Χτες, ξεκίνησα από το Υδραγωγείου στον Κουφό, ανέβηκα Άγιο Δημήτρη Τσαγκαράδων, Κουρνά, Άγιο Αντώνη, Νέα Μονή, Αυγώνυμα, Σιδερούντα, έφτασα Πραστιά, Μάναγρο, Βολισσό, πέρασα Λήμνο, Λάμψα, Αγία Μαρκέλλα, μπήκα στον Μαλαγκιώτη, ανέβηκα Κατάβαση, Διευχά, Φυτά, Κηπουριές, Σπαρτούντα, Καμπιά, Βίκη, Αμάδες, Καρδάμυλα, Λαγκάδα, Βροντάδο.
Η εικόνα των καμένων μια αρρώστια. Η μυρωδιά να σε λοχγίζει
Αυτά που ήξερες πλέον δεν υπάρχουν.
Κάποια σώθηκαν.
Όλα αυτά τα χρόνια, ειδικά μετά τη μεγάλη φωτιά του 1981, το Νησί καίγεται.
Το δάσος που προϋπήρχε πλέον έχει χαθεί. Σε κάποιες περιοχές έχει επανέλθει.
Το μέγα πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει.
Ένα πυροσβεστικό μόνο είδα να φυλάει λίγο πριν τα Καμπιά, που φύλαγε τις περιοχές για αναζωπύρωση και δύο στρατιωτικά οχήματα πριν από Σιδερούντα.
Τίποτα άλλο.
Η Χίος αφύλακτη.
Το 1987, όταν η φωτιά ξεκίνησε από τον Άγιο Γιάννης Σιδερούντας με το αυτοκίνητο που ντεραπάρισε ερχόμασταν από Αγία Μαρκέλλα και παρακολουθήσαμε από Κατάβαση την περικύκλωση της Σιδερούντα από τη φωτιά.
Μέχρι να ‘ρθούν τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα από Χώρα η φωτιά είχε φτάσει στο Μετόχι.
Μέχρι να ‘ρθούν τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα από Χώρα η φωτιά είχε φτάσει στο Μετόχι.
Από το 1988 φωνάζαμε Αποκέντρωση πυροσβεστικών κλιμακίων σε περιοχή Βολισσού και Καμπιών και Καρδαμύλων και πυροσβεστικών δυνάμεων σε όλο το Νησί, και περιπολίες σε ολόκληρο το Νησί, ειδικά όταν ο αέρας γίνεται επικίνδυνος.
Και φυσικά παραμονή δύο πυροσβεστικών ελικοπτέρων στο Νησί.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ- δείτε όλο το φωτογραφικό ρεπορτάζ:
Antonis Tsatsaronis, 26/8/2025
Διαφήμιση
