Δεκέμβριος μήνας! Μπαίνομε επίσημα στο χειμώνα με τις μικρές μέρες και το βοριά “που τ´αρνάκια παγώνει”. Το Δεκέμβριο στη Χίο των παιδικών μου χρόνων η μητέρα έβγαζε ν´αερίσει τις βαριές, μάλλινες κουβέρτες. Έβαζε στη χαραμάδα πίσω από τη βορινή εξώπορτα του σπιτιού μας ένα χαλάκι τυλιγμένο σε ρολό για να εμποδίζει το ρεύμα του αέρα, κι η πόρτα του διαδρόμου έκλεινε, χωρίζοντας το σπίτι στα δύο: στο νοτινό όπου η κουζίνα και το υπνοδωμάτιο, και στο βορινό, που δεν το έφτανε η ζεστασιά της ξυλόσομπας εκείνα τα χρόνια πριν την κεντρική θέρμανση. Θυμάμαι μια φορά έπρεπε να πάρω κάτι από τη βορινή σάλα και είδα τον αχνό από την ανάσα μου!
Τις νύχτες όταν εφύσαγε ο βοριάς, έλεγες ότι αρμένιζε το σπίτι και τρίζανε τα μπουριά κι η σιδερένια ανεμόσκαλα της ταράτσας. Εκείνα τα βράδια συλλογιόμασταν τους ναυτικούς μας περισσότερο – “Καλή τους ώρα εκεί στα πέλαγα…” έλεγε η μητέρα μου κι έκανε το σταυρό της.
Τι γλύκα, όμως, που είχε η ζεστασιά της ξυλόσομπας και πόσο μού άρεσε ν´ανοίγω το πορτάκι της και να την «ταίζω» με ξύλα. Θυμάμαι έβραζε νερό σε μια παλιά χύτρα, κι έτσι ήταν έτοιμο πάντα για να το βάλουμε στο μπρίκι με τα βραστικά μας: φρασκομηλιά, τίλιο, και -τ´αγαπημένο του πατέρα μου- μελισσάκι. Μοσχοβολούσε η κουζίνα! Βάζαμε μια κουταλιά μέλι Ψαριανό στο βραστικό, τρώγαμε μαζί και κανένα κουρκουμπινάκι αμέλωτο. Τα μελωμένα κουρκουμπίνια περιμέναμε να τα φάμε πια τα Χριστουγεννόσκολα, μαζί με τους κουραμπιέδες και τα φοινίκια. “Κάθε πράγμα στον καιρό του!” έλεγε η γιαγιά η Ασπασία, που έμενε στο κάτω σπίτι. Καμιά φορά η γιαγιά μάς εχτυπούσε σήμα με το μπαστούνι και κατεβαίναμε να της κάνουμε παρέα γύρω από το μαγκάλι όπου είχε πάντα ζεστά σε τσίγκινο πιατάκι ζεβλεπιές και φυστικάκια.
Στο χωραφάκι μας τέτοια εποχή οι μανταρινιές γέμιζαν μανταρίνια χιώτικα, μυρωδάτα.
Καλώς μάς ήρθες, Δεκέμβρη, με γεύση μανταρινιού και μυρωδιά φρασκομηλιάς, με γιορτινά φωτάκια, κι αναμνήσεις γλυκιές, παιδικές! Καλό μήνα!
Τι γλύκα, όμως, που είχε η ζεστασιά της ξυλόσομπας και πόσο μού άρεσε ν´ανοίγω το πορτάκι της και να την «ταίζω» με ξύλα. Θυμάμαι έβραζε νερό σε μια παλιά χύτρα, κι έτσι ήταν έτοιμο πάντα για να το βάλουμε στο μπρίκι με τα βραστικά μας: φρασκομηλιά, τίλιο, και -τ´αγαπημένο του πατέρα μου- μελισσάκι. Μοσχοβολούσε η κουζίνα! Βάζαμε μια κουταλιά μέλι Ψαριανό στο βραστικό, τρώγαμε μαζί και κανένα κουρκουμπινάκι αμέλωτο. Τα μελωμένα κουρκουμπίνια περιμέναμε να τα φάμε πια τα Χριστουγεννόσκολα, μαζί με τους κουραμπιέδες και τα φοινίκια. “Κάθε πράγμα στον καιρό του!” έλεγε η γιαγιά η Ασπασία, που έμενε στο κάτω σπίτι. Καμιά φορά η γιαγιά μάς εχτυπούσε σήμα με το μπαστούνι και κατεβαίναμε να της κάνουμε παρέα γύρω από το μαγκάλι όπου είχε πάντα ζεστά σε τσίγκινο πιατάκι ζεβλεπιές και φυστικάκια.
Στο χωραφάκι μας τέτοια εποχή οι μανταρινιές γέμιζαν μανταρίνια χιώτικα, μυρωδάτα.
Καλώς μάς ήρθες, Δεκέμβρη, με γεύση μανταρινιού και μυρωδιά φρασκομηλιάς, με γιορτινά φωτάκια, κι αναμνήσεις γλυκιές, παιδικές! Καλό μήνα!
Διαφήμιση
