Βολισσός 21-1-2012
Είμαστε συνηθισμένοι στην εποχή μας να ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με προκατασκευασμένες γενικεύσεις του τύπου: «οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι», «οι Ευρωπαίοι είναι εργατικοί και έντιμοι», «οι αλλοδαποί είναι εγκληματίες», «οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κηφήνες», «οι καθηγητές είναι αδιάφοροι» και πολλά άλλα παρόμοια.
Δεν σου κρύβω ότι, γνωρίζοντας το δικό σου αγώνα εναντίον τέτοιων προκαταλήψεων, δοκίμασα έκπληξη διαβάζοντας την καλοπροαίρετη – πιστεύω – κριτική σου με τίτλο «Πέρασε και δεν άγγιξε», αν και κατανοώ ότι υποχρέωση του συγγραφέα, όπως και του δασκάλου είναι να ωθεί από τα γήινα και αυτονόητα στην υπέρβαση και το τέλειο.
Δεν θέλω να κάνω το δάσκαλο γιατί όλοι μας πολλές φορές, παρά την αντίθεσή μας με τις γενικεύσεις υποκύπτουμε στον πειρασμό της ισοπεδωτικής αντίληψης, απέναντι σε μικρές ή μεγάλες κοινωνικές ομάδες του κοντινού ή του ευρύτερου περιβάλλοντος μας με τις οποίες τυχαίνει να διαφωνήσουμε, κατά καιρούς. Αλλά πιστεύω ότι το συγκεκριμένο κείμενο σου ήταν άδικο.
Όλα αυτά τα χρόνια που υπηρετώ στο Γυμνάσιο Βολισσού έχω γνωρίσει μερικές εκατοντάδες εκπαιδευτικών. Ασφαλώς και πέρασαν από δω και πολλοί που «δεν τους άγγιξε». Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία αδικείται από το δημοσίευμα.
Υπάρχουν άνθρωποι που πρόσφεραν τεράστιες υπηρεσίες στο σχολείο. Υπάρχουν άνθρωποι που ξενύχτησαν στο χώρο του σχολείου και αυτό όχι για την προσωπική τους διασκέδαση. Υπάρχουν άνθρωποι που πήραν βούρτσα, πινέλο και μπογιά, χωρίς να περιμένουν τη μίζερη πολιτεία και αναμόρφωσαν τους τοίχους του σχολείου. Υπάρχουν άνθρωποι που ξαναζωντάνεψαν το σχολικό κήπο. Υπάρχουν άνθρωποι που διέθεσαν το καλοκαίρι τους για να διαμορφώσουν σχολικές αίθουσες. Υπάρχουν άνθρωποι που πλήρωναν από την τσέπη τους κάθε φορά που ανάγκες του σχολείου ή των μαθητών δεν μπορούσαν να καλυφθούν με άλλο τρόπο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αφιερώσει πολλές ώρες, πέραν του ωραρίου, για τους μαθητές που υστερούσαν στα μαθήματα (κάποιες φορές και για την εκμάθηση της γλώσσας σε νέους μαθητές που δεν γνώριζαν την Ελληνική) ή για τη βελτίωση των μαθητών με ικανότητες. Υπάρχουν άνθρωποι που έκαναν δικά τους τα προσωπικά προβλήματα των μαθητών, ακόμη και τρέχοντας σε υπηρεσίες για την εξεύρεση λύσης. Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από την υλοποίηση προγραμμάτων σχολικών δραστηριοτήτων δούλεψαν ατέλειωτες ώρες και άνοιξαν νέους ορίζοντες για τους μαθητές. Υπάρχουν άνθρωποι που έγιναν αγαπητοί στην τοπική κοινωνία με την παρουσία τους στις δραστηριότητες και συγκεντρώσεις του χωριού και τη συμμετοχή τους στις χαρές και τις λύπες των κατοίκων. Πολλούς απ αυτούς τους έχεις γνωρίσει κι εσύ. Και φέτος υπάρχουν τέτοιοι καθηγητές στο σχολείο μας. Το μαρτυρούν και οι κατά καιρούς εκδηλώσεις μας.
Φίλε Γιάννη, γνωρίζουμε (ειδικά εσύ που είσαι από επιλογή Βολισσιανός) τα πλεονεκτήματα που έχει η διαμονή στη Βολισσό. Αυτό όμως που για εμάς είναι ευτύχημα, αν δεν πείσουμε, δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε κανέναν να το ακολουθήσει. Και να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι για πολλούς (μόνιμοι κάτοικοι Χίου, άνθρωποι με οικογενειακές υποχρεώσεις, μετακινούμενοι σε άλλα σχολεία) αυτό είναι αδύνατο εκ των πραγμάτων. Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο σκέψης και ζωής και κάνει τις δικές του επιλογές. Σίγουρα όμως δεν είναι η κατοικία στη Βολισσό αυτό που κάνει τον άλλο να είναι καλύτερος στη δουλειά του, αλλά η διάθεση της προσφοράς.
Αναφορικά με την αδυναμία προσέλευσης των καθηγητών εκείνες τις δυο μέρες δεν πρέπει να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η Τροχαία εμπόδιζε τη διέλευση των οχημάτων χωρίς αλυσίδες, ότι δεν μπόρεσαν να προσέλθουν στο σχολείο και οι μαθητές από τους εκτός Βολισσού οικισμούς, ενώ ολόκληρη την εβδομάδα, ακόμη και την Παρασκευή που είχε βελτιωθεί ο καιρός δεν πραγματοποίησε τα δρομολόγια του το λεωφορείο της γραμμής.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι δεν μπορείς να ζητήσεις από κάποιον να ριψοκινδυνεύσει. Δεν μπορεί κανείς να παίξει με την ασφάλεια και τη ζωή των ανθρώπων. Πολύ περισσότερο όταν η εκπαιδευτική κοινότητα της Βολισσού έχει μετρήσει αρκετά θύματα από τροχαία, κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων. Έχει θρηνήσει μάλιστα και νεκρό, τον οποίο τιμούμε τελώντας το μνημόσυνο του κάθε χρόνο. Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Πρίνος δεν έμενε στη Βολισσό. Έδινε όμως και την ψυχή του καθημερινά για το σχολείο.
Ας ελπίσουμε ο διάλογος που άνοιξε να δώσει το έναυσμα για περισσότερη αυτοκριτική απ όλους μας, μεγαλύτερη διάθεση προσφοράς, αλλά και κατανόηση των αναγκών και των υποχρεώσεων των άλλων, προσπαθώντας να βλέπουμε τα πράγματα και μέσα από τη δική τους οπτική γωνία.
Με εκτίμηση
Σωτήρης Παραδείσης
Διευθυντής του Γυμνασίου
Βολισσού «Μιχάλης Παπαμαύρος»
