Ο δημοσιογράφος είθισται να μην γράφει για τον εαυτό του. Είναι αρχή, είναι αλήθεια. Ούτε πρέπει. Ας μου συγχωρεθεί η προσωπική αναφορά. Κατ’ εξαίρεσην.
Στην Λάμψα, την τελευταία παραλία πριν την Αγία Μαρκέλλα, δεν πήγα από το 2003, ως δημοσιογράφος…
Όλα, ιδιότητες, έγνοιες, έμεναν πίσω…
Εκεί πήγαινα ως σύζυγος, μητέρα, φίλη, γειτόνισσα.
Εκεί μεγαλώσαμε παιδιά, όνειρα και εμείς μαζί…
Νιώσαμε στα κατάβαθα της ψυχής μας, την εναρμόνιση με τον τόπο…
Νιώσαμε στα κατάβαθα της ψυχής μας, την εναρμόνιση με τον τόπο…
Τι ροδαλά πρωινά που ξυπνούσαμε και ανασαίναμε πεύκο…
Τι χρυσαφένια δειλινά που ανασαίναμε πληρότητα και ευδαιμονία…
Τι χρυσαφένια δειλινά που ανασαίναμε πληρότητα και ευδαιμονία…
Μέσα στις φουρτούνες της ζωής, ήταν το λιμάνι μας…
Ερωτευθήκαμε, γελάσαμε, πονέσαμε, κλάψαμε, χορτάσαμε τα δώρα της Φύσης και της Ζωής…
Ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε εκεί! Για τον γενναιόδωρο τόπο, για τούς ανθρώπους που μας αγκάλιασαν, μας άνοιξαν τα σπίτια τους, μας συντρόφευαν όλα αυτά τα χρόνια…
Ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε εκεί! Για τον γενναιόδωρο τόπο, για τούς ανθρώπους που μας αγκάλιασαν, μας άνοιξαν τα σπίτια τους, μας συντρόφευαν όλα αυτά τα χρόνια…
12 Αυγούστου 2025
Δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαμε φωτιά στην Λάμψα…
Ο μεγάλος μας γιός ήταν Δημοτικό, θα έχουν περάσει πάνω από 15 χρόνια.
Μας ειδοποίησαν ένα βράδυ, πάλι καλοκαιριού, οι φίλοι και γείτονες,
“φωτιά στην Βολισσό” !
Αφήσαμε τα παιδιά και τρέξαμε…
Με το λιγοστό νερό που έτρεχε η βρύση, ο άντρας μου, εκείνο το βράδυ, Περικλής Ξυλάς, έβρεχε γύρω- γύρω το τροχόσπιτο που τότε στέγαζε την οικογένεια μας και τις μικρές λαμπερές στιγμές μας…
Ακούγονταν πιο πέρα, το ανατριχιαστικό σύρσιμο της φωτιάς…
” Περικλή φύγε, άστο, αν είναι να σωθεί… Φύγε σε παρακαλώ… ” Θυμάμαι να φωνάζω!
Ω του θαύματος, μετά από λίγο, άλλαξε η φορά του ανέμου!
Αγρυπνία με τους γείτονες και τους κατοίκους της Βολισσού! Οι καμπάνες χτύπησαν μέσα στην νύχτα…
Εκκένωση του χωριού προ 112!
Ήταν τόσο απόκοσμο! Τόσο τρομακτικό!
Απίθανο για την ταχύτητα που έγινε η εκκένωση της Βολισσού, νύχτα, με τόσους επισκέπτες, χωρίς απώλειες!
Με το ξημέρωμα, όλοι κουρασμένοι, αλλά η Βολισσός και η Λάμψα είχαν σωθεί!
Όπως και οι κάτοικοι τους!
“Μηδένα πρό του τέλους μακάριζε” όμως!
Που να το φανταζόμασταν…
Το “μικρό σπίτι ” στην Λάμψα, με την απλόχωρη αυλή, τα δέντρα, τα αμπέλια που φύτεψε ο παππούς για τα εγγόνια του, όλα φορτωμένα αναμνήσεις, σε 1,5 λεπτό, χρονομετρήθηκε από γείτονα στην νότια πλευρά της, θα εξαϋλώνονταν…
Θα έλιωναν, θα έπαιρναν το χρώμα του θανάτου…
Εκεί που είχε καθαριστεί όλο το οικόπεδο και τα διπλανά, για το φόβο πυρκαγιάς.
Εκεί που είχε προβλεφθεί να υπάρχει σε ντεπόζιτα μεγάλη ποσότητα νερού.
