ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΧΙΟΥ
29/02/08
ΟΜΗΡΕΙΟ.Π.Κ.Δ.Χ. ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ 20:30
ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΜΕ ΟΣΚΑΡ
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΜΑΙΚΛ ΜΟΥΡ
SICKO
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κανών-Εκτός Συναγωνισμού
Μπορεί και να πονέσει λίγο….
Το καινούριο ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ καταπιάνεται με τις ανθρώπινες ιστορίες καθημερινών Αμερικανών, των οποίων οι ζωές τους έχουν καταστραφεί από το αμερικανικό σύστημα υγείας. Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή από την διακυβέρνηση Νίξον θα ταξιδέψει ανά τον κόσμο σε χώρες όπου παρέχεται κρατική ιατρική περίθαλψη, όπως ο Καναδάς, η Γαλλία και η Βρετανία για να καταλήξει στη γειτονική Κούβα. Ο δαιμόνιος ντοκιμενταρίστας, θα φτάσει στο απαγορευμένο νησί, μαζί με μια παρέα πυροσβεστών που είχαν συμμετάσχει στην επιχείρηση στους Δίδυμους Πύργους μετά την 11η του Σεπτέμβρη 2001. Οι πυροσβέστες είχαν άμεση ανάγκη ιατρικής βοήθειας, αλλά οι Αμερικανικές ασφαλιστικές εταιρίες αρνιόντουσαν να τους περιθάλψουν. Τελικά, οι πυροσβέστες νοσηλεύτηκαν δωρεάν σε νοσοκομείο της Κούβας.
Λίγα λόγια από τον Μάικλ Μουρ
Η ιδέα για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα το αμερικανικό σύστημα υγείας μας ήρθε από το 1999. Έγραψα έναν πιλότο και είχαμε κάνει και κάποια γυρίσματα. Είχα μια εκπομπή στην τηλεόραση τότε και στο πρώτο επεισόδιο ασχοληθήκαμε με έναν Αμερικάνο που δεν μπορούσε να πείσει την ασφαλιστική του εταιρία να πληρώσει μια μεταμόσχευση. Μέσα σε κάποιες μέρες, ο άνθρωπος αυτός σώθηκε και έκανε τελικά την εγχείρηση. Σκεφτήκαμε ότι αν κάναμε μια ολόκληρη ταινία για το θέμα αυτό θα μπορούσαμε να σώσουμε τουλάχιστον δέκα ζωές. Μετά όμως έγινε το περιστατικό στο Κόλουμπαϊν και αναβάλαμε την ιδέα. Στη συνέχεια ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράκ οπότε πάλι έπρεπε να αναβάλουμε τα γυρίσματα αλλά ποτέ δεν εγκαταλείψαμε την ιδέα.
Φτιάξαμε ένα blog και ζητήσαμε από καθημερινούς ανθρώπους να μας πουν τις ιστορίες τους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτές ήταν η γραφειοκρατία. Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να λύσεις το πρόβλημα σου, γιατί έχει λιγότερα διαδικαστικά και είναι πιο αποτελεσματικός. Στην πραγματικότητα αυτό είναι ένα ψέμα, ιδίως για την ιατρική περίθαλψη. Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές ξοδεύουν σχεδόν το 25% του προϋπολογισμού τους σε γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Το σύστημα είναι βαθιά διαβρωμένο. Βασίζεται στην απληστία και το κέρδος. Πιστεύω ότι όταν πρόκειται για την υγεία των ανθρώπων, το κέρδος θα έπρεπε να είναι το ύστατο μέλημα. Είναι παρόμοιο με κάποια άλλα αγαθά που πρέπει να παρέχονται από το κράτος, όπως η παιδεία, ή η παροχή νερού. Ποτέ κανείς δεν θα έβγαινε να πει ότι το νερό θα πρέπει να είναι κερδοφόρα επιχείρηση γιατί χωρίς νερό, δεν μπορούμε να ζήσουμε. Το ίδιο και για την υγεία.
Πρέπει να εξαλείψουμε τις ιδιωτικές εταιρίες. Μόνο αν καταργηθούν θα είναι σίγουρο ότι όποιος έχει ανάγκη ιατρικής περίθαλψης θα του παρέχεται. Επίσης, πρέπει να εφαρμόζονται κάποιοι κανόνες στις φαρμακευτικές εταιρίες. Δεν μπορεί να ανεβάζουν τις τιμές στα φάρμακα και να υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν ανάγκη αλλά δεν μπορούν να τα πληρώσουν. Τέλος, πρέπει να κινητοποιηθούμε και εμείς οι ίδιοι. Η ιατρική περίθαλψη πρέπει να είναι από μας, για μας, όπως η πυροσβεστική και όχι να την εναποθέτουμε σε εταιρίες όπως η Χαλιμπάρτον. Να ευαισθητοποιηθούμε όλοι μας.
Όπως ήταν φυσικό, το να βρούμε ασφαλιστική εταιρία για τα γυρίσματα της ταινίας ήταν ανέφικτο. Τελικά ασφαλιστήκαμε όλοι μας αλλά για την ταινία, καμία μεγάλη εταιρία δεν δέχτηκε να ασφαλίσει την παραγωγή.
