Αρακά Κατερίνα: Κραυγή αγωνίας

Ονομάζομαι Αρακά Αικατερίνη του Ιωάννου, αριθμός διαβατηρίου ΑΒ7744209 , ΑΦΜ 048207350.

Την 24η Νοεμβρίου 2006, ξημερώματα, στη Χίο, στην Ελλάδα, άγνωστος ως τώρα, μπήκε στο σπίτι μου, μου επιτέθηκε ενώ κοιμόμουν, δάγκωσε και έκοψε τη μύτη μου και με μαχαίρωσε σε άκρα και κορμό.

Σήμερα βρίσκομαι στην Oλλανδία. Στο νησί έμεινε ο 12χρονος γιος μου, όλη μου η περιουσία(οικοσυσκευές και όνειρα), καριέρα και μερικοί από τους φόβους μου. Με δύο χειρουργεία στην Αθήνα, ένα κομμάτι από το μάγουλό μπήκε στη θέση της μύτης που δεν βρήκε η αστυνομία. Την βρήκα μόνη μου 4 μέρες μετά πάνω στο κομοδίνο. Εδώ μου είπαν ότι θέλει άλλα τρία χειρουργεία για να δείχνει και να λειτουργεί όπως πρέπει. Κοιμάμαι στο πάτωμα δουλεύοντας σε ελληνικό εστιατόριο από τον Απρίλη και μόλις προχθες κατάφερα να έχω ιατρική περίθαλψη και ελπίδες ξανα.

Είναι φορές, περισσότερο τις μέρες που δεν άνοιγε το παράθυρο, που νιώθω φυλακισμένη. Ανοιχτές πληγές παντου, κλεισμένη σ ένα δωμάτιο μακριά από ότι σημαντικότερο για μια μάνα, αναγκασμένη να παλέψω για ότι θα έπρεπε να ανήκει δικαιωματικά στον καθένα..να ζήσω! Προσπαθώ να καταλάβω για τί ακτιβώς τιμωρούμαι..

Στο νησί βρήκαν αρκετούς λόγους. Ήμουν λέει χωρισμένη. Και γυναίκα. Και ομοφυλόφιλη. Η μήπως το αμφιφυλόφιλη προκαλούσε περισσότερο; Ζούσα μόνη, εκτός πατρικής και συζυγικής επίβλεψης και εξάρτησης. Ηταν φυσικά προκλητικό από την εφηβία μου θυμάμαι το να φοράω παντελόνια ή να οδηγάω μηχανάκι. Έπλασαν και μερικές ιστορίες για να ναρκώσουν τυχόν ανήσυχες συνειδήσεις και κοιμούνται ήσυχοι.

Εμένα πάλι δεν μου φαίνονται ούτε αρκετοί ούτε σοβαροί λόγοι. Αλλά πιο πολύ με θυμώνει που κοιμούνται όλοι ήσυχοι. Και απορώ.. Το ποιός τρελός είναι εκεί έξω και μακελεύει κορμιά και ζωές κατά το κέφι του ανενόχλητος και ατιμώρητος δεν ενδιαφέρει κανέναν?

Τώρα που το σκέφτομαι περισσότερο κι εγώ ήσυχη κοιμόμουν κι ας μην έμαθα ποτέ ποιος σκότωσε εκείνη την γυναίκα που βρήκε στη θάλασσα η πρώην πεθερά μου πριν χρόνια. Ούτε εκείνη τη χωρισμένη που μαχαιρώσαν , ούτε εκείνο το αγόρι.. Όλοι νεκροί. Ούτε εμένα με ένοιαξε πολύ. Λυπόμουν για λίγο και ξεχνούσα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.

Αυτός ναι…είναι και αρκετός και σοβαρός λόγος για να τιμωρούμαι.

Εδώ ντρέπομαι όμως να λέω πως είμαι Ελληνίδα. Πως σφάχτηκα στο ίδιο μου το σπίτι, χωρίς να έχω πειράξει κανέναν, πως καταστράφηκα σε όλα τα επίπεδα, υγεία, καριέρα, οικογένεια, προσωπικες σχέσεις, οικονομικές, κοινωνικές.., αντιμετωπίστηκα σαν θύτης αντί θύμα, αναγκάστηκα να ξεπεράσω άπειρες φορές το ανθρώπινο δυνατό..

Ντρέπομαι να λέω ότι στην Ελλάδα μπορεί να χάσεις σε μια νύχτα να χάσεις ότι έφτιαξες σε 20 χρόνια και αλίμονο… αυτό είναι μόνο η αρχή. Θα απολογηθείς για όλες τις συμφορές που θα σε βρούν στο κατόπι.

Ίσως γιαυτό ξεχώρισαν προσωπικότητες μόνο τα τελευταία χρόνια. Σαν κοινωνία ξεπέσαμε. Χάθηκε το ελληνικό πνεύμα. «Μακρια από την πόρτα μου κι ότι θέλει ας γίνει!» Η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της λένε..μα τέτοια που είναι…. Δεν είναι ανάγκη, μια χαρά τρώγονται μεταξύ τους.

