Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάνος Μωραϊτης: όταν το Κάστρο είχε τάφρο…

Μάνος Μωραϊτης: όταν το Κάστρο είχε τάφρο…

37

 Ειμαι αρκετα μεγαλος στην ηλικια και θυμουμαι πως κατω απο το δρομο που οδηγει απο την πλατεια προς την εισοδο του Καστρου υπηρχαν μικρες γεφυριτσες που το νερο περνουσε προς την κατευθυνση του λιμανιου.
Η προταση του καλλιτεχνη και οραματιστη Γιωργου Ζυμαρακη δεν θα πρεπει να ξεχαστει αφου το Καστρο το περιτριγυριζε θαλασιο νερο. Εμπαινε η εβγαινε απο την πλευρα των ταμπακικων και κατεληγε στην φτωχη προκυμαια.
Τα γεφυρακια, ενα τουλαχιστον θυμουμαι, οταν επι γερμανικη κατοχης ο μακαριτης πατερας μου Αναγνωστης και ιδιοκτητης του Ξενοδοχειου Απολλων στο Καστρο, ειχε νοικιασει απο τον Δημο τη σουδα πισω απο την σημερινη Δημαρχεια και τον μετετρεψε σε κηπο ζαρζαβατικων. Η παραγωγη σε ντοματα και ταμπουραδες ηταν ανευ προηγουμενου.
Στη μεση του δρομου ο μακαριτης ειχε ανοιξει καναλι βαθυ απ’ οπου περνουσαν τα νερα οταν πλυμμυρισε ο κηπος απο βροχες με την κατευθυνση των νερων προς το λιμανι.
Στις πλαγιες του καναλιου παρηγαγε μεγαλη ποσοτητα “ταμπουραδων” που η μακαριτισα μικρασιατισσα μητερα μου Ελεγκω κατεσκευασε τα περιφημα “μπουρεκια” που μοσχομυριζε η πλατεια του Φρουριου οταν τα εψηνε στους φουρνους των μακαριτων πλεον αδελφων Γιαγκου, Νικου και Κωστα Ζυμαρακη.
Θυμουμαι τις αξεχαστες μερες εκεινης της εποχης και ενα δακρυ κυλησε απο τα ματια μου εδω στο παγωμενο ακρωτηρι του LONG ISLAND της Νεας Υορκης την ωρα που αγναντευω τον απεραντο ωκεανο μπροστα στο παραθυρο μου.
Απεναντι μου 10 περιπου μιλια μακρυα οσο και η Χιος απο τις λατρευτες μας παραλιες της Μ. Ασιας, ειναι η Κοννεκτικουτη. Τοπος φιλικος, τοπος που αποτελει μερος του αμερικανικου θαυματος και τοπος που δεν θα μας επιτεθει ποτε…

 

Μάνος Μωραϊτης