Ο,τι χρειάζεται για να προστατεύσει το σπίτι, τις αποθήκες τα δέντρα…
Όλα!
Εκεί που όμως ποτέ δεν έφτασε στο τηλέφωνο του ιδιοκτήτη του πλέον και μονίμου κατοίκου Λάμψας – Βολισσού, Περικλή Ξυλά, μήνυμα από το 112!!!
Ακόμη και στο δικό μου τηλέφωνο στη Χίο, κανένα μήνυμα για Λ\άαμψα, ενώ έφτασε για τις γειτονικές παραλίες!
Εκεί που ποτέ δεν πέρασε περιπολικό της Αστυνομίας για να επιστήσει την προσοχή στους κατοίκους της περιοχής…
Υπάρχουν σπίτια και γείτονες…
Λόγω του λόφου δεν μπορούσαν να δουν τι επικρατούσε πριν…
Αυτοί που όφειλαν να τους προστατέψουν, το πολυσυζητημένο 112, δεν ήχησε!!!
Η Αστυνομία δεν πέρασε να τους ενημερώσει για την επικινδυνότητα, όπως έκαναν σε άλλα χωριά και περιοχές της Αμανής!!!
Η Αστυνομία δεν πέρασε να τους ενημερώσει για την επικινδυνότητα, όπως έκαναν σε άλλα χωριά και περιοχές της Αμανής!!!
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για το ότι τους “ξέχασαν”;;;
Η ζωή δεν γράφεται με ΑΝ…
Όμως εδώ…
Αν δεν είχε ανέβει ο γιός μας, Οδυσσέας Ξυλάς για να βοηθήσει τον πατέρα του…
Αν δεν έβλεπε με έμπειρη και ψύχραιμη ματιά την θηριώδη φωτιά για να του φωνάξει
“Φεύγουμε τώρα θα καούμε”…
Τώρα…
Οι ” υπεύθυνοι” δεν θα μπορούσαν να επαίρονται ότι” δεν είχαμε νεκρούς”.
Γιατί θα είχαμε…
Εναν 65 χρόνο πατέρα, μόνιμο κάτοικο Λάμψας και τον 24 χρόνο γιό του, μόνιμο κάτοικο Χίου…
Που δεν αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους για να μην καεί.
ΔΕΝ ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 112 και τους
“υπεύθυνους”, με πολλά εισαγωγικά, ότι η φωτιά είναι δίπλα τους!!! Κινδυνεύουν!!!
Συν Θεώ, πέρασαν μέσα από τις φλόγες την τελευταία στιγμή…
Πριν χαθεί η ” έξοδος κινδύνου” των ελάχιστων δευτερολέπτων…
Πριν φύγουν κυνηγημένοι, μαζί με άλλους γείτονες, περνώντας κυριολεκτικά μέσα από από την φωτιά για την Αγία Μαρκέλλα και μετά τα διπλανά χωριά, γιατί εκεί τους έπνιγε ο καπνός!!!
Αν εμείς τώρα θρηνούμε ό,τι αγαπήσαμε και δεν προστάτεψαν αυτοί που όφειλαν, στέλνοντας πυροσβεστικά οχήματα και αεροπλάνα, πρωτίστως αεροπλάνα…
Οι γείτονες μας από βορρά δεν θα είχαν την ίδια ευλογία…
Κυνηγημένοι από την φωτιά που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, χωρίς να ενημερωθούν επίσης, κάνουν μια απέλπιδα προσπάθεια να προστατευθούν από την φωτιά που είχε ήδη λιώσει μια αποθήκη, παράθυρο και μηχανάκια…
Στρέφονται στην αυλή του γείτονα τους…
Ούτε αυτή θα τους έσωζε, αν τύχη αγαθή, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, δεν είχε αφήσει ξεκλείδωτη την πόρτα…
Στα δευτερόλεπτα που παίζονταν οι ζωές τους, πρόλαβαν μόνο να σκεφτούν…
Αυτούς που άφηναν πίσω.
Αγκαλιασμένοι έμειναν στο πάτωμα του, ψάχνοντας προστασία από τους πυκνούς καπνούς που έμπαιναν ήδη στο σπίτι από το λιωμένο παράθυρο…
Εκεί θα τους έβρισκαν απανθρακωμένους!
Αυτοί που δεν τους ” βρήκαν” για να τους στείλουν το μήνυμα για να απομακρυνθούν με ασφάλεια…
Αν δεν είχαν προνοήσει να στείλουν νωρίτερα στην πόλη το μικρό παιδί και την έγκυο γυναίκα του γιού, θα μιλούσαμε για οικογενειακή τραγωδία…
ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ αυτό αποφεύχθηκε, αλλά όχι χάρη στην πρόνοια του Κράτους, της Πολιτείας, της Πολιτικής Προστασίας!!!
