Καλημέρα από Στοκχόλμη
Χιονίζει πάλι…
Για τις μικροσυνήθειες των Σουηδών, όπως αυτή να αφήνουν τα δωρεάν έτσι και αλλιώς φύλλα των εφημερίδων μέσα στα βαγόνια του ΜΕΤΡΟ για τους επόμενους επιβάτες (δείγμα ότι δεν χρειάζεται και πολύς χρόνος για να τα διαβάσεις) είχα σκοπό να γράψω σήμερα.
Όμως δεν νομίζω να τα καταφέρω.
Εδώ μέσα στο συρμό, στην κόκκινη γραμμή για το νοσοκομείο (οι γραμμές του ΜΕΤΡΟ στη Στοκχόλμη χωρίζονται με χρώματα) με 2-3 εφημερίδες να κείτονται πλάι μου, αλλά εγώ να μην μπορώ να διαβάσω παρά μόνο τον καιρό, το… μετεωρολογικό δελτίο είναι βαρύ…
Και δεν εννοώ τον καιρό βέβαια.
Η ανάγνωση της απάντησης, λίγη ώρα πριν από την ιστοσελίδα της εφημερίδας ΑΛΗΘΕΙΑ, του διοικητή του Σκυλίτσειου νοσοκομείου για τον τρόπο με τον οποίο τελικά έφτασε στο μοιραίο ο Στρατής Πίτας με εξόργισε…
Η οργή είναι γιατί νοιώθει κανείς σαν να μην έγιναν και πάλι αυτά που έπρεπε έτσι ώστε να γλυτώσει ένας άνθρωπος. Η οργή σε καμία περίπτωση δεν είναι γιατί δεν τα κατάφεραν…
Όπως μου είχε πει πολύ σοφά ο Σεβασμιότατος Σουηδίας- πάσης Σκανδιναβίας κ. Παύλος, κατά τη συνάντησή μας που του έκανα γνωστή την εικόνα και τον αγώνα της Αγγελικής, σημασία έχει να νιώθεις ότι έκανες αυτό που έπρεπε για τον άνθρωπό σου. Τα υπόλοιπα δεν είναι μόνο στο χέρι των ανθρώπων…
Τελικά τι έγινε; Άργησαν και πάλι να καλέσουν τον ειδικευμένο γιατρό; Άργησε να καταλάβει ο εφημερεύων γιατρός τη σοβαρότητα της κατάστασης και τελικά επήλθε το μοιραίο; Μήπως και πάλι είχαμε κάποια ασυνεννοησία μεταξύ των τμημάτων του νοσοκομείου; Ο διοικητής του νοσοκομείου τα γνωρίζει αυτά; Του έχω αναφέρει και το δικό μου πόνο αρκετές φορές. Μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί και πάλι η ΕΔΕ. Ελπίζω να μη φταίει ο… Στρατής που δεν άντεξε… Γιατί η Αγγελική παραλίγο να φταίει γιατί… απαντούσε στους γιατρούς…
Όμως η απάντηση και γενικότερα το ρεπορτάζ δημιουργεί και άλλους προβληματισμούς. Αλήθεια ο Ιατρικός Σύλλογος και γενικότερα η Ιατρική οικογένεια στο νησί δεν πρέπει να εξετάσει αυτά τα θέματα;
Να τα δει και να καταγγείλει ακόμα- ακόμα και τη στάση του ΕΚΑΒ αν πράγματι αντιμετωπίζουν τόσο μεγάλο πρόβλημα με το θέμα των αεροδιακομιδών. Ποιος περιμένουν να το κάνει αυτό;
Ας μην περιμένουν εγκεφαλικά άρθρα από την Αθήνα για να απαντήσουν και να αναδείξουν ότι: τι να κάνουμε και ο γιατρός άνθρωπος είναι… Κανένας δεν ζητάει να είναι θεός, όμως κάτι δεν πάει καλά…
Και για εκείνα τα ελικόπτερα «παντός καιρού» που αγωνιστήκαμε τότε με την υπόθεση του επίσης άτυχου (;) Γιωργάκη; Αφού παρέσυραν στον υγρό τάφο κάμποσους γιατρούς- λειτουργούς, χειριστές, ασθενείς και συνοδούς τα ξεχάσαμε. Οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή δεν βλέπουν αυτό το σημαντικό πρόβλημα που υπάρχει με την υγεία;
Θα διαφωνήσω όμως και με τη δεύτερη επιστολή στον τύπο του Μάρκου Σκούφαλου, δημοτικού συμβούλου Ομηρούπολης, που μπράβο του γιατί ανέδειξε το θέμα. Γιατί μπορεί να πέρναγε και στα κοινωνικά των εφημερίδων η είδηση…
Έγραψα μια επιστολή στο Μάρκο. Δεν υπάρχει λόγος να τη δημοσιεύσω. Δεν είχε αυτό το σκοπό. Του τόνιζα όμως ότι ξαναζώ και πάλι τα γεγονότα της Αγγελικής με τα όσα διαβάζω για το Στρατή! Μόνο που ο Στρατής κατέληξε ενώ η Αγγελική παλεύει για να επανέλθει από μια βαρύτατη αναπηρία.
