Τελέστη την Τρίτη 13/3/2012 στη Χίο η νεκρώσιμη ακολουθία του παλαίμαχου ναυτεργάτη και βετεράνου κομμουνιστή Καπετάν Νικόλα Γιόμελου.
Την κηδεία παρακολούθησαν εκατοντάδες λαού και ναυτεργατών από όλα τα χωριά της Χίου. Τη σωρό τιμούσαν φρουρές νεολαίων της ΚΝΕ και μελών του κόμματος. Παραβρέθηκε εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ ο Σάββας Τσιμπόγλου και πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ και σύσσωμη η Νομαρχιακή Επιτροπή Χίου του ΚΚΕ. Την αποχαιρετιστήρια ομιλία διάβασε εκ μέρους της ΝΕ ο σύντροφος Γιάννης Αμπαζής.
Αποχαιρετισμός στον Καπετάν Νικόλα Γιόμελο
Ακριβέ μου σύντροφε, Καπετάν Νικόλα.
Μαζευτήκαμε όλοι σήμερα για το στερνό κατευόδιο στο τελευταίο σου μπάρκο απ’ τη ζωή.
Γνωρίζουμε ότι δεν έχεις γυρισμό. Έφυγες για τα μακρινά γαλήνια πελάγη της ιστορικής αιωνιότητας, εντελώς απρόσμενα και ξαφνικά.
Μα εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό στη θύμηση και τις καρδιές μας να κατεβαίνεις από το κατηφόρι του Αγίου Γιακώβου το πρωί, με τη γνώριμη χαρακτηριστική περπατησιά σου, το τραγιασκάκι και το μειλίχιο ζωγραφιστό χαμόγελο πάντοτε στα χείλη σου, να χαιρετάς όλους, γνωστούς, φίλους, συναγωνιστές και συναδέλφους απ’ τα καράβια, στους καφενέδες της αγοράς, τα παιδιά στον Οίκο Ναύτη, στο σωματείο, στο Δήμο, τη Νομαρχία.
Αλήθεια ποιος δε σε γνώριζε;
Πώς να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή στη θάλασσα και τη στεριά, γεμάτη βάσανα, κόπους κι αγώνες σε λίγες αράδες.
Απ’ τη Συκιάδα οικογενειακώς στην περίοδο της γερμανικής κατοχής βρεθήκατε στην Κύπρο. Από μικρός στη βιοπάλη, έκανες όλες τις δουλειές για την επιβίωση και το μεροκάματο, αλλά και τη μόρφωση και το διάβασμα για μια καλύτερη ζωή. Κι από κει ξεκίνησε η συνάντησή σου μέσω του ΑΚΕΛ με το προοδευτικό αριστερό κίνημα.
Και το 1946 σαν γυρίσατε στη Χίο, εντάχθηκες στην ΕΠΟΝ, μαθητής ακόμα στο Γυμνάσιο του Βροντάδου, στα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου και των διώξεων από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς.
Πρωτομπαρκάρησες το 1948. Σαλπάρισες στα πέρατα της γης σε φουρτουνιασμένες κι ήρεμες θάλασσες, βάρδια στη γέφυρα. Μα δεν έχασες ποτέ το μπούσουλα και το στίγμα (ακόμα κι από τη θέση του καπετάνιου) από πού ξεκίνησες, σε ποια κοινωνική τάξη ανήκεις.
Έχουν να το λένε όσοι μπάρκαραν μαζί σου για την τιμιότητα και την καλοσύνη σου. Ακριβοδίκαιος επάνω στη δουλειά και για όσα εσείς κατακτήσατε κόντρα στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Και χάραξες μια σταθερή πορεία και στάση ζωής. Μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ.
Μα και όταν βγήκες στη σύνταξη, κι έμεινες στη Χίο, συνέχισες τον αγώνα για την ανάπτυξη του ναυτεργατικού κινήματος στο νησί. Πρωτοστάτησες στα τέλη της δεκαετίας του ’80 για τη δημιουργία της Παγχιακής Ένωσης Συνταξιούχων ΝΑΤ, στην οποία διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος και γραμματέας.