Καμαρώνω που είμαι κόρη Ελληνίδας όμως. Μιας απλής αγράμματης γυναίκας. Με μεγάλωσε όχι με τα λόγια της που ήταν μετρημένα αλλά με τις πράξεις και τη στάση ζωής της. «Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να παλεύει από τη μέρα που θα δεί το φως πρωτη φορά μέχρι την τελευταία». Με φόβο Θεού μας ανάστησε όλους, φροντίδα και έγνοια. Μας έμαθε να αγαπάμε τους ανθρώπους. Ο τρόπος της.. να μπαίνει η πρώτη μπουκιά στο στόμα της όταν όλοι έχουν χορτάσει. Κι αν ήταν μαύρος ή άσπρος, ψηλός ή κοντός, ξένος ή ντόπιος , αμαρτωλός ή Άγιος όποιος βρέθηκε στο τραπέζι μας θα έπαιρνε την καλύτερη μερίδα και κάτι για το δρόμο μέχρι να βρεθεί ένας άλλος χριστιανός! Μας έμαθε να κουβαλάμε το σταυρό μας αδιαμαρτύρητα κι αυτό προσπάθησα να κάνω.. Ελπίζοντας. Μα δεν ξέρω γιατί κάθε νεκρός στο νησί φωνάζει σε μένα για ανάπαυση…

Στο νησί όπως δείχνουν τα πράγματα δεν μπορώ να ζησω πια κι αν έρθει η ώρα να απολογηθώ, δεν θα με βρίσκουν πια , θέλω να δηλώσω παρουσία.

Θα με ψάξουν σίγουρα τράπεζες και οφειλέτες, η εφορία, το τεβε, το ικα, τηλεφωνικές εταιρίες, η σπιτονοικοκυρά… Ο μισθός μου εδώ δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, ξεκίνησα ξανά υπό το μηδέν, και μου φέρονται σαν να τους χρωστάω. Να ξοφλήσω μαγειρεύοντας ή ζωγραφίζοντας όπως έκανα ώς τώρα δεν το βλέπω πιθανο. Θαρρώ κι από λογικά πρέπει να στέρεψα. Παραιτήθηκα. Από τον Σεπτέμβρη δεν ξέρω ούτε που θα βρίσκομαι ούτε τι θέλω πια να κάνω. Δεν έχω τη δυνατότητα να επικοινωνήσω ευθέως με όλους, αν έχουν βγεί ήδη αποφάσεις το μόνο που διαθέτω στην κατοχή μου είναι η ζωή και η ελευθερία μου. Τη ζωή δεν τη δίνω, για να ξαναζήσω στη Χίο πρεπει να μην κινδυνεύω. Η ελευθερία μου στη διάθεσή σας. Να κλείσουμε τους λογαριασμούς να δούμε αν μου μένει τίποτα που να αξίζει. Ψάχνω να βρω μια δουλειά που να μπορώ και να μην ντρέπομαι να κάνω.

Θα με ψάξει ίσως και η Αστυνομία για να πάρω τα ματωμένα μου σεντόνια αυτοπροσώπως μάλλον κι όχι γιατί βρήκαν κάτι..

Θα με ψάξουν και κάνα δυο φίλοι ελπίζω αν μπορώ να κάνω κάτι γιαυτούς.

Ελπίζω ακόμα να με ψάξει όποιος ανησυχεί για τον κόσμο που ζούμε και μεγαλώνουν τα παιδιά όλων μας και δεν είναι σούπερ ήρωας αλλά προσπαθεί…να κάνει κάτι! Αν υπάρχει οτιδήποτε που μπορώ να κάνω κι εγώ για να κοιμάμαι λίγο πιο ήσυχη θα το κάνω. Παρέα ή μόνη.

Ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο, που θα μας νοιάζει το αύριο, ο διπλανός μας και ότι αφήνουμε κληρονομιά. Που δεν θα ξεχνάμε γρήγορα.. Θα κάνουμε κάτι για να μην λυπηθούμε ξανα. Κι ένας νεκρός ή πληγωμένος λιγότερος αξίζει τον κόπο.

Μέχρι το τέλος του μήνα θα βρίσκομαι στην Ουτρέχτη, Amsterdamsestaatweg 701c, 3555 HE στην Ολλανδία. Το κινητό μου είναι 0031650576361 και θα το κρατήσω όσο μπορώ όπως και το email argochios@hotmail.com. Στη διάθεσή σας και για την τεκμηρίωση των παραπάνω.

Κουράστηκα να προσπαθώ να σώσω το τομάρι μου. Φοβάμαι πολύ, ξέρω πως τώρα πραγματικά θα προκαλέσω τις δαγκωνιές και θα είναι χειρότερες. ΄Πιστεύω όμως ότι πρέπει να φωνάξω για όλους τους προηγούμενους ή τους επόμενους για να αξίζει τον κόπο να προσπαθώ, να έχω λόγο να ζω. Για να μην γράψω το αναμενόμενο σημείωμα αυτοκτονίας στέλνω σημείωμα ΖΩΗΣ.

Ευχαριστώ.

Αργώ.

Ύ.Γ. Όταν κρατάς με την ελπίδα για μήνες μια κραυγή που πρέπει να βγεί, όταν απελπιστείς δεν την ελέγχεις πια… Συγνώμη.