ΝΑΓΟΣ (των παιδικων μου χρόνων)
Γαληνεμένα πεύκα ,
έδεναν χρυσές συλλαβές του ήλιου,
με το πρωί μιας θάλασσας,
αυγουστιάτικης .
Γκρίζα πέτρα φωτισμένη ,
στα ψηλά ,ανοιγόκλεινε
ακατάστατα τα μάτια της στο φως
Κάτω θάλασσα …
Των σκούρων βράχων
οι σιλουέτες,
καταρρέανε τις ανταύγειες τους,
στα γαλήνια νερά
Στο πράσινο βάθος,
της δροσιάς,
μόνος ζωντανός ήχος.
η ΜΑΝΝΑ τουνερού,..
στα φύλλα των πλατάνων,
χαδεύει… την πρωινή γαλήνη.
.
Δελφική αγκαλιά βράχων,
η μάννα (Λητώ) του νερού,
ανοίγει….
κελαρύζοντας ,,
μέχρι το γιαλό,
Με τα περβόλια Μέσα της,
μοιράζει, κουφέτα,
ατελείωτου γαμήλιου
γλεντιού,…..
του αιγιαλού,.. τα πολύχρωμα βότσαλα.,
Δροσερό χάδι του κύματος
στεφανώνει αφρίζοντας
λευκούς χιτώνες των νεραιδων
καθως σιγοτραγουδά …..το
το τροπαρι Της Παναγιάς,
Του δεκαπενταύγουστου
που αγναντευει απο το λόφο.
Ιερή ομορφιά . …Δελφικός τόπος
Μανώλης Φύσσας 1992
ΦΩΤΟ: Ναγός, 2008
Διαφήμιση
