Τέσσερα κτήματα άλλαξαν χέρια τις τελευταίες μέρες στον Κάμπο. Όλα κατέληξαν σε ανθρώπους με κάποια οικονομική επιφάνεια.
Τα αρχοντικά που δεν έχουν καταλήξει σε πλούσιους μετατρέπονται σταθερά σε ξενώνες. Κάθε σεζόν εδώ και πολλά χρόνια οι τουριστικές κλίνες στον Κάμπο αυξάνονται.
Από την άλλη ο Αγροτικός Συνεταιρισμός φθίνει. Τη Δευτέρα το απόγευμα αποφάσισαν να πουλήσουν το οικόπεδο πίσω από το εργοστάσιο των χυμών για αποπληρώσουν τις δόσεις του δανείου. Δόσεις που έχουν καθυστερήσει να δώσουν με αποτέλεσμα να τους πιέζει η τράπεζα. Πουλάνε πάγια για να αποπληρώσουν χρέη.
Η παραγωγή εσπεριδοειδών έχει μειωθεί σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και τις μέρες που χυμοποιεί το εργοστάσιο μπαίνει μέσα, καθώς δεν συγκεντρώνονται αρκετοί τόνοι εσπεριδοειδών ούτε καν για να βγάζει τα έξοδα λειτουργίας του.
Οι λιγοστοί επαγγελματίες αγρότες βγάζουν τα δέντρα και κάνουν τα περιβόλια πατατοχώραφα γιατί παίρνουν μεγαλύτερες επιδοτήσεις και καλύτερες τιμές.
Τέλος, όλα τα παραπάνω συμβαίνουν μέσα σε ένα συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο. Το Προεδρικό Διάταγμα για τον Κάμπο το οποίο αυξάνει το κόστος κατοικίας στην περιοχή, και απαγορεύει την κατάτμηση των περιβολιών.
Το συμπέρασμα είναι ένα.
Είτε αρέσει στους Καμπούσους, είτε όχι η αγροτική παραγωγή πέθανε. Αντιθέτως, από τη στιγμή που υπάρχει το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα, και μόνο καθαρά οικονομικά να το δει κανείς, τα συμφέροντα των Καμπούσων είναι υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος του Κάμπου. Πρώτον γιατί οι τουρίστες θα έρχονται όσο υπάρχει ωραίο περιβάλλον, δεύτερο γιατί οι πλούσιοι θα αγοράζουν όσο η περιοχή έχει κάποια αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική αξία και τρίτον γιατί ο νόμος έτσι κι αλλιώς δεν τους αφήνει την επιλογή να αρχίσουν να κόβουν οικόπεδα για να αποσυμφορηθεί η ασφυκτιούσα οικιστικά πόλη.
Έρχεται λοιπόν η Νομαρχία και φτιάχνει τον κόμβο στο Κάραβελ και μαζεύει όλη την κίνηση της Νότιας Χίου προς την πόλη και την διοχετεύει μέσα στον Κάμπο. Δηλαδή από τη μια θέλουμε τουριστική ανάπτυξη, ήπιες μορφές τουρισμού, τουρίστες που θα ακριβοπληρώσουν τη διαμονή τους, εύπορους που θα σπρώξουν τα ευρώ τους να αγοράσουν καταρρέοντα αρχοντικά για να τα αναστηλώσουν και από την άλλη μαζεύουμε ό,τι νταλίκα, ό,τι μηχανάκι με χαλασμένη εξάτμιση, και γενικά όλη την κίνηση του νησιού και την βάζουμε να περάσει κυριολεκτικά καταμεσής του Κάμπου. Από τη μία θέλουμε ποδηλατάδες και περιπατητικό τουρισμό και ησυχία και από την άλλη φροντίζουμε να αυξήσουμε αυτούς που απλά διέρχονται από την περιοχή. Άρα δεν ψάχνουμε για εύπορους, ψάχνουμε για βιτσιόζους.
Και δεν είναι το θέμα μόνο οικονομικό. Κάθε χρόνο στους δρόμους του Κάμπου θρηνούμε θύματα. Στροφές που ξεγελούν το μάτι, ψηλά πετροντούβαρα αριστερά και δεξιά, έχει γεμίσει ο δρόμος καντηλάκια. Δίνουμε τόσα χρήματα να φτιάξουμε ένα σύγχρονο δρόμο προς την πόλη και μετά ωθούμε τον οδηγό να μην προτιμήσει αυτόν τον δρόμο αλλά τον παλιό που διασχίζει τον Κάμπο.
ΔΕΝ υπάρχει κανείς άλλος τέτοιος κόμβος έξω απο οποιοδήποτε οικισμό συναντά ο δρόμος Χίος – Μεστά. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι σαφές ποιος είναι ο κεντρικός δρόμος και όλοι οι οικισμοί παρακάμπτονται. Αν μάλιστα έρχεσαι απο το νέο δρόμο που περνάει έξω από τα Θυμιανά, ενώ θεωρητικά είσαι στην κεντρική αρτηρία, στο ύψος του Κόμβου συναντάς STOP!
