ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Το άρθρο 16 κατοχυρώνει τον αποκλειστικά δημόσιο χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και γενικότερα τη δωρεάν εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, ως υποχρέωση του κράτους, απαγορεύει την αντιμετώπισή της ως εμπόρευμα.
Η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, διάφορα φερέφωνά τους στον τοπικό τύπο, -στέλεχος της ΔΑΚΕ Χίου- με προσχήματα ή χωρίς προσχήματα προχωρούν ή επιχειρηματολογούν υπέρ της αναθεώρησης και τροποποίησης του άρθρου 16 του Συντάγματος και υπόσχονται πως έτσι τάχα:
1.Θα αυξηθούν οι ευκαιρίες των παιδιών μας για ανώτατες σπουδές στον τόπο τους.
2.«Δεν θα φεύγει συνάλλαγμα από τη χώρα».
3.«Μη Κρατικά ΑΕΙ» θα «εκβιάσουν» τα Κρατικά να γίνουν καλύτερα(!), ανταγωνιστικά όπως γράφει ο φέρελπις νέος της ΔΑΠ.
Γνωρίζουμε και από την πείρα μας ως γονείς ή από τα ακαδημαϊκά μας χρόνια πως:
Οι εκπαιδευτικές αλλαγές, που προωθούνται είναι αρνητικές για την παιδεία, αφού με τη σταθερή χρόνια πολιτική υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης- 3,5% επί του ΑΕΠ όταν στην ΕΕ ο μέσος όρος κυμαίνεται στο 5%- ωρίμασαν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού το έδαφος, για να παρουσιάζεται η ιδιωτικοποίηση σαν προϋπόθεση για τη βελτίωσή της. Το 15% του προϋπολογισμού, αίτημα γενεών και γενεών έχει αραχνιάσει και παραμένει ζητούμενο. Γιατί λοιπόν να τους πιστέψουμε τώρα που και στον νέο προϋπολογισμό οι δαπάνες είναι και πάλι καθηλωμένες;
Με την τροποποίηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και τις άλλες αντιδραστικές αλλαγές που προωθούν, για το σύνολο της εκπαίδευσης:
§ Υποβαθμίζονται οι σπουδές και απαξιώνονται τα πτυχία, με την απώλεια της ακαδημαϊκής φυσιογνωμίας των ΑΕΙ και τη μετατροπή τους σε κέντρα μεταλυκειακής επαγγελματικής κατάρτισης, με κυρίαρχη κατεύθυνση αυτό που απαιτεί κάθε φορά η αγορά και όχι η ακαδημαϊκή και επιστημονική γνώση.
§ Τα Δημόσια σχολεία και Πανεπιστήμια θα μετατραπούν σε χώρους, όπου θα αλωνίζουν οι επιχειρήσεις, θα λειτουργούν ανταγωνιστικά και αυτοχρηματοδοτούμενα, με δίδακτρα και άλλα εισπρακτικά μέτρα και θα επιλέγουν τους μαθητές και φοιτητές με βάση το πορτοφόλι τους.
Τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής θα είναι τα πανεπιστήμια της περιφέρειας, και μεταξύ τους και της ΧΙΟΥ, που μέσα στις δυσμενείς συνθήκες που εργάζονται και που οι κυβερνήσεις τους έχουν επιβάλλει τα τελευταία χρόνια, χωρίς φοιτητική μέριμνα, με ανεπαρκείς χώρους διδασκαλίας, χωρίς βιβλιοθήκες και προσωπικό θα οδηγηθούν στο κλείσιμο.
Αυτό σημαίνει καταστροφή για το δημόσιο πανεπιστημιακό σύστημα και την περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας. (βλ. ΠΟΣΔΕΠ)
Δεν πρόκειται για κινδυνολογίες αφού οι νέοι θα μπορούν με λιγότερες δαπάνες και χωρίς τα βάσανα των εισαγωγικών εξετάσεων ή της βάσης του 10 να αποκτήσουν ισότιμο πτυχίο από ένα ψευτοπανεπιστήμιο των Αθηνών ή της Θεσσαλονίκης και μάλιστα ίδιων προσόντων, όπως πολύ σωστά αναφέρεται σε πρόσφατη ανακοίνωση της ΠΟΣΔΕΠ
Η συνταγματική αναθεώρηση δεν σημαίνει απλά την ίδρυση ιδιωτικών ψευτοπανεπιστημίων, αλλά οδηγεί στην ιδιωτικο-οικονομική λειτουργία των δημόσιων ΑΕΙ-ΤΕΙ και ΟΛΟΥ του συστήματος της δημόσιας εκπαίδευσης. Τα δίδακτρα που έχουν επιβληθεί στα μεταπτυχιακά- ακόμα και στο πανεπιστήμιο Χίου το μεταπτυχιακό κοστίζει 5000 ευρώ- δείχνουν το δρόμο, αλλά και θέτουν προ των ευθυνών τους και τους σεβαστούς πανεπιστημιακούς καθηγητές της τοπικής μας κοινωνίας, αφού το ζητούμενο δεν είναι να μην έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια για να λειτουργούν τα δημόσια ως ιδιωτικά αλλά στο να βρεθεί η δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο πλευρό του λαού.