Με την ακτινοβολία και τη μεγαλοσύνη της προσωπικότητάς σου, με την ευγένεια και την αξιοπρέπεια, το ήθος και τις αξίες και τα ιδανικά και την ανιδιοτέλεια ενός κομμουνιστή, με την ειλικρίνεια και το σεβασμό στην αντίθετη άποψη, αγκάλιαζες πλατύτερες λαϊκές μάζες και ο λαός σε τίμησε εκλέγοντάς σε πρόεδρο στο Δημοτικό Συμβούλιο Βροντάδου και νομαρχιακό σύμβουλο το 1998 στη Χίο.
Μα ο καιρός είχε πάντα αναποδιές. Κι όταν έχασες την κυρά Δέσποινα, βράχος δίπλα σου όλη η οικογένεια, ο Σπύρος, η Κλαίρη, η Ελένη, το Νικολάκι, έγιναν το στήριγμά σου σε κάθε σου ανάγκη, σε κάθε κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα.
Κι εμείς, σύντροφε, σε καμαρώναμε σαν έμπαινες ακούραστος μπροστά να μας ανοίγεις δρόμους, όπου σε έταξαν οι αποφάσεις του κόμματος, σαν υποψήφιος Δήμαρχος, Νομάρχης, βουλευτής, ως το τέλος, ακόμα και στις περιφερειακές εκλογές του 2011.
Δεν έχεις ανάγκη συστάσεων και προβολής. Δεν ήσουν ήρωας. Ήσουν το υπόδειγμα του αγέρωχου και ακούραστου οικογενειάρχη, πατέρα, αγωνιστή, συντρόφου, δασκάλου και καθοδηγητή για όλους μας.
Ήσουν ο Καπετάν Νικόλας Γιόμελος. Με το λόγο, τα άρθρα, την προκήρυξη στο χέρι, τη ντουντούκα να ξεσηκώνεις τον κόσμο, με τις ιδέες σου, για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, για μια καινούργια κοινωνία, σοσιαλιστική, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Θα είσαι παντού παρών, όπως χθες στο Δημοτικό Συμβούλιο της Χίου, στη Συκιάδα, στην Κυδιάντα, στη Λαγκάδα, τα Καρδάμυλα, τον Οίκο Ναύτη, στις καταλήψεις στους καταπέλτες των πλοίων, στα λιμάνια, στις συσκέψεις της παναιγαιακής επιτροπής για την ακτοπλοΐα, τις συνελεύσεις του σωματείου, στις απεργίες του ΠΑΜΕ, στη Νομαρχιακή του Κόμματος, να σαλπίζεις νέους αγώνες.
ΟΡΘΟΒΑΔΙΖΩΝ κι ΟΡΘΟΣΤΑΤΩΝ. Κι αν σήμερα οι ντόπιοι υπηρέτες της συγκυβέρνησης της τρόικας και του κεφαλαίου, φορώντας την προβιά του εθνοσωτήρα γκρεμίζουν όσα εσύ και η γενιά σου χτίσατε, ακόμα ακούγεται στα αυτιά μας η προειδοποίηση να κρατήσουμε τις κατακτήσεις μας. Δεν θα τους χαρίσουμε τους κόπους μιας ζωής, γιατί με το αίμα και τον ιδρώτα των ναυτεργατών χτίστηκε το ΝΑΤ και ο Οίκος του Ναύτη.
Κι όταν δεις το Διαμαντή στα ουράνια, αντάρτικα λημέρια πες του τα λόγια του Φώτη:
«κι ας μην ήρθατε πίσω,
κι ας μη φτάσατε πουθενά,
ο δρόμος μας αρχινά από κει που ο δικός σας τελειώνει
μέσα στο κάτασπρο χιόνι μια ματωμένη γραμμή
ακολουθούμε πιστά τα ματωμένα σας ίχνη»
Καλό σου ταξίδι σύντροφε
Χίος, 14/3/2012
