.jpg)
Η παρούσα τεκμηρίωση, όπως και κάθε τεκμηρίωση για οποιοδήποτε κοινωνικό ζήτημα, έχει σκοπό να καταδείξει την αλληλουχία των φαινομένων και την αλληλεξάρτηση τους – «το πάζλ». Έτσι, μέσα από την ανάλυση των κοινωνικών φαινομένων, μας βοηθάει να προτείνουμε άλλους δρόμους απ’ αυτούς της διαχείρισης του υπάρχοντος· αντικειμενικά αντίθετους σ’ αυτήν και επιπλέον μας δίνει τα στοιχεία για να νοηματοδοτήσουμε αυτές τις κατευθύνσεις με τα πάγια αξιακά αιτήματα της Αριστεράς: κοινωνική δικαιοσύνη των ανατρεπτικών αλλαγών, αλληλεγγύη των από κάτω τάξεων και κυρίως και μόνιμα: για το μέγιστο όλων αίτημα την συμμετοχή των «από κάτω» στην αλλαγή του κόσμου.
Αλλά ας έρθουμε στα συγκεκριμένα στοιχεία που περιγράφουν το «πεζό» όσο και καυτό θέμα της ακρίβειας.
ΑΙΤΙΕΣ
1. Η απαίτηση και πραγματοποίηση τεράστιων κερδών από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις
2. Αύξηση της τιμής του πετρελαίου
3. Ολιγοπωλειακές τιμολογιακές πολιτικές των ιδιωτικών επιχειρήσεων (συνεννοήσεις-καρτέλ)
4. Αύξηση των τιμών των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας με την παρότρυνση του κράτους, τιμολογιακή στρατηγική για προσέλκυση επενδυτών (π.χ. ΔΕΗ, όπου ο Φώλιας είχε δηλώσει: «πρέπει να αυξηθούν τα τιμολόγια, να προσελκύσουμε επενδυτές να κάνουν επενδύσεις, για να φτηνύνουν κάποτε…!!!»)
5. Συμπράξεις Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) όπου με ουσιαστική εκχώρηση δωρεάν των δημοσίων υποδομών στο όνομα των μελλοντικών επενδύσεων, σε ιδιώτες, δίνεται η δυνατότητα σ’ αυτούς να ανεβάζουν ανεξέλεγκτα τα τιμολόγια για να μαζέψουν… κεφάλαια (π.χ. διόδια)
6. Η επέκταση του ιδιωτικού τομέα μέσα από τη συρρίκνωση και απαξίωση του δημόσιου τομέα .Π.χ. δεν έχει μια σειρά από ειδικότητες το νοσοκομείο της Χίου και πρέπει να πας στην Αθήνα για να βρεις την υγειά σου και την… αρρώστια της τσέπης σου. Δεν έχει παιδικούς σταθμούς ή σχολεία και πας τα παιδιά σου στα ιδιωτικά ή σπουδάζει το παιδί σου σε άλλη πόλη και φυσικά το δημόσιο σου λέει «κόψε το λαιμό σου να του βρεις στέγη, εμείς δεν φτιάχνουμε φοιτητικές εστίες αλλά ιδιωτικοποιούμε τα πανεπιστήμια παντοιοτρόπως.
7. Τα τεράστια περιθώρια επιτοκίων των τραπεζών
8. Στεγαστική μη πολιτική: Η υποβάθμιση του Ο.Ε.Κ. και της Εργατικής Εστίας που οδήγησαν όλον τον κόσμο στα στεγαστικά δάνεια των τραπεζών όπου όσο ίσχυαν χαμηλά επιτόκια ο κόσμος δανείζονταν αλλά τώρα που ανεβαίνουν τα επιτόκια ψάχνουν να βρουν τρόπο να πληρώσουν τις μηνιαίες δόσεις τους.
9. Η φορολογική πολιτική που φοροαπαλλάσσει τις Α.Ε. με φορολογικό συντελεστή των κερδών 25% όταν ο μισθωτός πέραν των € 12.000 ετησίως έχει κατευθείαν 30% φορολογικό συντελεστή και εάν ξεπεράσει το τεράστιο «σικ» εισόδημα των € 2.000 το μήνα, έχει για τα επιπλέον 39% φορολογία ακόμη κι αν αυτός ο μισθός είναι αποτέλεσμα 12ωρης καθημερινά εργασίας, υπερωριών ή απασχόλησης σε δύο πόστα. Επίσης, η αύξηση των έμμεσων φόρων (ειδών καθημερινής χρήσης) παράλληλα με τη μείωση της άμεσης φορολογίας εισοδήματος.Επιπλέον αν συνυπολογίσουμε και μια σειρά φορολογικών ελαφρύνσεων των εταιρειών, το 25% γίνεται στην πραγματικότητα 14%.
10. Η εισοδηματική πολιτική αυξήσεων. 40-60% αύξηση κερδών οι τράπεζες πέρυσι, 25% οι βιομηχανίες και οι μισθωτοί με 3,5-5% πάντα κάτω του πληθωρισμού και φυσικά χωρίς συμμετοχή στην αύξηση της παραγωγικότητας.
11. Η κατάργηση του Φ.Μ.Α.Π. (Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας) και η σχεδιαζόμενη αντικατάστασή του από ενιαίο συντελεστή φόρου. Δηλαδή το ίδιο ποσοστό θα πληρώνεις για ένα χωραφάκι του παππού ή ένα δυάρι με την κ. Λάτση ή την κ. Γιάννα Αγγελοπούλου για τα φτωχικά τους.