Οι υποστηρικτές της αναθεώρησης του άρθρου 16, οι διορισμένοι «εμπειρογνώμονες» της νέας πανεπιστημιακής τάξης, με τις ευλογίες των διεθνών οικονομικών οργανισμών, οι διάφοροι σοφοί του δικομματισμού και ορισμένοι του Συνασπισμού που υπογράφουν το γνωστό κείμενο, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η προσαρμογή των φοιτητών στην αγορά εργασίας πρέπει να είναι ο μοναδικός σκοπός της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.
Αυτό είναι το κρυμμένο νόημα της πρότασης «η ανώτατη εκπαίδευση οφείλει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς».
Αν όλοι αυτοί θέλουν την αναβάθμιση των πανεπιστημίων δεν χρειάζονται συνταγματικές αλλαγές.
Αρκεί να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των φοιτητών, που χρόνια τώρα αρνούνται να δεχτούν, για:
1.Πανεπιστημιακούς δασκάλους πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, σε «λειτουργική αναλογία» με τους φοιτητές. Οι «σοφοί» δήλωσαν πως το αίτημα αυτό είναι «ισοπεδωτικό» και αποκλίνει από την «Ευρωπαϊκή και διεθνή εμπειρία». Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι θα δουλεύουν στις επιχειρήσεις, θα κάνουν διπλές και τριπλές δουλειές και όταν έχουν χρόνο θα «μορφώσουν» και τα παιδιά μας, στη βάση πάντα αυτών που ζητάνε οι επιχειρήσεις.
2. Να χρηματοδοτήσουν υποδομές: κατάλληλες αίθουσες, εργαστήρια (για να μην γράφονται οι φοιτητές σε λίστα αναμονής ), έγκαιρη έκδοση και διανομή συγγραμμάτων, βιβλιοθήκες, αναγνωστήρια, χώρους άθλησης και πολιτιστικών δραστηριοτήτων κ.ά.
3. Να δώσουν υποτροφίες στους φτωχούς φοιτητές για να ασχοληθούν απερίσπαστοι με τις σπουδές τους, να εξασφαλίσουν σε όλους δωρεάν περίθαλψη, σίτιση, μεταφορά και δωρεάν στέγη στις κρατικές φοιτητικές εστίες.
4.Να καταργήσουν τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και στα διδακτορικά, να δίνουν τη δυνατότητα, με διαφάνεια και αξιοκρατία, να μπορούν όλοι οι φοιτητές που επιθυμούν, με κρατικές υποτροφίες, να τα παρακολουθούν.
5.Ο ενιαίος κύκλος σπουδών να οδηγεί σε πτυχίο που θα κατοχυρώνει την πλήρη επάρκεια στο επιστημονικό αντικείμενο και το δικαίωμα πρόσβασης στο επάγγελμα, χωρίς συμπληρώματα, πιστωτικές μονάδες και άλλου είδους εξετάσεις διαπίστευσης επαγγελματικής ικανότητας.
6.Να αναμορφωθεί το πρόγραμμα σπουδών, για νάχουν χρόνο οι φοιτητές να διαβάσουν τα περισσότερα συγγράμματα και να συλλογιστούν πάνω στις περισσότερες πηγές και απόψεις. Να καλύπτουν όλο το εύρος του γνωστικού αντικειμένου κάθε πανεπιστημιακού τμήματος χωρίς «μικροειδικεύσεις», με στόχο την παροχή επιστημονικής γνώσης.
7.Να πάρουν μέτρα ενίσχυσης της βασικής έρευνας: αύξηση κονδυλίων από τις δημόσιες επενδύσεις ώστε η ερευνητική δραστηριότητα των καθηγητών να απαγκιστρωθεί από τις κατά παραγγελία έρευνες που προωθεί η «αγορά εργασίας», να δώσουν κρατικές υποτροφίες για διδακτορικά.
