Γιώργος Παπαδόπουλος: Όταν η ελευθεροστομία ταυτίζεται με την αλητεία

 Ένα σοβαρό ζήτημα δημοσιογραφικής δεοντολογίας

Όταν η ελευθεροστομία ταυτίζεται με την αλητεία

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

 Το παρόν κείμενο δεν είναι κείμενο οργής. Είναι κείμενο που επιδιώκει να αφυπνίσει συνειδήσεις στην εποχή της διαστροφής και του ψεύδους, στην εποχή του εγωισμού και της μοιρολατρίας, στην εποχή του ωχαδελφισμού και χουλιγκανισμού.

Εδώ και αρκετές ημέρες έγινα γνώστης μιας τραγελαφικής κατάστασης η οποία συνέβαινε επί μήνες (ίσως και έτη) αλλά λίγοι το είχαν αντιληφθεί. Ήλθε η ώρα να το μάθουν περισσότεροι. Ιστοσελίδα γνωστής, χιώτικης – ημερήσιας – εφημερίδας, του <<Πολίτη>>, δημοσιεύει στο διαδίκτυο σχόλια, ειδήσεις και άρθρα προς ενημέρωση του κοινού. Ως εδώ καλά.

Και έχει προωθήσει ηλεκτρονικό σύστημα σχολιασμού της είδησης ή του άρθρου που προβάλλει κάτω ακριβώς από αυτό. Κι ως εδώ καλά. Όμως, δεν φρόντισε να διασφαλίσει την ταυτότητα των συντακτών των σχολίων. Όποιος επιθυμεί μπαίνει στην εν λόγω ιστοσελίδα γράφει όσες ύβρεις και χυδαιολογίες θέλει, βγάζει όσο δηλητήριο ή ψυχασθένεια κρύβει μέσα του, στο όνομα της ελευθεροστομίας. Και όλα τούτα ανώνυμα. Και όχι απλά ανώνυμα για όσους τον διαβάζουν (όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, κάθε ηλίθιος βρίζει ελεύθερα τον διπλανό του, που του έχει έχθρα για τον Ά ή Β΄ λόγο) αλλά ακόμη και για αυτή καθ΄ αυτή την ηλεκτρονική ιστοσελίδα, αφού μπορεί όποιος θέλει να δηλώσει ένα e–mail (πιθανολογώ ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη κι ένα που δεν είναι δικό του !!!) και μέσα από αυτό να ανοίξει τον οχετό που κρύβει μέσα του ανενόχλητος.

Τις τελευταίες ημέρες έχουν γραφεί πράγματα που αγγίζουν τα όρια της ποινικής δικαιοσύνης. Για αιρετούς, για υπαλλήλους, για εργαζόμενους, για Κληρικούς, για…, για…, για ότι θέλετε ! Και προφανώς η ιδιοκτησία της ιστοσελίδας καγχάζει μιας και γίνεται ντόρος, την εποχή που η δημοσιογραφία κατακρημνίζεται από τα σφάλματα των δικών της εκπροσώπων και την αναξιοπιστία τους στα μάτια του απλού λαού. Έγινε η νέα εξουσία που σαν ολετήρας πατά όποιον βρεθεί στο δρόμο της ! Άλλοι βρίζουν, άλλοι προσπαθούν να υπερασπιστούν τους υβριζόμενους (κατ εμέ κακώς, εφόσον θεωρώ ότι δεν πρέπει να απαντάς σε … φαντάσματα, δηλαδή ανώνυμους), άλλοι παίζουν περνώντας την ώρα τους αμαυρώνοντας πρόσωπα, κ.ο.κ. Άλλοι, πάλι, μάλλον ανεπάγγελτοι ουσιαστικά, επιποθούντες διακαώς την κατάληψη-τοποθέτηση τους σε διοικητική ή πολιτική θέση από το κόμμα που υπηρετούν, γράφουν, σχεδόν σε καθημερινή βάση, σχόλια επί παντός επιστητού και σε οποιονδήποτε τοπικό φορέα ή ενεργό πολίτη ΄΄τολμήσει΄΄ να πει τη γνώμη του που τυχόν διαφοροποιείται από τη δική τους, λες και δεν έχουν με τίποτε άλλο να ασχοληθούν ! Γιατί δεν πάνε να δουλέψουν αλλά κρίνουν και κατακρίνουν τους πάντες ως γενικοί εισαγγελείς ?

Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ασχολούμαι με το ζήτημα αυτό. Όσα κι αν άκουσα κι όσα κι αν ακούσω. Όμως, εάν δεν φροντίσουν οι ιθύνοντες της εν λόγω ιστοσελίδας να προστατεύσουν αυτούς που τους τιμούν, είτε απαντώντας στα δικά τους, επώνυμα ερωτήματα (από εκεί ξεκίνησε το κακό. Συμπέρασμα: Μην απαντάτε πάντοτε σε όλους, αλλά όταν και όπως πρέπει, αφού εκ του αποτελέσματος φαίνεται και η πρόθεση καθενός), είτε κοινοποιώντας τις σκέψεις τους γύρω από τα θέματα της επικαιρότητας, τότε δεν μένει παρά να ζητήσουμε τη συνδρομή της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Χίου και του αρμόδιου τμήματος δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της Αστυνομικής Διεύθυνσης Χίου, μιας και οι ανώνυμοι αλητήριοι θα εξακολουθούν τη δράση τους με τις ευλογίες των ιδιοκτητών της ιστοσελίδας. Και μην μας πουν πάλι τα γνωστά, περί δημοσιογραφίας, ελευθεροτυπίας, δικαιωμάτων, κλπ. που δεν πείθουν πλέον κανέναν.

