Τους λόγους για τους οποίους πρέπει να επισκεφθούμε τα Αλάτσατα, μας πληροφορεί το άρθρο της αγγλικής έκδοσης της Turkish Daily News.
Μόνο που μεταξύ άλλων οι αναγνώστες μαθαίνουν ότι οι Ελληνες ξαφνικά βρέθηκαν σε αυτά τα χώματα (τους πήγαν εργάτες οι Οθωμάνοι κατά τον αρθρογράφο!) τόσο ξαφνικά αποφάσισαν να φύγουν στα 1914!
Κατά τον πρώτο ξεριζωμό που βεβαίως δεν αναφέρεται, όπως δεν αναφέρεται και η μεγάλη καταστροφή του 1922…, και πολύ περισσότερο ότι σε αυτά τα χώματα αναπτύχθηκε ελληνικός πολιτισμός αιώνες πριν φθάσουν οι Οθωμανοί Τούρκοι.
Ξεχνά επίσης ο συντάκτης να εξηγήσει γιατί υπάρχουν τόσα ερειπωμένα σπίτια στα όμορφα πράγματι σοκάκια των Αλατσάτων.
Επίσης μαθαίνουν οι αναγνώστες ότι μόνο στα Αλάτσατα παράγεται η μαστίχα… α, ναι και στη Χίο!, θυμάται ο συντάκτης του άρθρου.
Κατά τα άλλα τονίζει τη μεγάλη τουριστική ανάπτυξη της περιοχής που έχει γινει διεθνές κέντρο για τους φίλους του windsurfing.
Παραθέτουμε στα ελληνικά το κείμενο και στη συνέχεια το πρωτότυπο στα αγγλικά:
Reasons to visit Alacat?
Μια όμορφη και χαρακτηριστική πόλη του Αιγαίου… Το σπίτι του ανέμου… Στη δυτική ακτή της Σμύρνης βρίσκονται τα Αλάτσατα με τα καθαρά μπλε νερά, το φωτεινό ήλιο και τη θεϊκή ηρεμία τους. Τα Αλάτσατα δεν είναι μόνο ο συνδυασμός της ιστορίας με ένα μοντέρνο άγγιγμα ούτε μόνο παρθένες παραλίες… Είναι κάτι περισσότερο. Ένα συναίσθημα οικειότητας, διασκέδασης, του αέρα και των σοκακιών που απλώνονται οι βιγκόνιες και τα γεράνια, η υπόσχεση μιας εσωτερικής αναζήτησης… Ο καθένας έχει το δικό του λόγο για ν’ αγαπήσει τα Αλάτσατα.
Μια ώρα από το αεροδρόμιο της Σμύρνης, τα Αλάτσατα είναι γνωστά ως το σπίτι του Αιόλου. Η ιστορία του χωριού αρχίζει με τους Οθωμανούς που φέρνουν εργάτες από τα ελληνικά νησιά για να αποξηράνουν τα έλη τα οποία προκαλούσαν ελονοσία. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν το έδαφος που αποξήραναν για να φυτέψουν αμπέλια και αποφάσισαν να μείνουν εκεί, αντί να επιστρέψουν στα νησιά τους, και να γίνουν οινοπαραγωγοί. Τα οινοποιεία αναπτύχθηκαν στην πόλη. Μετά από το βαλκανικό πόλεμο, το 1914, διάφοροι μουσουλμάνοι Βόσνιοι και Αλβανοί μετανάστες έφθασαν στα Αλάτσατα ενώ οι Έλληνες άρχισαν να φεύγουν.
Δεδομένου ότι οι μετανάστες δεν ήξεραν τίποτα από αμπελουργία, άρχισαν να εκτρέφουν ζώα και να καλλιεργούν καπνό. Σύντομα οι αμπελώνες εξαφανίστηκαν. Η καλλιέργεια καπνού έφθινε μέχρι που εξαφανίστηκε γύρω στο1980. Αν και έμειναν λίγοι αγρότες πια στην περιοχή, τα Αλάτσατα είναι η μόνη περιοχή στον κόσμο όπου καλλιεργείται ο σχίνος έξω από το νησί της Χίου.
Μια μεγάλη αλλαγή πραγματοποιήθηκε στην πόλη όταν οι windsurfers εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90. Τα Αλάτσατα, σύντομα έγιναν ένα από τα δημοφιλέστερα σημεία στον κόσμο για windsurfing.