Σήμερα είναι ανάγκη οι νέοι άνθρωποι να έχουν πολύ υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο από ότι οι προηγούμενες γενιές για να μπορέσουν να κατανοήσουν την επιστήμη που είναι ενσωματωμένη στα σύγχρονα μέσα παραγωγής.
Αντί γι’ αυτό προωθούν μια ταξικά διαφοροποιημένη τριτοβάθμια Εκπαίδευση, με στόχο τον έλεγχο και την υποταγή της επιστήμης στα στενά συμφέροντα της κερδοφορίας του κεφαλαίου και τη χειραγώγηση των νέων επιστημόνων.
Δυστυχώς όσοι υποστηρίζουν την αναθεώρηση του άρθρου 16 θεωρούν τα «μη κρατικά πανεπιστήμια» σχεδόν σαν πεπρωμένο.
Γνωρίζουν ότι η ελληνική οικογένεια «θα τα δώσει όλα» για τη μόρφωση των παιδιών: θα χρεωθεί, θα στερηθεί, αλλά το παιδί θα σπουδάσει!
Τα «μη κρατικά» ψευτοπανεπιστήμια όμως, θα είναι μια καλοστημένη επιχείρηση: Λίγες αίθουσες, κάποιοι κακοπληρωμένοι καθηγητές, φτηνά σε υποδομές και περιεχόμενο – ακριβά σε δίδακτρα! Θα πουλούν «τίτλους σπουδών» χωρίς αντίκρισμα, ώστε να πυκνώσουν οι στρατιές των φτηνών «πτυχιούχων» στη διάθεση της αγοράς και να στραγγίσουν ό,τι έμεινε από το υστέρημα των οικογενειών.
Η ελληνική κοινωνία δεν θα κερδίσει τίποτα από τη δημιουργία ιδιωτικών «πανεπιστημίων», όπως δεν είχε κανένα όφελος και από τη λειτουργία ιδιωτικών σχολείων.
Το πανεπιστήμιο ανήκει στην ελληνική κοινωνία, σ’ αυτήν απευθύνεται και αυτή θα πρέπει να υπηρετεί.
Η επιστήμη και η εκπαίδευση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εμπόρευμα, σε χρηστικές δεξιότητες ανάλογα με τις εφήμερες ανάγκες της αγοράς.
Καθήκον όλων μας είναι να την υπερασπίσουμε.
Η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, διάφορα φερέφωνά τους στον τοπικό τύπο, -στέλεχος της ΔΑΚΕ Χίου- με προσχήματα ή χωρίς προσχήματα προχωρούν ή επιχειρηματολογούν υπέρ της αναθεώρησης και τροποποίησης του άρθρου 16 του Συντάγματος και υπόσχονται πως έτσι τάχα:
1.Θα αυξηθούν οι ευκαιρίες των παιδιών μας για ανώτατες σπουδές στον τόπο τους.
2.«Δεν θα φεύγει συνάλλαγμα από τη χώρα».
3.«Μη Κρατικά ΑΕΙ» θα «εκβιάσουν» τα Κρατικά να γίνουν καλύτερα(!), ανταγωνιστικά όπως γράφει ο φέρελπις νέος της ΔΑΠ.
Γνωρίζουμε και από την πείρα μας ως γονείς ή από τα ακαδημαϊκά μας χρόνια πως:
Οι εκπαιδευτικές αλλαγές, που προωθούνται είναι αρνητικές για την παιδεία, αφού με τη σταθερή χρόνια πολιτική υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης- 3,5% επί του ΑΕΠ όταν στην ΕΕ ο μέσος όρος κυμαίνεται στο 5%- ωρίμασαν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού το έδαφος, για να παρουσιάζεται η ιδιωτικοποίηση σαν προϋπόθεση για τη βελτίωσή της. Το 15% του προϋπολογισμού, αίτημα γενεών και γενεών έχει αραχνιάσει και παραμένει ζητούμενο. Γιατί λοιπόν να τους πιστέψουμε τώρα που και στον νέο προϋπολογισμό οι δαπάνες είναι και πάλι καθηλωμένες;
Με την τροποποίηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και τις άλλες αντιδραστικές αλλαγές που προωθούν, για το σύνολο της εκπαίδευσης:
§ Υποβαθμίζονται οι σπουδές και απαξιώνονται τα πτυχία, με την απώλεια της ακαδημαϊκής φυσιογνωμίας των ΑΕΙ και τη μετατροπή τους σε κέντρα μεταλυκειακής επαγγελματικής κατάρτισης, με κυρίαρχη κατεύθυνση αυτό που απαιτεί κάθε φορά η αγορά και όχι η ακαδημαϊκή και επιστημονική γνώση.
