Το μπόλι τσαι οι βόλοι, γράφει η Αννα Καμπά

Αντζερού: Αο που ν’ αρκήσω να σας τα λέω, αο που; Αφού την εσκαπούλαρα, δοξάζω τον Κύριο.
Μαρού: Γιάντα Αντζερού ίντα ΄παθες;Αντζερού: Τη Πέφτη ε σας είπα ότι α κάμω το μπόλι; Επήαε με την κόρη μου στη χώρα τσαι το κάμα. Όλα επήαν καλά. Τσ’ οι αθρώποι ετσεί ήτα καλοί τσαι τη βελόνη εν εκατάλαβα καθόλου τσαι με κρατήσαν τσαι λιάιν αμπά πάθω λέει καμμιάν ανεφυλαξία. Εγυρίσαε στο χωργκιό τσαι μέχρι το βραδύ εν είχα τίποτι. Ετοιμάστηκα να πέσω, ήκαμα τσαι το σταυρό μου τσαι νήβηκα στο σοφά. Εν επρόλαβα που λέει ο λόος να γυρίσω πλευρό τσ’ ήρκησα να τουρτουρίζω.. Μ΄επιασε τσαι το τσεφάλι μου τσ΄όλον εβάραινα. Επήρα την κόρη μου τσ΄ήρτε το παιδί μου ολοϊσα. Μού βαλεν θερμόμετρο τσ’ είχα 38,3 πυρετό. Μού ριξεν τσαι πάνω μου όσες κουβέρτες ήβρε, μα βω ήτρεμα σαν το κουλούτσι.

Μαρού: Είδετε που σας ήλεα να μην το κάετε; Τσαι συ μ΄ ήλεες ούργκια; Νάτα τώρα.
Αντζερού: Γι΄άκου τον, τον προπέτη. ‘Ασμε μαρή α τελειώσω τσ΄ύστερη μιλείς.

Κακού: Εφοήθηκα Αντζερού τσ΄αμπά ε πάω να το κάω.

Αντζερού: Μη λέεις ουργκιάδες τσ΄ άκουσέ με. Η κόρη μου επήρεν το γιατρό τσαι της είπε πως είν΄καλό εφτό που ΄παθα, γιατί λέει με το μπόλι, βγάλωε μέσα μας κάτι πράματα, μα εν εθυμούαι ίντα λοής μου τα πε τσαι εφτά σκοτώνου το διάβολο το κορωνογιό. Της είπε τσαι μου δωκε ντεπό τσαι σια-σια εσυνήρτα. Ίντα ΄χεις να πεις τώρα Μαρού; Ε μιλείς εε;

Κακού: Ησύχασα τώρα. Ήρτεν η καδριά μου στη θέση της.

Αντζερού: Ακούτε τώρα παρακάτω, Εφτό που ΄παθα με το μπόλι εν ήταν τίποτι. Να δείτε ίντα παθα την Τζυριατσή τω βολώ.

Κακού: Τσ΄άλλα ‘ηπαθες: Αμπά σε μαθκιασμένη;

Αντζερού: Οχι μαρή. Μου φερεν το λοιπό η κόρη μου να φάω βόλους. Μηντα τα να τους φάω. Εθάρουν πως ι να πεθάνω.

Μαρού: Με εσόν σου ΄ρέσουν, γιάντα σε πειράξαν; Αμπά ΄φαες πολλούς;

Αντζερού: Ε α με, δκυο τρεις ήφαα τσαι λιάιν χοιρνό.

Μαρού: Μόνο; αμπά ήφαες καμμιά δεκαριά;

Αντζερού: Ε τους εμέτρησα τσόλας; Αξαπόλυαμε Μαρού.

Μαρού: Εβώ σ΄αξαπολυώ , η γούλα σου ε σ΄αξαπολυά.

Κακού: Εγεράσαε Αντζερού μου τσαι ε μπορούε πκια να τα τρώεν όλα.

Αντζερού: Σε ΄φτο έχεις δίκιο. Με έπιασεν που λέετε ένας πόνος στην τσοιλιά μου να βγει η ψυχή μου. Τσ΄ύστερη ετουμπάνιασεν τσόλας τσ΄ενεμπόρουν να πάρω ανάσα. Πάει λέω εδώ α κακαρώσω. Ήταν τσ΄αργκά τσαι εν ήθελα να πάρω πάλι την κόρη μου. Ήπιασα το σπίρτο τσ΄ήρκησα να τρίβω την τσοιλιά μου. Την ήτριβα . την ήτριβα μέχρι πού ΄βγαλα μιαν κανονιά, συγνώμη τσόλας, που συλοβρώμησεν το σπίτι τσαι πρου τσαι πρου τσαι σταματημό εν είχε. Ύστερη μ΄έπιασεν τσαι τσιλιό τσ΄όλη τη νύχτα, επήαινα τσ΄ήρκουμου στο αναγκαίο. Εξέκαμα. Τρεις ημέρες ετσοιμούμουν. Ε με βαστούσαν τα ποάργκια μου να σηκωθώ.

Κακού: Γιέμα ίντα παθες καμένη μου. Τσαι βω ήλεα να σας πω να φάε βόλους που μου περισσέψαν.

Αντζερού: Κακού μη χωρατεύγκεις. Φάτε τους εσείς τσαι βω α φύω. Καληνύχτα.

Κακού: Μαρού, Καλό ξημέρωμα.

Μαρού: Όπου φύει φύει η Αντζερού. Αν εκάθουτο ήτον άξα να τους φα όλους. Για σκέψου να τη νικά η γούλα της.

Κακού: Μαρού έλα να τους φάε γιατί α κρυώσου τσ΄ας τα λόγια.