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ
* Η εισοδηματική πολιτική των τελευταίων 25 ετών: Η αύξηση του μέσου μισθού, με βραδύτερους ρυθμούς απ’ ότι η παραγωγικότητα της εργασίας είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του μεριδίου της εργασίας στο Α.Ε.Π. (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν). Συγκεκριμένα, το μερίδιο της εργασίας στο Α.Ε.Π. από 58% την περίοδο ’81-’85 έφτασε το 44% την περίοδο 2004-2006. Επίσης, ο κατώτατος μισθός το 2006 είχε αγοραστική δύναμη το 96% του κατώτατου μισθού του 1984 ενώ ο πραγματικός (εκτός πληθωρισμού) πλούτος έχει αυξηθεί κατά 50% περίπου.
* Η Ελλάδα είναι η δεύτερη στην Ε.Ε. των 25, μετά την Πολωνία, στους δείκτες φτώχιας. Αυτό μάλιστα, μετά από την άσκηση κοινωνικών πολιτικών και μεταβιβάσεων στα κατώτερα στρώματα. Οι μεταβιβάσεις αυτές έχουν ελάχιστα αποτελέσματα σε σχέση με την Ε.Ε. Συγκεκριμένα, μετά τις μεταβιβάσεις έχουμε –σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας το 2005- κάτω από το όριο της φτώχιας:
o το 20% του γενικού πληθυσμού (μέσος όρος Ε.Ε. 13%)
o το 25% των συνταξιούχων
o το 32% των ανέργων
o το 41% των μονογονεϊκών οικογενειών
o το 13% των εργαζομένων
Ως όριο της φτώχιας νοείται το 60% της διαμέσου όταν διάμεσος είναι το ανώτερο εισόδημα που προκύπτει αν αφαιρέσουμε το 50% του πληθυσμού των «πλέον εύπορων». Το όριο της φτώχιας με τιμές του 2005 είναι για ένα άτομο € 5.649 το έτος και για δύο ενήλικες συν δύο παιδιά € 11.864 το έτος, ποσά εξαιρετικά χαμηλά με βάση την καθημερινή μας εμπειρία, έτσι ή αλλιώς.
* Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης των 15 σε εισοδηματικές ανισότητες, αν συγκρίνουμε τα εισοδήματα του πιο πλούσιου 20% του γενικού πληθυσμού με τα εισοδήματα του 20% πιο φτωχού τμήματος του γενικού πληθυσμού. Η σχέση των εισοδημάτων αυτών είναι 7,2:1 όταν στην πρωτοπόρα του νεοφιλελευθερισμού Βρετανία είναι 6,4:1.
* Να μην ξεχνιόμαστε. Ο πληθωρισμός δεν είναι ο ίδιος για όλα τα εισοδήματα διότι αυξάνονται οι τιμές στα είδη ευρείας χρήσης (τρόφιμα, οικιακά είδη, στέγη, ΔΕΗ, τηλεφωνία κλπ) και όχι στα τζιπ Cherokee ή στα Suzuki Grand Vitara.
Συμπερασματικά:
Είναι σαφές από τα παραπάνω ότι η ακρίβεια είναι ένας τρομερός μηχανισμός αναδιανομής του εισοδήματος από τον κόσμο της εργασίας της τάξης που ζουν από τη δουλειά των εργαζομένων, δηλαδή αλλαγή υπέρ του κέρδους στο όνομα της απαξίωσης της κοινωνίας των εργαζομένων και της ιεροποίησης του κέρδους.
Δηλαδή, ΑΚΡΙΒΕΙΑ–>ΑΥΞΗΣΗ ΚΕΡΔΩΝ–>ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ
ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ Η ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΦΥΛΑΔΙΟ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ (Ορισμένες μπορούν να επαναλαμβάνονται)
1. Μέτρα κατά της ακρίβειας με πάγωμα τιμών.
2. Αυξήσεις μισθών και διορθωτικά ποσά στους χαμηλόμισθους.
3. Μείωση των κερδών ιδιωτικών εταιριών.
4. Αλλαγή φορολογικής πολιτικής σε αντίθετη κατεύθυνση από την υπάρχουσα.
5. Στεγαστική πολιτική εκτός τραπεζών, μέσω ΟΕΚ και Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.
6. Μείωση ενεργειακής εξάρτησης από το πετρέλαιο.
7. Όχι στα βιοκαύσιμα διότι αυξάνουν τις τιμές των αγροτικών προϊόντων και πίεση να αλλάξει η αγροτική πολιτική της Ε.Ε. που συρρικνώνει την αγροτική παραγωγή.
8. Επανοικειοποίηση, υπό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των επιχειρήσεων δημόσιου τομέα και κοινής ωφέλειας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή βαίνουν προς ιδιωτικοποίηση και απαίτηση να δουλεύουν χωρίς κερδοφορία με τιμές κόστους.
ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ
Απέναντι στα παραπάνω, πως απαντούν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις:
Η Ν.Δ. λέει ότι η παραπέρα συρρίκνωση του κράτους και ο καλός και άγιος ανταγωνισμός θα λύσει τα προβλήματα.
Το ΠΑΣΟΚ προτείνει έλεγχο και ρύθμιση της άγιας αγοράς.
Το ΚΚΕ περιμένει το σοσιαλισμό που χτίζει η αγανάκτηση του λαού
Εμείς, νομίζω ότι οφείλουμε, με όλες τις παραπάνω προτάσεις, να μιλάμε για περιορισμό της αγοράς και για πόλεμο της κοινωνίας των από κάτω με το κέρδος και την πάντοτε καπιταλιστική αγορά που μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα και εμάς σε λεμονόκουπες για το κέρδος.
Hasta la Victoria siempre!!!
