του Γιάννη Μακριδάκη
Οι λαλάδες, οι αυτόχθονες τουλίπες της Χίου και της ευρύτερης περιοχής της χερσονήσου Ερυθραίας φέρνουν κάθε χρόνο την άνοιξη κατακλύζοντας τους αγρούς με τη φλογερή παρουσία τους.
Οι Χιώτες είναι εξαρτημένοι από τις λαλάδες τους, τις περιμένουν με ανυπομονησία κάθε Μάρτη και μόλις αρχίσουν δειλά δειλά με τις πρώτες λιακάδες να ανθίζουν, μεταδίδεται αστραπιαία η είδηση από στόμα σε στόμα και από σπίτι σε σπίτι σε όλο το νησί. Σπεύδουν τότε στους αγρούς οι άνθρωποι και τις καμαρώνουν, περπατούν και κάθονται στη γη ανάμεσά τους, κόβουν μεγάλες αγκαλιές και στολίζουν τα σπίτια τους, όλοι χαμογελαστοί σαν λαλάδες, επειδή μπήκε επιτέλους η άνοιξη
Οι λαλάδες της Χίου είναι το σινιάλο της φυσικής μας ανάτασης, γι’ αυτό είναι τόσο αγαπητοί στους ανθρώπους.
Δεν έχω συναντήσει ούτε στις εμπειρίες μου ούτε στα διαβάσματά μου άλλο είδος φυτού να είναι τόσο καλά εγκλιματισμένο στην συνείδηση των ανθρώπων που κατοικούν γύρω του, να χαίρει τέτοιας αποδοχής και τόσο μεγάλου θαυμασμού και αγάπης
Σήμερα πήγα κι εγώ μια βόλτα στα μέρη των λαλάδων αλλά διαπίστωσα για μια ακόμη φορά ότι οι ΧΙώτες βιάστηκαν λόγω της γνωστής τους ανυπομονησίας να αναμεταδώσουν την είδηση της ανθοφορίας τους. Οι αγροί δεν ήταν ακόμη κατακόκκινοι. Την επόμενη εβδομάδα θα είναι η μαγεία στο απόγειό της.
Προς το παρόν δείτε τον Μάρτη ανάμεσα στις πρώτες, τις θαρραλέες λαλάδες της χρονιάς και φανταστείτε αυτό το χωράφι ολοκόκκινο σε μερικές μέρες…