Η ταινία είναι για την ιατρική περίθαλψη και δεν είναι. Όπως και με τα υπόλοιπα ντοκιμαντέρ μέσα από ένα θέμα καταπιάνομαι με πιο πλατιά ζητήματα. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ το ερώτημα είναι: γιατί εμείς, η πιο προηγμένη δυτική κοινωνία, δεν έχουμε ένα εθνικό σύστημα υγείας? Γιατί εμείς? Τι είναι αυτό που μας κάνει διαφορετικούς?
Κάθε ντοκιμαντέρ που κάνω είναι διαφορετικό από το προηγούμενο. Όταν ο κόσμος πάει σινεμά, δεν θέλει να βλέπει συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Θέλει να γελάσει, να κλάψει ή να σκεφτεί. Θέλουν κάτι νέο και εγώ δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι. Ήθελα αυτό το ντοκιμαντέρ να είναι διαφορετικό. Να έχει μόνο ανθρώπινες ιστορίες και να απευθύνεται στους ανθρώπους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η αλλαγή θα έρθει μόνο όταν πούμε “Ως εδώ”!
Λίγα λόγια για την παραγωγή
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων , οι Αμερικανικές επιχειρήσεις που βγάζουν αμύθητα κέρδη από τις φαρμακευτικές εταιρείες, άρχισαν να παθαίνουν υστερία. Ο Κεν Τζόνσον, αντιπρόεδρος ενός από τα μεγαλύτερα συνδικαλιστικά όργανα των φαρμακοβιομηχανιών αποκάλυψε σε κάποιους δημοσιογράφους ότι τα στελέχη των εταιριών είχαν “φρικάρει και τραβούσαν τα μαλλιά τους”. Στους υπαλλήλους έξι εκ των μεγαλυτέρων φαρμακοβιομηχανιών τους έστειλαν “Michael alerts”! Τους προειδοποιούσαν για τα γυρίσματα του Μουρ και των συνεργατών του και ότι “αν δείτε έναν ατημέλητο, γεμάτο τύπο με καπελάκι, να ξέρετε ότι είναι αυτός”, αποκαλύπτει στέλεχος της Pfizer. Στα μίντια έκαναν λόγο για τις “Μάικλ Μουρ επιπτώσεις”, όπως τις αποκαλούσαν.
Από την αρχή των γυρισμάτων, ο Μουρ αποφάσισε να επικεντρωθεί σε έναν συγκεκριμένο τομέα της ιατρικής περίθαλψης αντί να καταπιαστεί με το θέμα από όλες τις πλευρές του. Σύμφωνα με την παραγωγό Μέιγκαν Ο Χάρα “είχαμε τον δικό μας άξονα του κακού. Αυτός ήταν οι φαρμακοβιομηχανίες, τα νοσοκομεία, καθώς και οι ασφαλιστικές εταιρείες.” Τελικά, σκηνοθέτης και παραγωγή αποφάσισαν να επικεντρωθούν σε αυτούς που είναι ασφαλισμένοι και είχαν προβλήματα, είτε γραφειοκρατικά είτε γιατί η ασφάλειά τους, δεν πλήρωνε τις απαραίτητες εξετάσεις.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν από διάφορες περιοχές της Αμερικής, όπως το Χιούστον, το Λος Άντζελες, το Σαν Φρανσίσκο και το Ντάλλας για να συνεχιστούν στον Καναδά, Γαλλία και την Αγγλία. Στο τέλος οι παραγωγοί είχαν στα χέρια τους πεντακόσιες ώρες υλικό.
Λίγα λόγια για το σκηνοθέτη
Γεννήθηκε και σπούδασε στο Μίσιγκαν δημοσιογραφία. Φοιτητής ακόμα δούλευε στην εφημερίδα του πανεπιστημίου του ενώ στη συνέχεια αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης. Προκειμένου να βρει τα χρήματα για το ντοκιμαντέρ “Ρότζερ και Εγώ”, ξεκίνησε μία επιχείρηση μπίγκο για τη γειτονιά του. Στη συνέχεια είχε τη δική του τηλεοπτική εκπομπή και έκανε μια σειρά από ντοκιμαντέρ, τα οποία είχαν σαν στόχο την κυβερνητική πολιτική καθώς και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ο “Ακήρυκτος Πόλεμος” έχει βραβευτεί με Όσκαρ το 2003 και την επόμενη χρονιά το “Φαρενάιτ 9/11” κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών ενώ τα περισσότερα ντοκιμαντέρ του έχουν βραβευτεί σχεδόν σε όλα τα μεγάλα Φεστιβάλ.
ΓΕΝΙΚΑ
50 εκατομμύρια Αμερικάνοι, είναι ανασφάλιστοι!
Ο Μάικλ Μουρ βρίσκεται στο στόχαστρο των Αμερικανικών ομοσπονδιακών αρχών μετά το ταξίδι του στην Κούβα.
ΚΡΙΤΙΚΕΣ
Πρόκειται για έναν διαφορετικό Μάικλ Μουρ. Είναι λιγότερο είρων και δεν πάει για το εύκολο γέλιο… Αυτό το ντοκιμαντέρ μας αφορά όλους…
Roger Ebert
Το Sicko είναι μια απολαυστική και συνάμα συγκινητική ανατομή του Αμερικανικού υγειονομικού συστήματος.
Variety
Σκηνοθεσία & Σενάριο
Μαίκλ Μουρ
Παραγωγή
Μέιγκαν Ο Χάρα
Μοντάζ
Κρίστοφερ Σίγουαρντ, Νταν Σουίτλικ, Τζέφρι Ρίτσμαν
Διάρκεια
116