Στη σχολή δημοσιογραφίας του ΑΝΤ-1, που σπούδασα, είχα 12 λαμπρούς καθηγητές με εξέχοντες τον Χρήστο Πασσαλάρη και τον Ανδρέα Μπούμη. Αυτοί μας έμαθαν πολλά για τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Μας έμαθαν να μην αποκαλύπτουμε τις πηγές μας. Κάτι που οι ιδιοκτήτες της συγκεκριμένης ιστοσελίδας έδειξαν κατ΄ επανάληψη ότι δεν τηρούν. Μας έμαθαν να ΄΄τσεκάρουμε΄΄ μια πληροφορία πριν τη δημοσιεύσουμε διότι εμείς πρώτοι ρεζιλευόμαστε εάν δεν γνωρίζουμε ένα ζήτημα καλά. Και αυτό δεν το τήρησαν. Τέλος, μας έμαθαν να πετάμε στο καλάθι των αχρήστων τις ανώνυμες χυδαιολογίες που φθάνουν στο γραφείο μας. Εκτός εάν είναι ειδήσεις ή ζητήματα προς έρευνα (που πρέπει εμείς να κάνουμε), όχι ΄΄κατινίστικα΄΄ σχόλια που, ούτε την δημοσιογραφία προάγουν, ούτε πολιτισμό παράγουν. Να μην αποκαλύψουμε τον πληροφοριοδότη, ναι. Αλλά να ξέρουμε ποιος είναι. Διαφορετικά δεν μπορεί να βρει βήμα στο δικό μας μέσο. Διαφορετικά καταστρατηγείται κάθε έννοια δικαίου και κάθε υβριζόμενος δεν θα μπορεί να βρει το δίκιο του. Διαφορετικά ο έντυπος λόγος θα γίνει ζούγκλα στο όνομα μιας δήθεν ελευθεροτυπίας. Αυτό δε το τελευταίο κι αν είναι που το καταστρατήγησαν παντελώς οι φίλτατοι ΄΄συνάδελφοι΄΄. Είναι οι ίδιοι που δημοσιεύουν ότι θέλουν, όταν θέλουν κι όπως θέλουν. Είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τους τοπικούς άρχοντες όταν οι ίδιοι έχουν λάβει χρήματα απ΄ αυτούς. Είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τους αιρετούς για κομματικές θέσεις και ρουσφέτια, όταν οι ίδιοι ζήτησαν από τους ίδιους αιρετούς είτε ρουσφέτια είτε εξυπηρετήσεις και ενίσχυση για τα μέσα που υπηρετούν και θέσεις εργασίας, είτε για τους εαυτούς των είτε για δικούς τους ανθρώπους. Είναι οι ίδιοι που εκφράζονται δυσμενώς για πρόσωπα και μετά από λίγο – όλως παραδόξως – εκφράζονται ευμενώς, δίχως να γνωρίζει κανείς τι, άραγε, μεσολάβησε ξαφνικά. Είναι οι ίδιοι που για σοβαρότατα ζητήματα καταπίνουν τη γλώσσα τους, για άλλα δε ασήμαντα και καθημερινά διογκώνουν τα γεγονότα προς άγραν αναγνωστών. Είναι οι ίδιοι που η κοινωνία έχει κρίνει και έχει θέσει στο περιθώριο, δίνοντάς τους σαφές μήνυμα ότι άλλο η εργασία και άλλο η ενασχόληση με τα κοινά. Είναι, τέλος, οι ίδιοι που θεωρούν ότι, επειδή έχουν ένα στυλό κι ένα χαρτί μπορούν να ΄΄κατεβάζουν από το γάιδαρο’’ όποιον δεν τους αρέσει και να κλίνουν γόνυ άπαντες ενώπιόν των ! Λησμονούν δε ότι και οι κρίνοντες κρίνονται και ιδιαίτερα σε μια κλειστή-μικρή κοινωνία, όπως η Χίος, που όλοι γνωρίζουμε πρόσωπα και πράγματα. Σε λίγο θα ζητήσουν τον λόγο και σε όσους εργάζονται γιατί έχουν δουλειά ! Διατείνονται ότι οι υπάλληλοι βαρύνουν τον προϋπολογισμό δημόσιων φορέων και ΟΤΑ τη στιγμή που αν ανοίξουμε τα οικονομικά κιτάπια θα διαπιστώσουμε ότι εκείνοι έλαβαν χρήματα από τους ίδιους φορείς για διαφημίσεις, σπότ και συνδρομές τόσα όσα θα κόστιζαν 3-4 υπάλληλοι του δήμου ετησίως ! Αρχίσαμε πάλι να τρώμε τις σάρκες μας ! Η κρίση και η μιζέρια στρέφει τις πένες έναντι δικαίων και αδίκων ! Όλα ισοπεδώνονται, όλοι τσουβαλιάζονται στον ίδιο σάκο του μποξ !

Λυπάμαι βαθύτατα που υποχρεώνομαι να μιλήσω έτσι για ανθρώπους που, επί χρόνια εκτιμούσα και σεβόμουνα, θεωρούσα δε σωστούς και ειλικρινείς, αλλά και φίλους. Θα συνεχίσω να τους βλέπω έτσι. Και να τους αντιμετωπίζω ως τέτοιους. Εφαρμόζοντας το του Ιερού Χρυσοστόμου <<δέχου εκούσια τραύματα φίλου, παρά ακούσια φιλήματα εχθρού>> (να δέχεσαι τις επίπονες παρατηρήσεις του φίλου σου – που σου λέει όσα σου λέει για το καλό σου, για να συνετιστείς – παρά τις κολακείες του εχθρού σου που δεν τις εννοεί και δημιουργεί σχέσεις λυκοφιλίας).

Αυτά τα λίγα, με αγάπη. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε ! Όποιος δεν κατάλαβε, τα υπόλοιπα στα <<Χιώτικα Πνευματικά Διανθίσματα>> που κυκλοφορούν ανελλιπώς και το επόμενο (7^ο) τεύχος τους θα το δείτε, συν Θεώ, τον προσεχή Μάρτιο 2013. Και που, να είστε βέβαιοι, θα διαβαστούν … !-