Γραφίδα ψυχής: Πόσο κοντά είναι ο Γολγοθάς από την Ανάσταση; του Θοδωρή Πυλιώτη

    Γραφίδα ψυχής
   Πόσο κοντά είναι ο Γολγοθάς από την Ανάσταση;
  
   
   ΚΑΙ ξαφνικά χάνεται ο τόπος κάτω από τα πόδια σου…
   Πριν προλάβεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια, η ζωή σε οδηγεί σε άλλους δρόμους, σε μονοπάτια δύσβατα.
   Σε καλεί να μπεις σε άλλον αγώνα, δίχως να ξέρεις αν το μονοπάτι θα σε οδηγήσει και στη λύτρωση…
  
   Η μνήμη γυρίζει ένα χρόνο πίσω.
    Όταν περιμένοντας την Μεγάλη Εβδομάδα και τα ρεπορτάζ για το ρουκετοπόλεμο, μέσα σε μια μέρα άλλαξαν τα πάντα στη ζωή της Αγγελικής, των παιδιών μας, των οικογενειών μας…
   Ένα ρεπορτάζ ρουτίνας οδήγησε σε ένα σοβαρότατο τραυματισμό και εν συνεχεία μια λάθος διάγνωση στο τραγικό αποτέλεσμα που έχουμε σήμερα.
   Ένα χρόνο αγώνα για την Αγγελική, για να κρατηθεί καταρχήν στη ζωή, και στη συνέχεια να ανακτήσει δυνάμεις.
   Τετραπληγία και αλαλία, «κλειδωμένη» μέσα στο ίδιο της το σώμα (locked in,  η αγγλική ορολογία της κατάστασης στην οποία βρίσκεται).
   Με το μυαλό να λειτουργεί, τη μνήμη να μπορεί να ταξιδεύει στα παλιά, στα τωρινά και σίγουρα στα μελλούμενα και μόνο μέσο επικοινωνίας να είναι τα μάτια… Τα μάτια που έχουν λατρέψει ποιητές, για τα οποία έχουν γράψει όλοι οι ερωτευμένοι και έχουν χιλιοτραγουδήσει σε όλες τις γωνιές της γης να αποτελούν τη γραφίδα. Το μολύβι της Αγγελικής για την επικοινωνία με όλους μας…
   Όλο αυτό το διάστημα η οικογένειά μας, αλλά και οι φίλοι που είναι πολλοί (και ευχαριστώ θερμά για τη στήριξη πρώτα ανθρώπινη αλλά και οικονομική,) ζούμε με την ελπίδα ότι η Αγγελική θα βρει το «αντικλείδι» και θα μπορέσει να επανέλθει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτονομία στην καθημερινή της ζωή. Θερμή συμπαράσταση υπάρχει επίσης από την Ένωση των δημοσιογράφων, αναδεικνύοντας τη σημασία του συνδικαλισμού, καθώς και από το υπουργείο Υγείας…
   Χρειάζεται όμως να αναφερθώ και σε αυτούς που με την αρθογραφία τους ή τις αποφάσεις τους στην ουσία έβαλαν στην ίδια μοίρα θύτες και θύμα. Μετά τις πρώτες μέρες που αγωνιούσαν (;) να δουν αν μίλησε η Αγγελική ή αν περπάτησε (φευ) σήμερα δεν έχουν να πουν ούτε ένα λόγο συμπαράστασης… Ας είναι. Και όσο για τους ενόχους αυού του εγκλήματος, γιατί τέτοιο πρόκειται, θέλω να έχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.
   Ένα χρόνο μετά… προσπαθούμε να δυναμώσουμε τις ελπίδες μας από ένα λόγο, μια ματιά των γιατρών. Δύσκολο αυτό το μάντεμα ειδικά εδώ στη Σουηδία, όπου μια διαφορετική λογική υπάρχει στις σχέσεις ασθενών- γιατρών… Άλλωστε η μόνη φορά που απλόχερα οι γιατροί μας καθησύχασαν ήταν αυτή που δεν έπρεπε…, πραγματικά είναι άξιο επιστημονικής προσέγγισης το τελευταίο.
   Το ατύχημα της Αγγελικής ανέδειξε σοβαρότατα θέματα σε ότι αφορά τον τομέα της υγείας στο νησί, στον κλάδο των εργαζομένων σε… ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης (υπήρχε και σχετικό άρθρο στην Ελευθεροτυπία), τα ειδικά προβλήματα που υπάρχουν με την αερομεταφορά με ιδιωτικές ασφάλειες. Ανέδειξε ακόμα τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι και ειδικά αυτοί που δουλεύουν με το κομμάτι…
   Όλα αυτά βέβαια για την Αγγελική, τους γονείς μας, τα αδέρφιά μας και ειδικά τα παιδιά μας δεν λένε τίποτα. Πρέπει να πουν όμως σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Πρέπει έξω από τον αγώνα που δίνει η ίδια η Αγγελική να καταστεί δυνατόν να επιλυθούν σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ειδικά στα νησιά.
   Ένα χρόνο μετά, συνεχίζει η Αγγελική να ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά με την ελπίδα ότι φτάσει και στην «Ανάσταση».
   Καλό Πάσχα
  
   Θοδωρής Πυλιώτης
   Σύζυγος της δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου