Επιστολή στην Ελευθεροτυπία της 9ης Αυγούστου 2006 έστειλε ο κάτοικος Βροντάδου κ. Νίκος Χούλης την οποία ανδημοσιεύουμε και στην οποία αναφέρει:
«Το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο της Ελλάδος -παρακαλώ- με 187 ανεμογεννήτριες, 380 MW προ των πυλών μας! Την αιολική ενέργεια με τα πολλά γνωστά κατά πώς λένε θετικά της (άλλοι, βέβαια, υποστηρίζουν ότι η συμμετοχή των ανεμογεννητριών στην παραγωγή ενέργειας είναι ελάχιστη ή απλώς συμβολική), αντί σε πράσινο θα την εισπράξουμε σε μαύρο.
Σε αμύρο κι άραχνο, γιατί το Αίπος θα πάψει να υφίσταται, γιατί η επένδυση δεν υπερβαίνει απλά κάθε μέτρο, είναι καταστροφικά κολοσσιαία. Γιατί από την ενδημική άγρια πανίδα (πέρδικες, λαγοί, αλεπούδες κ.ά.) της περιοχής δεν θα μείνει τίποτα. Γιατί η αισθητική του χώρου θα πληγεί ανεπανόρθωτα (αμέτρητες νέες διανοίξεις δρόμων, ισοπέδωση κορυφογραμμών, ξεκοίλιασμα πρανών, χιλιάδες τόνοι τσιμέντου και σίδερου). Γιατί ο ορίζοντας θα μείνει να δείχνει ανυπεράσπιστος, το μάτι νεκρό. Γιατί κάποια πράγματα δεν πουλιούνται, δεν ξεπουλιούνται, δεν έχουν τιμή. Είναι ιερά. Γιατί η Εγγύσα, το Ρημόκαστρο, οι Κυμιές κρύβουν μυστικά…
Κι όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, μια μόνο νύχτα καπιταλιστική, καπιταλιστική ναι! φτάνει για να γεννηθούν νέα τέρατα – εταιρείες γίγαντες, μαμούθ, που η μια τους μπότα μπορεί να βρίσκεται εδώ κι άλλη στο Αλιβέρι ή την Ασία.
ΥΓ. Εύχομαι το ζήτημα που ενέσκηψε εξαιτίας του αιολικού πάρκου-τέρατος φονιά, ν’ αναδείξει αληθινά τούτη τη φορά το Αίπος. Τη σιγαλιά του, την ωραιότητα, τη βαθύτατη σιωπή του, των κορυδαλλών το κελάηδισμα, τους σπουδαίους αρχαιολογικούς του χώρους, την ξεχασμένη Θεά Πέλιννα, τη γαλήνη που μπορεί με τρόπο μοναδικό να προσφέρει και που ίσως αυτή έχει περισσότερο απ’ όλα ανάγκη ο σύγχρονος Ανθρωπος».
Σε αμύρο κι άραχνο, γιατί το Αίπος θα πάψει να υφίσταται, γιατί η επένδυση δεν υπερβαίνει απλά κάθε μέτρο, είναι καταστροφικά κολοσσιαία. Γιατί από την ενδημική άγρια πανίδα (πέρδικες, λαγοί, αλεπούδες κ.ά.) της περιοχής δεν θα μείνει τίποτα. Γιατί η αισθητική του χώρου θα πληγεί ανεπανόρθωτα (αμέτρητες νέες διανοίξεις δρόμων, ισοπέδωση κορυφογραμμών, ξεκοίλιασμα πρανών, χιλιάδες τόνοι τσιμέντου και σίδερου). Γιατί ο ορίζοντας θα μείνει να δείχνει ανυπεράσπιστος, το μάτι νεκρό. Γιατί κάποια πράγματα δεν πουλιούνται, δεν ξεπουλιούνται, δεν έχουν τιμή. Είναι ιερά. Γιατί η Εγγύσα, το Ρημόκαστρο, οι Κυμιές κρύβουν μυστικά…
Κι όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, μια μόνο νύχτα καπιταλιστική, καπιταλιστική ναι! φτάνει για να γεννηθούν νέα τέρατα – εταιρείες γίγαντες, μαμούθ, που η μια τους μπότα μπορεί να βρίσκεται εδώ κι άλλη στο Αλιβέρι ή την Ασία.
ΥΓ. Εύχομαι το ζήτημα που ενέσκηψε εξαιτίας του αιολικού πάρκου-τέρατος φονιά, ν’ αναδείξει αληθινά τούτη τη φορά το Αίπος. Τη σιγαλιά του, την ωραιότητα, τη βαθύτατη σιωπή του, των κορυδαλλών το κελάηδισμα, τους σπουδαίους αρχαιολογικούς του χώρους, την ξεχασμένη Θεά Πέλιννα, τη γαλήνη που μπορεί με τρόπο μοναδικό να προσφέρει και που ίσως αυτή έχει περισσότερο απ’ όλα ανάγκη ο σύγχρονος Ανθρωπος».
Διαφήμιση
