Στη Χίο τα πρωτοβρόχια του φθινόπωρου είχαν την αναστάτωσή τους…”Έρχεται μπουρίνι…” έλεγε η μητέρα, “κλείστε τα νοτινά παράθυρα!!” Κι έτρεχε βιαστική να μαζέψει τα ρούχα της μπουγάδας που στέγνωναν απλωμένα στην ταράτσα. Σφαλίζαμε γρήγορα τα ξύλινα παντζούρια ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στα μαύρα σύννεφα που είχανε μαζευτεί πάνω από το λόφο του Κορακάρη, που η θέα του τότε – πριν από τον οργασμό της ανοικοδόμησης- δέσποζε στο τοπίο. Η μητέρα έφερνε τις λεκάνες με τα “ήμουδα” ρούχα και τ´απλώναμε σε καρέκλες κοντά στην ξυλόσομπα για να στεγνώσουν. Παίρναμε μέσα από την παραθυρόπλακα της κουζίνας και το κλουβί με το καναρίνι να το προφυλάξουμε απ´την μπόρα.