Το δασάκι απέναντι από το σπίτι.
Το λιόδεντρο που φωτογραφίσαμε τα παιδιά ντυμένα για τον εκκλησιασμό της Παναγιάς στην Βολισσό. Καλοκαίρι του 2003!
Το τροχόσπιτο που έγινε το ” παλατάκι” μας!
Το μικρό σπίτι αργότερα που στέγασε τα όνειρα μας… Τους καημούς μας…
Η λεμονιά, οι συκιές που φυτέψαμε….
Τα 70 κλήματα που ποτίζαμε εναλλάξ. Όχι πάντα πρόθυμα μετά το καλοκαιρινό μπάνιο….
Ο μπαμπάς, η μαμά, τα παιδιά….
Οι δυο μουσμουλιές που έφερε ο παππούς από τον Κάμπο.
Τις μεταφύτεψε κοντά στο σπίτι για σκιά…
Η αιώρα που θα τις ένωνε δεν πρόλαβε…
Για τα νιόπαντρα εγγόνια του….
Ζούμε με φωτογραφίες…
Της αταχτούλας και παιχνιδιάρας Λίζας που μεγάλωνε στην αυλή και τώρα η φωτογραφία της έγινε από δική μας, δική σας…
Αναζητείται… Αλλά ξέρουμε…
Ζούμε με φωτογραφίες από τα βράδια που αντηχούσαν τα γέλια των φίλων.
Με λιγοστά! Πολλά!
Ζούμε με φωτογραφίες….
Το τελευταίο τσαμπί σταφύλι που ήταν στο ψυγείο.
Σε ένα τάπερ παγωτού ξενιτεύτηκε και αυτό βιαστικά…
Το τελευταίο τσαμπί σταφύλι από το χωράφι στην Λάμψα!
Σε φωτογραφία….
Όπως στο έπιπλο του καθιστικού δεσπόζουν τα πρόσωπα των αγαπημένων που πέταξαν ψηλά…
Θυμιατίζουμε και παρακαλούμε να αναπαυθούν οι Ψυχές τους.
Εκεί, σιμά και τούτη η φωτογραφία.
Το τελευταίο τσαμπί σταφύλι…
Αιώνια η μνήμη των δέντρων, των καρπών, των ζώων. Των στιγμών…
Ζούμε με φωτογραφίες….
Ζούμε;…
Ευγενία