§ Τα Δημόσια σχολεία και Πανεπιστήμια θα μετατραπούν σε χώρους, όπου θα αλωνίζουν οι επιχειρήσεις, θα λειτουργούν ανταγωνιστικά και αυτοχρηματοδοτούμενα, με δίδακτρα και άλλα εισπρακτικά μέτρα και θα επιλέγουν τους μαθητές και φοιτητές με βάση το πορτοφόλι τους.
Τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής θα είναι τα πανεπιστήμια της περιφέρειας, και μεταξύ τους και της ΧΙΟΥ, που μέσα στις δυσμενείς συνθήκες που εργάζονται και που οι κυβερνήσεις τους έχουν επιβάλλει τα τελευταία χρόνια, χωρίς φοιτητική μέριμνα, με ανεπαρκείς χώρους διδασκαλίας, χωρίς βιβλιοθήκες και προσωπικό θα οδηγηθούν στο κλείσιμο.
Αυτό σημαίνει καταστροφή για το δημόσιο πανεπιστημιακό σύστημα και την περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας. (βλ. ΠΟΣΔΕΠ)
Δεν πρόκειται για κινδυνολογίες αφού οι νέοι θα μπορούν με λιγότερες δαπάνες και χωρίς τα βάσανα των εισαγωγικών εξετάσεων ή της βάσης του 10 να αποκτήσουν ισότιμο πτυχίο από ένα ψευτοπανεπιστήμιο των Αθηνών ή της Θεσσαλονίκης και μάλιστα ίδιων προσόντων, όπως πολύ σωστά αναφέρεται σε πρόσφατη ανακοίνωση της ΠΟΣΔΕΠ
Η συνταγματική αναθεώρηση δεν σημαίνει απλά την ίδρυση ιδιωτικών ψευτοπανεπιστημίων, αλλά οδηγεί στην ιδιωτικο-οικονομική λειτουργία των δημόσιων ΑΕΙ-ΤΕΙ και ΟΛΟΥ του συστήματος της δημόσιας εκπαίδευσης. Τα δίδακτρα που έχουν επιβληθεί στα μεταπτυχιακά- ακόμα και στο πανεπιστήμιο Χίου το μεταπτυχιακό κοστίζει 5000 ευρώ- δείχνουν το δρόμο, αλλά και θέτουν προ των ευθυνών τους και τους σεβαστούς πανεπιστημιακούς καθηγητές της τοπικής μας κοινωνίας, αφού το ζητούμενο δεν είναι να μην έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια για να λειτουργούν τα δημόσια ως ιδιωτικά αλλά στο να βρεθεί η δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο πλευρό του λαού.
Οι υποστηρικτές της αναθεώρησης του άρθρου 16, οι διορισμένοι «εμπειρογνώμονες» της νέας πανεπιστημιακής τάξης, με τις ευλογίες των διεθνών οικονομικών οργανισμών, οι διάφοροι σοφοί του δικομματισμού και ορισμένοι του Συνασπισμού που υπογράφουν το γνωστό κείμενο, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η προσαρμογή των φοιτητών στην αγορά εργασίας πρέπει να είναι ο μοναδικός σκοπός της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.
Αυτό είναι το κρυμμένο νόημα της πρότασης «η ανώτατη εκπαίδευση οφείλει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς».
Αν όλοι αυτοί θέλουν την αναβάθμιση των πανεπιστημίων δεν χρειάζονται συνταγματικές αλλαγές.
Αρκεί να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των φοιτητών, που χρόνια τώρα αρνούνται να δεχτούν, για:
1.Πανεπιστημιακούς δασκάλους πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, σε «λειτουργική αναλογία» με τους φοιτητές. Οι «σοφοί» δήλωσαν πως το αίτημα αυτό είναι «ισοπεδωτικό» και αποκλίνει από την «Ευρωπαϊκή και διεθνή εμπειρία». Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι θα δουλεύουν στις επιχειρήσεις, θα κάνουν διπλές και τριπλές δουλειές και όταν έχουν χρόνο θα «μορφώσουν» και τα παιδιά μας, στη βάση πάντα αυτών που ζητάνε οι επιχειρήσεις.
