Η Μαρία, ένα ξημέρωμα μέσα στη Μεγαλοβδομάδα, έγινε Μάνα- Παναγιά που θρηνεί τον πολυαγαπημένο της γιό. Ποταμοί δακρύων έσβησαν το χαμόγελό της. Μέσα στην άνοιξη, έχασε την “άνοιξή” της. Το πρωτότοκο γιό της!!! Η είδηση του θανατηφόρου τροχαίου δύο γραμμές. Για εκείνη δύο τόνοι λύπης.
της Ευγενία Μαρία Κώττη ,
Πως έγινε Μαρία, Μάνα- Παναγιά, να θάβεις το παιδί σου Μ. Παρασκευή όπως Εκείνη; Πόσες άλλες μανάδες σαν κι εσένα; Πόσες ακόμη χαροκαμένες μάνες από τροχαία δυστυχήματα; Δεν χόρτασε η άσφαλτος από το αίμα παιδιών, νέων, μεσήλικων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν πολλές ανοίξεις, πολλά φιλιά, πολλές αγκαλιές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα;…
Η άδεια καρέκλα στο τραπέζι, το εκκωφαντικά σιωπηλό δωμάτιο, τα αντικείμενα, που μένουν πίσω είναι καθημερινά καρφιά για τις Μάνες- Παναγιές, που μένουν ορφανές μετά από ένα θανατηφόρο τροχαίο.
Κουράγιο Μαρία! Κουράγιο Μάνα- Παναγιά, όποιο κι αν είναι το όνομά σου. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανοίξουμε την αγκαλιά μας. Να κλάψεις. Να πενθήσεις. Να βρείς- αλήθεια πως;- τη δύναμη να σηκωθείς από το κρεβάτι την επόμενη μέρα, να συνεχίσεις να ζείς. Μπορεί και να μισοζείς αφού λείπει η μισή σου καρδιά… Και πίσω από σένα, χιλιάδες μανάδες, όταν τα παιδιά τους φεύγουν από το σπίτι οδηγώντας δίκυκλα τους εύχονται ” Στο καλό παιδί μου. Μήν αργήσεις. Να προσέχεις…” Τώρα εσύ ζεις τον εφιάλτη τους!!!. Τον εφιάλτη κάθε γονιού… Η μισή μας καρδιά κοντά σου βρίσκεται. Κοντά σας…
