Όλοι οι άλλοι κινούνται σαφώς στην οδό που ο καθηγητής του ΑΠΘ Σαράντος Δημητριάδης σε πρόσφατο άρθρο του αναφέρει ως προσφιλή πρακτική του ΥΠΕΝ: ας δούμε βρε αδερφέ τι έχουμε, δεν χάνουμε και τίποτα, ενώ είναι όλα προαποφασισμένα ερήμην των τοπικών κοινωνιών, που τις παραπλανούν με δήθεν ωραία λόγια και υποθέσεις, δηλαδή στο ότι η πολυεθνική που θα πάρει τη δουλειά, θα κάνει πρώτα έρευνα και αν προκύψει κοίτασμα συμφέρον, τότε θα προβεί σε εκμετάλλευση. Παρόλα αυτά η σύμβαση υπογράφεται εξαρχής για έρευνα και εκμετάλλευση, δίχως να μπορούν να δοθούν εγγυήσεις, ούτε καν εκτιμήσεις και πληροφορίες στους κατοίκους και δίχως να υπάρχει μελέτη σκοπιμότητας, την οποίαν οι απαντήσεις των καθηγητών κρίνουν ως απαραίτητη για να ξεκινήσει μια εξόρυξη.
Τέλος, ως χιούμορ μπορεί μόνο να εκληφθεί η απάντηση του ΕΑΓΜΕ που λέει ότι ένας λόγος που η σύμβαση υπογράφεται, όπως λέει ο νόμος, κατά αυτόν τον τρόπο, δηλαδή για έρευνα και εκμετάλλευση, είναι διότι αυτό συμφέρει το δημόσιο, αφού αν δεν προκύψει κοίτασμα αξιόλογο, όλα τα έξοδα της άκαρπης έρευνας θα τα έχει πληρώσει ο ιδιώτης!







