Περί οικονομικής κρίσης……………….
Άρθρο του Κώστα Μούνδρου
Δυστυχώς όλα αυτά τα πρωτόγνωρα που συμβαίνουν στις μέρες μας και που αλλοιώνουν ουσιαστικά το κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι, δεν άρχισαν πριν από 4 ή 5 μήνες.
Τα σημάδια αυτού που σήμερα ονομάζουμε οικονομική κρίση, ξεκίνησαν τουλάχιστον πριν από δύο χρόνια χωρίς να έχουν όμως αφυπνίσει , όλους εκείνους που με συγκεκριμένες αποφάσεις θα μπορούσαν να μειώσουν ή ακόμα και να μηδενίσουν τις όποιες απώλειες.
Αυτή την στιγμή, τουλάχιστον για την χώρα μας, βρισκόμαστε στην αφετηρία μιας δύσκολης κατάστασης που τις δυσμενείς συνέπειες της, θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε τουλάχιστον για δύο χρόνια ακόμη.
Παράλληλα όλοι μας θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά που <ζήσαμε> τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να τα ξεχάσουμε.
Και αναφέρομαι στην ασυδοσία , στην υπερκατανάλωση και σε όλα εκείνα που με την βοήθεια του marketing, μας έκαναν να βλέπουμε τα πάντα να λάμπουν χωρίς να συνειδητοποιούμε το κενό που υπάρχει μέσα από το περιτύλιγμα.
Παρόλα αυτά όμως φυσικά και πρέπει να αισιοδοξούμε φυσικά και πρέπει να οραματιζόμαστε , φυσικά κι πρέπει να ονειρευόμαστε γιατί δυστυχώς με αυτά που συμβαίνουν όλα αυτά πάμε να τα ξεχάσουμε.
Όμως όλα αυτά θα πρέπει να προκύπτουν πιο ανθρώπινα , πιο επίγεια , πιο ουσιαστικά, πιο ρεαλιστικά.
Χωρίς να θέλω να μεταφέρω το βάρος της ευθύνης αλλού, όλοι εμείς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μεθοδικά μπορούμε να ανατρέψουμε πολλά.
Μπορούμε σιγά –σιγά κάνοντας ο κάθε ένας την δική του προσπάθεια και πιστεύοντας στην νέα γενιά, να γυρίσουμε σελίδα.
Ίσως ακόμα και μέσα από αυτά που βιώνουμε σήμερα μπορούμε να βγάλουμε την ανθρωπότητα κερδισμένη.
Ας το δούμε λοιπόν αυτό που συμβαίνει σήμερα ως μια ευκαιρία.
Φυσικά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι όλα αυτά που ζούμε σήμερα είναι επακόλουθα της γιγάντωσης της παγκοσμιοποίησης των ανώνυμων πολυεθνικών και της συρρίκνωσης της μεσαίας και χαμηλής τάξης από τους ολίγους.
Και είναι απορίας άξιο γιατί τα διάσημα golden boys δεν αντιλήφθηκαν κάτι πολύ απλό, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια της ευημερίας και της υπέρμετρης αισιοδοξίας.
Πως θα μπορούσαν να απορροφηθούν τα προϊόντα του κεφαλαίου αν πρώτα δεν προσφέρεις αξιοπρεπείς συνθήκες σε όλους εκείνους που καταναλώνουν αυτά τα προϊόντα.
Είναι ένα πάρα πολύ ουσιαστικό ερώτημα που θα έπρεπε να έχει απαντηθεί από το αδυσώπητο σύστημα ,μιας και ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο.
Και δυστυχώς αυτό το αδιέξοδο βιώνουμε σήμερα .
Από κει και πέρα όλοι εμείς δεν θα πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια περιμένοντας το «μάνα εξ΄ ουρανού».
Πρέπει να οργανωθούμε , πρέπει να διεκδικήσουμε , πρέπει να σχεδιάσουμε . Πρέπει να μάθουμε από τα λάθη μας και να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα, σε όλους εκείνους πολιτικούς και μη που διαχειρίζονται τις τύχες μας, ότι αν υπάρχει διάθεση πραγματικής προσφοράς, τα πράγματα μπορεί να βελτιωθούν.
Παράλληλα αυτό που προέχει σήμερα, είναι να προσπαθήσουμε να ισορροπήσουμε αρμονικά την ανθρώπινη υπόσταση , γιατί δυστυχώς ακόμα ακροβατούμε, με όλα εκείνα τα εχέγγυα που θα επαναφέρουν αξίες και αρχές φθαρμένες υπηρετώντας κύρια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον άνθρωπο.
Είναι επίσης ευκαιρία να δρομολογήσουμε εξελίξεις ,τουλάχιστον σε ότι μας αφορά, αφού γνωρίζουμε , τι είναι αυτό που μας έφερε σε αυτή την κατάσταση.
Αναφέρομαι σε επανασχεδιασμό με δράσεις και ενέργειες που θα μας φέρουν ένα βήμα εμπρός, απομακρύνοντας μας από δικά μας λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος.
Και φυσικά τώρα είναι η ευκαιρία να αντιληφθούν όλοι οι μεγάλοι που μας κυβερνούν ‘ότι η κατάσταση είναι ανατρέψιμη αρκεί να συγκρουστούν .
Αρκεί να συγκρουστούν αφενός με όλους εκείνους τους ανώνυμους των πολυεθνικών ,και αφετέρου με προσωπικά συμφέροντα μιας και ακόμα φαίνεται να πιστεύουν, ότι βρίσκονται σε άλλο κόσμο.
Και ας μην ξεχνάμε, χωρίς διάθεση κινδυνολογίας, ότι οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν είναι μακριά, αν δεν ληφθουν άμεσα ουσιαστικά μέτρα.