Μπορεί σα φίλος, συγγενής να έκανε το χρέος, αλλά σα μέλος ενός πολιτικού κόμματος οφείλει το θέμα αυτό να πάρει διαστάσεις. Κάποιος πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία να προχωρήσει ως το τέλος η υπόθεση.
Και μόνο να τελειώσει αυτό το ψέλλισμα της δικαιολογίας για το ΕΚΑΒ, θα είναι κάτι. Ποιος ξέρει ίσως πρέπει οι πολιτικοί μας να δουν πως θα αξιοποιήσουν και τα κονδύλια που υπάρχουν στο διασυνοριακό πρόγραμμα INTERREG III για την υγεία….
Πρέπει να κατέβω…χιονίζει πάλι….
ΦΩΤΟ: ψάρεμα ενός είδος μαρίδας, κοντά στα Βασιλικά Ανάκτορα, έτσι για να δούμε ότι και τα ψάρια έχουν προβλήματα ακόμα και αν βρίσκονται σε… βασιλικά νερά.
Χιονίζει πάλι…
Για τις μικροσυνήθειες των Σουηδών, όπως αυτή να αφήνουν τα δωρεάν έτσι και αλλιώς φύλλα των εφημερίδων μέσα στα βαγόνια του ΜΕΤΡΟ για τους επόμενους επιβάτες (δείγμα ότι δεν χρειάζεται και πολύς χρόνος για να τα διαβάσεις) είχα σκοπό να γράψω σήμερα.
Όμως δεν νομίζω να τα καταφέρω.
Εδώ μέσα στο συρμό, στην κόκκινη γραμμή για το νοσοκομείο (οι γραμμές του ΜΕΤΡΟ στη Στοκχόλμη χωρίζονται με χρώματα) με 2-3 εφημερίδες να κείτονται πλάι μου, αλλά εγώ να μην μπορώ να διαβάσω παρά μόνο τον καιρό, το… μετεωρολογικό δελτίο είναι βαρύ…
Και δεν εννοώ τον καιρό βέβαια.
Η ανάγνωση της απάντησης, λίγη ώρα πριν από την ιστοσελίδα της εφημερίδας ΑΛΗΘΕΙΑ, του διοικητή του Σκυλίτσειου νοσοκομείου για τον τρόπο με τον οποίο τελικά έφτασε στο μοιραίο ο Στρατής Πίτας με εξόργισε…
Η οργή είναι γιατί νοιώθει κανείς σαν να μην έγιναν και πάλι αυτά που έπρεπε έτσι ώστε να γλυτώσει ένας άνθρωπος. Η οργή σε καμία περίπτωση δεν είναι γιατί δεν τα κατάφεραν…
Όπως μου είχε πει πολύ σοφά ο Σεβασμιότατος Σουηδίας- πάσης Σκανδιναβίας κ. Παύλος, κατά τη συνάντησή μας που του έκανα γνωστή την εικόνα και τον αγώνα της Αγγελικής, σημασία έχει να νιώθεις ότι έκανες αυτό που έπρεπε για τον άνθρωπό σου. Τα υπόλοιπα δεν είναι μόνο στο χέρι των ανθρώπων…
Τελικά τι έγινε; Άργησαν και πάλι να καλέσουν τον ειδικευμένο γιατρό; Άργησε να καταλάβει ο εφημερεύων γιατρός τη σοβαρότητα της κατάστασης και τελικά επήλθε το μοιραίο; Μήπως και πάλι είχαμε κάποια ασυνεννοησία μεταξύ των τμημάτων του νοσοκομείου; Ο διοικητής του νοσοκομείου τα γνωρίζει αυτά; Του έχω αναφέρει και το δικό μου πόνο αρκετές φορές. Μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί και πάλι η ΕΔΕ. Ελπίζω να μη φταίει ο… Στρατής που δεν άντεξε… Γιατί η Αγγελική παραλίγο να φταίει γιατί… απαντούσε στους γιατρούς…
Όμως η απάντηση και γενικότερα το ρεπορτάζ δημιουργεί και άλλους προβληματισμούς. Αλήθεια ο Ιατρικός Σύλλογος και γενικότερα η Ιατρική οικογένεια στο νησί δεν πρέπει να εξετάσει αυτά τα θέματα;
Να τα δει και να καταγγείλει ακόμα- ακόμα και τη στάση του ΕΚΑΒ αν πράγματι αντιμετωπίζουν τόσο μεγάλο πρόβλημα με το θέμα των αεροδιακομιδών. Ποιος περιμένουν να το κάνει αυτό;
Ας μην περιμένουν εγκεφαλικά άρθρα από την Αθήνα για να απαντήσουν και να αναδείξουν ότι: τι να κάνουμε και ο γιατρός άνθρωπος είναι… Κανένας δεν ζητάει να είναι θεός, όμως κάτι δεν πάει καλά…
Και για εκείνα τα ελικόπτερα «παντός καιρού» που αγωνιστήκαμε τότε με την υπόθεση του επίσης άτυχου (;) Γιωργάκη; Αφού παρέσυραν στον υγρό τάφο κάμποσους γιατρούς- λειτουργούς, χειριστές, ασθενείς και συνοδούς τα ξεχάσαμε. Οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή δεν βλέπουν αυτό το σημαντικό πρόβλημα που υπάρχει με την υγεία;
Θα διαφωνήσω όμως και με τη δεύτερη επιστολή στον τύπο του Μάρκου Σκούφαλου, δημοτικού συμβούλου Ομηρούπολης, που μπράβο του γιατί ανέδειξε το θέμα. Γιατί μπορεί να πέρναγε και στα κοινωνικά των εφημερίδων η είδηση…
Έγραψα μια επιστολή στο Μάρκο. Δεν υπάρχει λόγος να τη δημοσιεύσω. Δεν είχε αυτό το σκοπό. Του τόνιζα όμως ότι ξαναζώ και πάλι τα γεγονότα της Αγγελικής με τα όσα διαβάζω για το Στρατή! Μόνο που ο Στρατής κατέληξε ενώ η Αγγελική παλεύει για να επανέλθει από μια βαρύτατη αναπηρία.
Μπορεί σα φίλος, συγγενής να έκανε το χρέος, αλλά σα μέλος ενός πολιτικού κόμματος οφείλει το θέμα αυτό να πάρει διαστάσεις. Κάποιος πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία να προχωρήσει ως το τέλος η υπόθεση.
Και μόνο να τελειώσει αυτό το ψέλλισμα της δικαιολογίας για το ΕΚΑΒ, θα είναι κάτι. Ποιος ξέρει ίσως πρέπει οι πολιτικοί μας να δουν πως θα αξιοποιήσουν και τα κονδύλια που υπάρχουν στο διασυνοριακό πρόγραμμα INTERREG III για την υγεία….
Πρέπει να κατέβω…χιονίζει πάλι….
ΦΩΤΟ: ψάρεμα ενός είδος μαρίδας, κοντά στα Βασιλικά Ανάκτορα, έτσι για να δούμε ότι και τα ψάρια έχουν προβλήματα ακόμα και αν βρίσκονται σε… βασιλικά νερά.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ: 27/2/2007
Διαφήμιση