2. Να χρηματοδοτήσουν υποδομές: κατάλληλες αίθουσες, εργαστήρια (για να μην γράφονται οι φοιτητές σε λίστα αναμονής ), έγκαιρη έκδοση και διανομή συγγραμμάτων, βιβλιοθήκες, αναγνωστήρια, χώρους άθλησης και πολιτιστικών δραστηριοτήτων κ.ά.
3. Να δώσουν υποτροφίες στους φτωχούς φοιτητές για να ασχοληθούν απερίσπαστοι με τις σπουδές τους, να εξασφαλίσουν σε όλους δωρεάν περίθαλψη, σίτιση, μεταφορά και δωρεάν στέγη στις κρατικές φοιτητικές εστίες.
4.Να καταργήσουν τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και στα διδακτορικά, να δίνουν τη δυνατότητα, με διαφάνεια και αξιοκρατία, να μπορούν όλοι οι φοιτητές που επιθυμούν, με κρατικές υποτροφίες, να τα παρακολουθούν.
5.Ο ενιαίος κύκλος σπουδών να οδηγεί σε πτυχίο που θα κατοχυρώνει την πλήρη επάρκεια στο επιστημονικό αντικείμενο και το δικαίωμα πρόσβασης στο επάγγελμα, χωρίς συμπληρώματα, πιστωτικές μονάδες και άλλου είδους εξετάσεις διαπίστευσης επαγγελματικής ικανότητας.
6.Να αναμορφωθεί το πρόγραμμα σπουδών, για νάχουν χρόνο οι φοιτητές να διαβάσουν τα περισσότερα συγγράμματα και να συλλογιστούν πάνω στις περισσότερες πηγές και απόψεις. Να καλύπτουν όλο το εύρος του γνωστικού αντικειμένου κάθε πανεπιστημιακού τμήματος χωρίς «μικροειδικεύσεις», με στόχο την παροχή επιστημονικής γνώσης.
7.Να πάρουν μέτρα ενίσχυσης της βασικής έρευνας: αύξηση κονδυλίων από τις δημόσιες επενδύσεις ώστε η ερευνητική δραστηριότητα των καθηγητών να απαγκιστρωθεί από τις κατά παραγγελία έρευνες που προωθεί η «αγορά εργασίας», να δώσουν κρατικές υποτροφίες για διδακτορικά.
Σήμερα είναι ανάγκη οι νέοι άνθρωποι να έχουν πολύ υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο από ότι οι προηγούμενες γενιές για να μπορέσουν να κατανοήσουν την επιστήμη που είναι ενσωματωμένη στα σύγχρονα μέσα παραγωγής.
Αντί γι’ αυτό προωθούν μια ταξικά διαφοροποιημένη τριτοβάθμια Εκπαίδευση, με στόχο τον έλεγχο και την υποταγή της επιστήμης στα στενά συμφέροντα της κερδοφορίας του κεφαλαίου και τη χειραγώγηση των νέων επιστημόνων.
Δυστυχώς όσοι υποστηρίζουν την αναθεώρηση του άρθρου 16 θεωρούν τα «μη κρατικά πανεπιστήμια» σχεδόν σαν πεπρωμένο.
Γνωρίζουν ότι η ελληνική οικογένεια «θα τα δώσει όλα» για τη μόρφωση των παιδιών: θα χρεωθεί, θα στερηθεί, αλλά το παιδί θα σπουδάσει!
Τα «μη κρατικά» ψευτοπανεπιστήμια όμως, θα είναι μια καλοστημένη επιχείρηση: Λίγες αίθουσες, κάποιοι κακοπληρωμένοι καθηγητές, φτηνά σε υποδομές και περιεχόμενο – ακριβά σε δίδακτρα! Θα πουλούν «τίτλους σπουδών» χωρίς αντίκρισμα, ώστε να πυκνώσουν οι στρατιές των φτηνών «πτυχιούχων» στη διάθεση της αγοράς και να στραγγίσουν ό,τι έμεινε από το υστέρημα των οικογενειών.
Η ελληνική κοινωνία δεν θα κερδίσει τίποτα από τη δημιουργία ιδιωτικών «πανεπιστημίων», όπως δεν είχε κανένα όφελος και από τη λειτουργία ιδιωτικών σχολείων.
Το πανεπιστήμιο ανήκει στην ελληνική κοινωνία, σ’ αυτήν απευθύνεται και αυτή θα πρέπει να υπηρετεί.
Η επιστήμη και η εκπαίδευση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εμπόρευμα, σε χρηστικές δεξιότητες ανάλογα με τις εφήμερες ανάγκες της αγοράς.
Καθήκον όλων μας είναι να την υπερασπίσουμε.
Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ και ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ!
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Διαφήμιση