Θεωρούνται ότι είναι μια από τις 7 πιο σημαντικές ακτές παγκοσμίως για windsurfing, τα Αλάτσατα με τους ανεμόμυλούς τους, τις τοπικές βιοτεχνίες, τα μικρά στιλάτα ξενοδοχεία, και τις παρθένες παραλίες προσελκύουν τους επισκέπτες κάθε μέρα. Οι Windsurfers ερωτεύονται το μέρος από την πρώτη ματιά, καθώς τα σχετικά ρηχά και αμμώδη νερά στην περιοχή είναι τέλεια για τους αρχαρίους όλων των ηλικιών. Οποιοσδήποτε είναι αποφασισμένος να κάνει windsurf δεν έχει λόγο να ανησυχεί για τον εξοπλισμό καθώς μπορεί να νοικιάσει από κάποιο μαγαζί με είδη windsurf.
Οι τιμές ενοικίασης του εξοπλισμού είναι περίπου 20 ευρώ ανά ώρα.
Η αρχιτεκτονική της πόλης είναι γοητευτική. Τα πέτρινα σπίτια χτίζονται από πέτρες της περιοχής έχουν το πλεονέκτημα να κρατούν τα σπίτια ζεστά το χειμώνα και δροσερά το καλοκαίρι. Με τα παλιά σπίτια με τα μπαλκόνια, τους ανεμόμυλους, και τα καλντερίμια τα Αλάτσατα κατάφεραν να διατηρήσουν το χρώμα τους παρότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται να κάνουν διακοπές ή να αγοράσουν σπίτι στην περιοχή.
Reasons to visit Alacat?
Monday, April 30, 2007
IZMIR – Turkish Daily News
A delightful and typical Aegean town… The home of the wind… On the western shore of Izmir lies Alacat? with its clear blue waters, bright sunshine and heavenly tranquility. Neither a combination of history with a modern touch nor just virgin beaches… It is something more. A feeling of home, bohemian venues, the wind, and streets lined with begonias and geraniums, the promise of an inner quest… One has to find ones own reasons to love Alacat?.
One hour from Izmir airport, Alacat? is known as the home of the wind God. The story begins with the Ottomans bringing workers from Greek Islands to dry the marshes causing malaria. Making use of the land given by Turks, the Greek workers established vineyards and decided not to return. The profession of winemaking developed in the town. After the Balkan War, in 1914, a number of Bosnian and Albanian immigrants arrived. By the way, the Greeks had begun leaving Alacat?. As the immigrants knew nothing about winemaking, they started to breed animals and plant tobacco. In time, the vineyards disappeared. The tobacco industry also disappeared by 1980. Though agriculture is hardly evident in the area now, Alacat? is the only place in the world where the mastic tree is able to grow, apart from Chios Island. A big change took place in town when windsurfers became aware of it during the 1990s. Alacat?, soon became one of the most popular spots in the world for windsurfing.
Considered to be one of the world’s seven most outstanding coastlines from the standpoint of wind surfing, Alacat?, with its windmills, local handicrafts, boutique hotels and virgin beaches keeps attracting visitors every day. Windsurfers fall in love with the place at first glance, as the waist-deep and sandy bottomed waters in the area is perfect for beginners of all ages. Anyone, determined to windsurf, really does not need worry about surfing equipment as they can be hired from a windsurf shop around. All inclusive equipment rental prices are approximately 20 euros per hour.
The town’s architectural fabric is enchanting. The houses are built of “Alacat? stone,” which has the advantage of keeping the homes warm in winter and cool during the summer. With its old, balconied houses, windmills, and narrow streets covered with cobbled stones the town has achieved to protect its historical make up despite welcoming settlers.
After strolling by geraniums and begonias, one arrives at Sardunaki. A restaurant circled by high stonewalls… The enchanting atmosphere of the Greek tavern embraces you at first glance. Half Aegean, half Mediterranean… Sardunaki offers fascinating cuisine. It is a matter of choice whether one wants to experience the unique tastes or sit at the stone bar enjoying a drink. The “Trousseau Chest” is another thing one may also find interesting and worthy of attention in the restaurant. Wandering by the home made jam, embroidered towels, high quality olive oil and soaps on display; you feel the essence of Sardunaki and probably purchase something to keep your memories alive.
