Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Μελαχροινούδης: ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΠΡΑΞΕΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ

Δημήτρης Μελαχροινούδης: ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΠΡΑΞΕΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ

20

 ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΠΡΑΞΕΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ

Μια υποχρέωση μου, στάθηκε αιτία να μην μπορέσω να παρακολουθήσω τις πρόσφατες εκδηλώσεις για τα 20 χρόνια του Πανεπιστημίου μας.
Αναγκάστηκα λοιπόν να καταφύγω στις εφημερίδες για ικανοποιήσω την εύλογη περιέργεια μου, όσον αφορά τη διαδρομή “της μεγαλύτερης υποδομής στο νησί μας”, όπως είπε ο τελευταίος ομιλητής Γιάννης Καράλης.
Ο ίδιος, χαρισματικός στην επιλογή των κατάλληλων κατά περίπτωση λέξεων, ανέφερε μεταξύ των άλλων, καταλήγοντας, ότι “η ευθύνη πέφτει σε μας, στέλνοντας το μήνυμα προς όλους τους ευπατρίδες της Χίου, πως μπαίνουμε πάλι στον αστερισμό του Πανεπιστημιακού οράματος”.
Πραγματικά, η πρόταση είναι μονόδρομος, κρίνοντας από τον τρόπο που η Πολιτεία αντιμετωπίζει τα πνευματικά μας ιδρύματα, όπως π.χ. τη Βιβλιοθήκη Κοραή και εν προκειμένω το Πανεπιστήμιο.
Για το σκοπό αυτό θα πρέπει να ανατρέξουμε ένα δυο αιώνες πίσω, για να αντιγράψουμε τις ενέργειες των προγόνων μας, οι οποίοι ζώντας κάτω από ανελεύθεροι καθεστώς, μεγαλουργούσαν πετυχαίνοντας τους στόχους τους. μια αναδρομή στον τύπο της εποχής (ΕΦΗΜΕΡΙΣ και ΕΡΜΗΣ Ο ΛΟΓΙΟΣ Βιέννης, ΑΜΑΛΘΕΙΑ Σμύρνης, ΝΕΟΛΟΓΟΣ  Κων/πολης, ΗΜΕΡΑ Τεργέστης κ.α. για να αναφερθούμε στις παλιότερες, σε συνδυασμό με τη μελέτη των χειρογράφων της βιβλιοθήκης Κοραή αρκούν για να μας βγάλουν από τους σχετικούς προβληματισμούς.
Φυσικά οι συγκυρίες έχουν αλλάξει. Δεν άλλαξε όμως η αγάπη του ξενιτεμένου για τη γενέθλια γη και η έφεση του να προσφέρει, όταν πεισθεί πως δεν τον θεωρούμε μόνο σαν αγελάδα για άρμεγμα. Η σχέση μας πρέπει να είναι αμφίδρομη.
Έναυσμα για τα παραπάνω η μη αναφορά σε ονόματα ανθρώπων που αγωνίστηκαν παθιασμένα για να πάει μπροστά το Πανεπιστήμιο είτε μεμονωμένα δραστηριοποιούνταν είτε οργανωμένα σε συλλόγους του εξωτερικού. Ιδιαίτερα για την τελευταία περίπτωση, περιλαμβάνονται εκτός από τους ευαισθητοποιημένους έχοντας και η ανώνυμη πολυπληθής μερίδα με τη συγκινητική προσφορά από το υστέρημα τους. Καμιά τέτοια προσφορά δεν διάβασα, όπως π.χ. αυτής των 100 χιλ. δολαρίων από την Ομοσπονδία Χιακών Σωματίων Νέας Υόρκης. Με αυτό το ποσό, αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, δημιουργήθηκε το τελευταίας τεχνολογίας, τότε, μηχανογραφικό κέντρο του Πανεπιστημίου. Ακόμη ηχούν στα αυτιά μου τα λόγια της γυναίκας του Παντελή Σγουρού, Εκτελεστικού Αντιπροέδρου της Ομοσπονδίας, ο οποίος συντόνιζε την προσπάθεια συγκέντρωσης του ποσού. “Πες του σε παρακαλώ  να κοιτάξει και το σπίτι του”.
Τέτοιες προσπάθειες πρέπει να προβάλλονται για να υπάρξουν μιμητές. Αν συμβεί το αντίθετο δεν επιτυγχάνεται το επιδιωκόμενο, ακριβώς όπως παρατηρείται με την έλλειψη ενδιαφέροντος στα προβλήματα των ομογενών. Γιατί αν νοιώσουν τη δική μας έγνοια, η ανταπόδοση θα είναι ίδια με αυτήν του παρελθόντος. Εξυπακούεται ότι πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας.

Καλλιμασιά 16 Δεκ.’05
Δημ. Μελαχρινούδης