Οι ξεχασμένοι… Παρ ολίγον και…
Δεν μπορώ να γράψω ούτε την λέξη!
Αλλά από εκείνο το βράδυ…
Χωρίς να περπατήσουμε στο χρώμα, το χώμα του θανάτου στην – πάλαι ποτέ – ονειρεμένη Λάμψα,
χωρίς να κοκκινήσουν τα μάτια μας από τους πυκνούς καπνούς, όλο δακρύζουν…
Όλο!
Δοξαστικά μεν, γιατί δεν έγιναν οι άνθρωποι μας “είδηση” ως τα θύματα αυτής της ξεχασμένης, από την Πολιτεία, φωτιά, που σάρωσε την Βολισσό και την Αμανή.
Όμως ταυτόχρονα, πενθούμε για τα δέντρα που αναστήσαμε, από λίγα εκατοστά, το μποστάνι, τα πουλιά στην βεράντα, την Λίζα την σκυλίτσα στην αυλή…
Την κλεμμένη ανεμελιά μας.
Τη βία, την εισβολή της φωτιάς που δεν αντιμετωπίστηκε, αφέθηκε, να κυλήσει στην θάλασσα. Για να σβήσει!
Θρηνούμε , πρωτίστως για αυτά!
Ύστερα για τα υλικά…
Εκείνα, που δεν θα χωρέσουν σε καμία έκθεση ελεγκτών, δεν αποζημιώνονται!!!
Αν φέρνουν δάκρυα μόνο τα βίντεο από το “νεκροταφείο δέντρων και ονείρων”…
Πώς να βρούμε την δύναμη, όπως και οι άλλοι, να γυρίσουμε εκεί;
Για να κλειστούμε μέσα ώστε να αποφύγουμε το μαύρο που απλώνεται μέχρι που φτάνει το μάτι μας;
Ακόμη πενθούμε!!! Πιο πολύ για τους άλλους…
Που έχασαν τα πάντα!
Σπίτι, τις αναμνήσεις, το βιος τους, την επιβίωση τους!
Για αυτούς και μετά για την αυλή μας!
Χωρίς ελπίδα να πάρουμε απαντήσεις, φυσικά θα ενώσουμε την φωνή μας, από την Λάμψα που δεν αγνοείτε την ύπαρξη της, όπως και την δική μας, με όλους τους πληγέντες της Αμανής .
Δεν θα κουραστούμε να ρωτάμε με όλους τους τρόπους, προς πάσα κατεύθυνση!
” Γιατί μας άφησαν χωρίς αεροπλάνα;… Ποιος μας έβαλε στην” ζυγαριά ” και έδωσε το κοινό, δημόσιο αγαθό της πυρόσβεσης αλλού;
Γιατί δεν εστάλη μήνυμα από το 112, δεν πέρασε περιπολικό της αστυνομίας να ενημερώσει;
” Έστω και ένας μόνιμος κάτοικος που ήταν εκεί, όπως αποδείχθηκε-, δεν ήταν μόνο ένας – είχε δικαίωμα να σωθεί!
” Έστω και ένας μόνιμος κάτοικος που ήταν εκεί, όπως αποδείχθηκε-, δεν ήταν μόνο ένας – είχε δικαίωμα να σωθεί!
Εξ αιτίας της αμέλειας τους, έβαλαν την ζωή τους σε άμεσο κίνδυνο!
Γεγονός που ενδέχεται, να οδηγήσει και στην ποινική δίωξη των ” υπευθύνων”…
Ακόμη δεν αντέχει η καρδιά, να πατήσει σε γη που σε 1, 5 λεπτό,
μετατράπηκε από πατρίδα σε… ξενιτιά!
Νοερά, με την φωνή και την καρδιά μας, είμαστε ήδη εκεί!!!
Μαζί με όλους τους πληγέντες της Βολισσού και της Αμανής!
Τσακισμένοι μεν αλλά συνάμα, τόσο, μα τόσο αποφασισμένοι, να μην παραδώσουμε τούτο τον ευλογημένο τόπο, στα όποια
“επενδυτικά” σχέδια…
” Μην καρτεράτε να λυγίσουμε… έχουμε την ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει,
όπως έγραψε ο Φώτης Αγγουλές!
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε…
Ευγενία Κώττη
Διαφήμιση
