Αρχική Απόψεις Aρθρα Αγαπητή τηλεόραση… πώς ρίχνουν το αλάτι στο χιόνι; της ΣΙΣΣΥ ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ

Αγαπητή τηλεόραση… πώς ρίχνουν το αλάτι στο χιόνι; της ΣΙΣΣΥ ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ

58

 Αν εξαιρέσεις την προσφώνηση, η ερώτηση τέθηκε έτσι ακριβώς από έναν “άνθρωπο της Πεντέλης” σε έναν υπάλληλο της κοινότητας. Ο υπάλληλος απολαμβάνει τη σημασία του, είναι ο-ειδικός-που ξέρει-μπροστά στην κάμερα. Ελάχιστες ευκαιρίες έχει για να απολαύσει αυτή τη σημασία που του αποδίδεται για δέκατα του δευτερολέπτου.
Ο κύριος που ρωτά πάλι, είναι πάνω από εξήντα χρόνων, παλιότερα τα γνώριζαν αυτά, ακόμα τα γνωρίζουν, άρα κι αυτός ξέρει για την υπόθεση “αλάτι-χιόνι”. Αν προσθέσουμε σε αυτό την ιδιότητα “Ανθρωπος της Πεντέλης”, όπως την αποδίδει η ρεπόρτερ, θα πρέπει κάτι παραπάνω να έχει προσθέσει στις γνώσεις του η εμπειρία χιονισμένων ετών.


Ενστερνίζεται ασυνείδητα, όμως, το ρόλο του ανυπεράσπιστου και αδαή πολίτη, του ανθρώπου που πληροφορείται από την τηλεόραση. Δεν ανακαλεί τη δική του γνώση, τη δική του εμπειρία, γίνεται “πληροφορούμενος τώρα”. Παίζει στο μεγάλο διαδραστικό έργο: τηλεόραση-θεατής. Οπως εξάλλου και οι δημόσιοι λειτουργοί και οι φορείς. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης ανακοινώνει τα αυτονόητα μέτρα ενισχύοντας, με τις υποσχέσεις για πρόστιμα, τον απαιτούμενο τηλεοπτικά δραματικό τόνο.


Παίζει κι αυτός στο ίδιο έργο, υπακούοντας στις εντολές της σκηνοθέτιδος-τηλεόρασης. Ανάλογες δραματικές εικόνες, ή καλύτερα σκηνές, δεν έχουμε δει με το πρόβλημα του νέφους, για παράδειγμα.


Ολα αυτά τα αιωρούμενα σωματίδια κρύβουν τις εγκληματικές διαθέσεις στη διαφάνειά τους. Επιπλέον, ο καρκίνος είναι μια μεσο-μακροπρόθεσμη απειλή και κατά έναν ελληνικά (ίσως και αμερικανικά) παρανοϊκό τρόπο, δεν πανικοβάλλει με την απαιτούμενη τηλεοπτικά ταχύτητα και ένταση. Ενώ το χιόνι… Τι πάθος, τι δράμα, τι νόημα στην απορφανισμένη από προσωπικές εμπειρίες καθημερινότητα! Μικρή σημασία έχει αν κάνει πολύ κρύο (για “Σιβηρία η Αθήνα” βέβαια δεν το βλέπω), αν χιονίζει ή αν βρέχει.


Οι Αθηνάνθρωποι, κυρίως, αλλά και η υπόλοιπη χώρα, έχουν βιώσει ήδη την εμπειρία τηλεοπτικά. Χωρίς τη χαρά του χιονιού που έρχεται στην ώρα του, Γενάρη μήνα μαζί και με τις αναποδιές του. Χωρίς τη διάθεση που τους κάνει να τρέχουν Σαββατοκύριακα στην Πάρνηθα “να πιάσουν τα παιδιά λίγο χιόνι”. Κι εγώ που θυμάμαι τον παππού μου να αγοράζει στην Τρίπολη τα πρώτα σακιά αλάτι μόλις άσπριζαν οι κορφές του Μαινάλου και συννέφιαζε βαριά η Πανωχρέπα, τυλίγομαι κρυφά τη νοσταλγία μου και χαίρομαι σιγά. Φοβάμαι μην προσωποποιηθεί τέρας μπροστά μου η τηλεόραση και με ανακαλέσει στην τάξη του πανικού.


ΣΙΣΣΥ ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/01/2006