Μάνος Μωραΐτης: Ο Εθελοντισμός στις τοπικές κοινωνίες

 Είχα γράψει για κάτι τέτοια περιστατικά εδώ στο ακρωτήρι του Λονγκ Αιλαντ
που διαβιούμε τελευταία. Είναι πολλοί έλληνες γύρω και τώρα προ παντός που καλοκαίριασε. Γι εκείνο που θέλω να γράψω είναι το πως μια μικρή κοινωνία έχει κατοίκους που τον εθελοντισμό τον έχουν στο αίμα τους.
Ξαφνικά ακούς μια σειρήνα να βουίζει ανάλογα την περίπτωση. Ας πούμε για φωτιά δυο φορές για αυτοκινητιστικό ατύχημα τρεις για έκτακτη περίπτωση καρδιακού νοσήματος τέσσερις κ.ο.κ.
Αμέσως οι εθελοντές θα αφήσουν ότι κάνουν και με τα κινητά τους που εν τω μεταξύ έχουν λάβει το μήνυμα από το κέντρο που είναι η σειρήνα θα τρέξουν σαν αστραπή να βοηθήσουν. Προ χρόνια όταν ζούσε η λατρευτή μας πεθερά μου και όταν το πρωινό κατεβήκαμε με την γυναίκα μου από την κρεβατοκάμαρα την βρήκαμε αναίσθητη σε μια πολυθρόνα. Στις φωνές της γυναίκας μου δεν έδωσε απάντηση η πεθερά μου. Αμέσως τηλεφώνησα στο 911 που έχουμε παναμερικανικά για έκτακτες ανάγκες, αμέσως σχεδόν σφυρίζει η σειρήνα του χωριού και σε μπορώ να πω 5 λεπτά μπροστά στο σπίτι μας παρκάρισε ένα νοσοκομειακό και μια πυροσβεστική αντλία και ένα περιπολικό της τοπικής αστυνομίας απ’ όπου ξεπετάχτηκαν 5-6 νέοι λεβέντες όλοι ΑΜΙΣΘΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ με εξαίρεση τους αστυνομικούς. Ο ένας ενώ της έβαζε κάποια ένεση από τις ειδικές γνώσεις που είχε και με επικοινωνία με το τοπικό νοσοκομείο ο άλλος της έπαιρνε συνεχώς την πίεση και όλοι δούλευαν αστραπιαία να την μεταφέρουν στο τοπικό
Νοσοκομείο – γράφε ξενοδοχείο παραθεριστικό.
Η πεθερά μου την γλίτωσε χάρις στην άμεση επέμβαση των εθελοντών. Τα έκτακτα περιστατικά του νοσοκομείου εργάζονται επί 24/ωρου βάσεως η δε τάξις η ευγένεια η ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΣ αλλά και τα μηχανικά μέσα στην διάθεση των ιατρών το κάτι άλλο.
Τρία τετράγωνα από το σπίτι μας είναι ένα μικρό ταχυδρομικό γραφείο που σε λίγο γίνεσαι φίλος τους και κάνουν το παν  να σε εξυπηρετήσουν και ακριβώς δίπλα η μικρή πυροσβεστική με περίπου τρία οχήματα που απαστράπτουν όταν οι εθελοντές εν πλήρη ενδυμασία εποχούνται σ’ αυτά για να βοηθήσουν σε κάθε έκτακτη ανάγκη. Οι εθελοντές είναι κατά το πλείστον φαρμαδοροι της περιοχής, καταστηματάρχες, τεχνίτες όπως υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι κλπ. Ο καθένας τους έχει εκπαιδευτεί σε ορισμένα πράγματα. Μπορεί δηλαδή να είναι πυροσβέστης και ο άνθρωπος που θα σου βάλει μια κατάλληλη ένεση για να σου σώσει την ζωή.
Για το φαιδρό στην υπόθεση μου θύμισε μια αμερικανική ταινία που ο Δήμαρχος
του χωριού άλλαζε στολή ανάλογα στην περίπτωση και πότε φορούσε το κράνος
του πυροσβέστη, πότε έκανε τον αστυφύλακα, και πότε τον…… δικαστή.
Η σκέψη μου δεν ξέρω γιατί πετάει στο Πυργί που πριν μπεις στο χωριό
υπάρχει ένα ιατρικό κέντρο. Έμαθα πως έχει πολλά προβλήματα.
Σκέπτομαι λοιπόν πως σε κάθε ανάγκη επί παραδείγματι για φωτιά θα πρέπει να έλθει αντλία από την χώρα εκτός κι αν κάνω πάλι λάθος και υπάρχουν αντλίες ποιο κοντά. Ως που να έλθει η  αντλία θα καεί η μισή περιφέρεια αν όχι όλη. Αν όμως υπήρχαν ένα δυο οχήματα σε στρατηγικό σημείο και με εθελοντές από ειδικά εκπαιδευμένους χωριανούς θα προλαβαίναμε πολλές καταστροφές. Πολύ όμως
φοβούμαι ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει υποχρεώσεις της πολιτείας για
συμβασιούχους, για μονίμους για συντάξεις, αρχηγούς γραφειοκρατία και
αρχηγεία και συνδικάτα .Που στο καλό θα προλάβει αυτό το κράτος να ταΐζει τόσες υπηρεσίες και τόσους δήμους? Για τους δήμους δεν μας φθάνουν τέσσερις δήμοι σ’ όλο το νησί κατάλληλα όμως εξοπλισμένοι για τις ανάγκες της περιφέρειας τους όπως Χίου, Μαστιχοχωρίων, Καρδαμύλων και Βολισσού?
Διάβασα τις προτάσεις του Πανεπιστημίου  Αιγαίου που για να γίνουν έστω και κατά το ήμισυ χρειαζόμαστε τις δαπάνες που κάνει η Αμερική στον πόλεμο του Ιράκ μόνο για την Χίο. Εκεί χρειαζόμαστε τα πανεπιστήμια να βρίσκουν τρόπους με πιο μικρές δαπάνες του δημόσιου που είμαστε όλοι μας, να γίνονται έργα πρακτικά και αποδοτικά. Το γκουβέρνο για να δίνει πρέπει να παίρνει και όταν μας τα παίρνει όλοι φωνάζουμε και δίκαια όταν λείπει η μελέτη και παντού κυριαρχεί η ασυδοσία.
 
ΜΑΝΟΣ Α.ΜΩΡΑΙΤΗΣ
Νεα Υορκη