ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΄΄ΜΕΓΑΛΟΣ ΝΑΥΑΡΧΟΣ΄΄
(Ιωάννης Κουφουδάκης)
Του Γιώργου Παπαδόπουλου – Αντιδημάρχου Χίου – Προέδρου Δ.Ο.Π.
Διάβασα πριν από αρκετά χρόνια στο Γεροντικό μια ιστορία κατά την οποία ένας Χριστιανός είχε ρωτήσει τον Γέροντά του (Πνευματικό) πως είναι δυνατόν άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς να είναι φτωχοί, να δυστυχούν και να αδικούνται ενώ οι περισσότεροι, άδικοι και άτιμοι, να είναι πλούσιοι και να ευημερούν.
Θέλοντας να τον πληροφορήσει του διηγήθηκε το εξής περιστατικό: <<Κάποτε ένας άνθρωπος πλούσιος κάθισε δίπλα σε μια βρύση, έπειτα από μεγάλη πεζοπορία, να ξεκουραστεί και να πιει νερό. Εκεί που καθόταν έβγαλε ένα πουγκί με εκατό φλουριά για να τα μετρήσει. Αφού τα μέτρησε, νόμιζε ότι τα έβαλε μέσα στο ρούχο του, ενώ στην πραγματικότητα του είχαν πέσει.
Έφυγε και στη συνέχεια ακολούθησε άλλος οδοιπόρος για να πιει νερό, βρήκε τα φλουριά και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν τον είδε κανείς, τα πήρε και έφυγε τρέχοντας.
Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, κάθισε δίπλα στη βρύση κι ενώ ετοιμαζόταν να πιει νερό επέστρεψε ο πλούσιος ζητώντας από εκείνον τα φλουριά του.
Ο φτωχός τον διαβεβαίωνε ότι δεν τα βρήκε εκείνος και ότι δεν γνωρίζει τίποτε σχετικά με το ζήτημα αυτό.
Τότε, ο πλούσιος τον έδειρε και με ένα απότομο χτύπημα στα μηνίγγια τον σκότωσε. Αφού έψαξε τα ρούχα του φτωχού διαπίστωσε πως δεν είχε τα φλουριά και έφυγε πικραμένος>>.
Διηγούμενος το περιστατικό αυτό ο Γέροντας στον Χριστιανό ο τελευταίος εξέφρασε την, εύλογη, απορία: <<Γιατί, Γέροντα, ο Θεός τα επιτρέπει όλα αυτά ? Αυτή είναι η καλοσύνη και η δικαιοσύνη του Θεού ?>>
Και ο Γέροντας του είπε: <<Όλα αυτά με τη θέληση του Θεού γίνονται. Άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παιδευτικούς λόγους και άλλα κατ΄ οικονομία (τα επιτρέπει για τη φροντίδα). Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός ο πλούσιος που έχασε τα φλουριά ήταν γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών αλλά ο πλούσιος σαν πλεονέκτης που ήταν τον βρήκε σε δύσκολη στιγμή και το πήρε για πενήντα φλουριά. Κι επειδή ο Θεός διέκρινε την αδικία, έκανε οικονομία και του έδωσε τα διπλά, δηλ. αντί πενήντα, εκατό.
Εκείνος δε που φονεύθηκε άδικα, είχε σκοτώσει ο ίδιος, αλλά επειδή μετανόησε και έκανε στην υπόλοιπη ζωή του έργα θεάρεστα και φιλάνθρωπα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.
Ο δε πλεονέκτης που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από τη φιλαργυρία και την πλεονεξία του, γι΄ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να, ήδη άφησε τον κόσμο και πήγε να γίνει μοναχός.
Έτσι, μπορείς να συμπεράνεις ότι οι κρίσεις του Θεού σ΄ εμάς τους ανθρώπους, είναι ανεξερεύνητες και ανεξιχνίαστες. Κι ενώ για το δικό μας σκεπτικό φαίνονται από τη μια τους όψη, στην πραγματικότητα υπάρχει και η άλλη που δεν γίνεται έτσι απλά αντιληπτή>>.
Τούτη την ιστορία από το Γεροντικό έφερα στη μνήμη μου μόλις πληροφορήθηκα πως ο αγαπητός σε όλους μας ΄΄Ναύαρχος΄΄ πέθανε.
Κι όμως ο Ναύαρχος σώθηκε, εμείς είναι αμφίβολο εάν θα σωθούμε.
Κανένας δε φρόντισε να μάθει το πως και το γιατί, ηθελημένα ή άθελα, εφάρμοσε ένα συγκεκριμένο τρόπο αντίληψης των πραγμάτων στη ζωή του.
Ούτε το πως έφθασε ως εδώ, έπειτα από πόσες αδικίες και πίκρες γεύτηκε, έπειτα από την αγιάτρευτη πληγή που του προξένησε η απώλεια των μελών της οικογενείας του στην Νότια Αμερική.
Ο Ναύαρχος αδικήθηκε, πόνεσε, υπέφερε. Ποτέ του δεν πείραξε κανέναν άνθρωπο. Όμως, άγνωστες οι Βουλές του Υψίστου (!).
Ήμουν στρατιώτης στο Χαϊδάρι, το 1997, όταν εξοδούχος ων, τον επισκέφθηκα στο ΄΄Δρομοκαίτειο΄΄ που τον είχαν για ένα διάστημα για βραχεία νοσηλεία.
Τότε διέκρινα τη λύπη του άλλα και τον ψυχικό του υποτροπιασμό, γεγονός που εξαλείφθηκε και τον έκανε ΄΄νέο άνθρωπο΄΄ με την επιστροφή του στην αγαπημένη του Χίο. Απόδειξη κι αυτή ότι, αδίκως, τον έστειλαν εκεί.
Ο Δ.Ο.Π. δεν μπορούσε να κάνει τίποτε περισσότερο από το να του δίδει ένα μηνιαίο βοήθημα και να πρεσβεύσει για την μεταφορά και εγκατάστασή του στο Γηροκομείο ΄΄Ζωρζής Μιχαληνός΄΄ που διέμενε τα τελευταία δύο χρόνια.
Ήταν άνθρωπος υπερήφανος και αξιοπρεπής. Για να δεχθεί τα βοηθήματα που του δίναμε, τόσο εμείς απευθείας όσο και μέσω της Ιεράς Μητροπόλεως, του λέγαμε ότι τα στέλνουν λιμενικές αρχές του εξωτερικού.
Υπήρξαν πολλοί συμπολίτες μας φίλοι και υποστηρικτές του, επώνυμοι και ανώνυμοι. Φίλοι ειλικρινείς που στάθηκαν δίπλα του όποτε τους είχε ανάγκη. Όχι πάντοτε ανάγκη οικονομικής μορφής, αλλά για μια κουβέντα ανθρώπινη, ένα λόγο στήριξης και παρηγοριάς.
Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του, καλό κατευόδιο αγαπημένε μας Ναύαρχε.
Ποιος ξέρει, ίσως να μας κοιτά αντάμα με τον Παχλέπα, τον Δήμο, τη Σκούνα και την Καντηλέρα…
