Η ιστορία της δεκαετίας του 1940, όπου οι εργατικές-λαϊκές δυνάμεις βγήκαν μαζικά στο προσκήνιο, επιβεβαιώνει ότι η ταξική πάλη είναι μοχλός που κινεί την Ιστορία μπροστά.
Στο Στρατόπεδο της Χίου (17/3/1948 -13/4/1949) γράφτηκε μια σημαντική σελίδα του συλλογικού αγώνα των γυναικών του εργαζόμενου λαού για να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της έκφρασης και του καινούργιου που έρχεται: Γυναίκες και μικρά παιδιά –επειδή ήταν συγγενείς ανταρτών του ΔΣΕ (οι γνωστές ανταρτοοικογένειες)– και οι «επικίνδυνες» (εργάτριες, δασκάλες, γιατρίνες, επιστημόνισσες, δημοσιογράφοι, δικηγορίνες, ηθοποιοί κ.ά.) αρπάχτηκαν από τους τόπους τους και ρίχτηκαν στο Στρατόπεδο με μια «κατηγορία»: Διότι μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και των απελευθερωτικών οργανώσεων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της Εθνικής Αλληλεγγύης συμμετείχαν «στη γιορτή του κόσμου τη μεγάλη» αντιδρώντας στη «στοιχειωμένη νύχτα» του Β΄ Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου.
Στο στρατόπεδο της Χίου, που ήταν στο στρατόπεδο Γκιάλα, ενώ έγινε χρήση και του Δημοτικού Σχολείου του Αγίου Θωμά (7ο) αναφέρεται το βιβλίο των Γιώργη και Γιάννη Αμπαζή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Σύγχρονη Εποχή”, και με τίτλο
“Η ιστορία αυτή δε θα ξεχαστεί… Στρατόπεδο εξόριστων γυναικών Χίου 1948-1949”.
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη γυναίκα, αγωνίστρια, εργαζόμενη δημοσιογράφο, Αγγελική Μ. Χατζηδημητρίου, η οποία και πρωτοστάτησε ώστε το 1997 να έρθουν για πρώτη φορά μετά από αυτά τα “πέτρινα χρόνια” στη Χίο, ένας μεγάλος αριθμός γυναικών και να επισκεφτούν τα μέρη όπου βρέθηκαν φυλακισμένες.
Οπως σημειώνεται στο δελτίο τύπου της ΤΕ Χίου του ΚΚΕ:
“Η σύγκρουση των γυναικών με τα όργανα της κρατικής εξουσίας εκφράστηκε σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής, αφού η βία και η τρομοκρατία ήταν παρούσες σε καθετί που είχε σχέση με τη ζωή των γυναικών”.
Μέσα από τη μακροχρόνια, συλλογική έρευνα, υλοποιείται η επίκληση των αλύγιστων γυναικών της Χίου: «Να μην ξεχαστεί η Ιστορία…».
Με την επιμέλεια του δάσκαλου Γιώργη Η. Αμπαζή και των Γιάννη Α. Ζωφού, Χρήστου Α. Οικονόμου, Γιάννη Η. Αμπαζή και της Αγγελίνας Μ. Σκούφαλου, η έκδοση αυτή αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στις γυναίκες αυτές και μια υπόσχεση που εκπληρώνεται.
