31 χρόνια μετά
μνήμη Αλέκου Παναγούλη
(ένα “τροχαίο ατύχημα” όχι σάν όλα τά άλλα καί στό συρτάρι τής “δημοκρατίας” άλλος ένας φάκελλος)
Κι όμως η μνήμη τρέχει στίς μύτες τών ποδιών καί δραπετεύει από τό βασανιστήριο τής καθημερινότητας ψάχνοντας γιά νερό καί οξυγόνο στίς ερημοποιημένες περιοχές τής βαρβαρότητας καί τής εκμετάλλευσης
Αλέκο,άν καί οι Eποχές κινδυνεύουν νά καταργηθούν από τίς χούντες τού κέρδους καί τού υπερκαταναλωτισμού έρχομαι νά “πιάσω” τόν Μάη σου.
Είναι ο Μάης ο δικός σου καί δικός μας χωρίς λουλούδια στά χέρια,χωρίς μυρωδιές από αγιόκλημα καί γιασεμί στίς γειτονιές,ο Μάης τών εργατικών ατυχημάτων,τών νεκρών εργατών,τών απολυμένων,τών άστεγων,τών κακοποιημένων παιδιών καί γυναικών,τών αυτοκτονημένων στίς σκοπιές καί στά αστυνομικά κρατητήρια,τών καμμένων στίς φυλακές,τών πνιγμένων μεταναστών γιά μιά μπουκιά βρώμικο ψωμί στό πέλαγος τής “ευημερίας”
Κάθε 1η τού Μάη,συναντιόμαστε μέ τούς ζωντανούς μας,μέ τόν Πάρσονς,τόν Σπαϊς καί τούς άλλους στούς δρόμους τού Σικάγο τό 1886,μέ τούς καπνεργάτες στήν Θεσσαλονίκη τού 1936,μέ εσένα,τόν Μουστακλή,τούς εξεγερμένους τού 1973,τόν Πέτρουλα,τόν Σιδέρη,τήν Τσιβίκα,τόν Τσιρώνη,τήν Κανελλοπούλου,τόν Κουμή,τόν Καλτεζά καί βουτάμε μέσα στίς κόκκινες κηλίδες σας πού θά μάς βγάλει στό νησί σας
φεύγοντας κρατάμε μέχρι τόν επόμενο Μάη,τήν ζέστη από τό τελευταίο συντροφικό μας αγκάλιασμα
Δέν είναι “όραμα”,δέν είναι “ουτοπία”…
Γνωρίζουμε πώς εσύ καί εμείς δέν είμαστε οι μόνοι,δέν είμαστε οι τελευταίοι…
Οσο καί νά έχει αργήσει αυτή η Ανοιξη,αργά ή γρήγορα ,τίποτα δέν θά τήν εμποδίσει νά βρεί τόν δρόμο πρός τίς σκλαβωμένες πολιτείες…
“στά ίδια μέρη θά ξαναβρεθούμε”
31 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…τίποτα δέν έχει αλλάξει,τίποτα δέν είναι όπως παλιά.Κάποιοι λάθεψαν καί είπαν σέ όλους εμάς πού ξέραμε πώς έφυγες γιά ταξίδι,πώς σέ σηκώσανε νεκρό από τήν Βουλιαγμένης,τό ξημέρωμα τής πρωτομαγιάς τού ΄76,αλλά εσύ είσαι ακόμα εκεί μέσα στό μικρό πράσινο αμάξι γιά τόν δρόμο πού βγάζει στό Χημείο τού Μαγιού…
άκου τί είπανε,νεκρός ο Αλέκος Παναγούλης…
31 χρόνια,εσένα τόν αγνό αγωνιστή καί εραστή τής ελευθερίας,τόν σηκώνουν ψηλά οι καρδιές μας καί είσαι μέσα στό κάθε τι πού αγγίζει τό οραμά μας γιά έναν Κόσμο χωρίς ανισότητα,εκμετάλλευση,ρατσισμό καί αδικία!
Θυμόμαστε ακόμα τόν Αλέκο,τόν γιατρό Τσιρώνη πιό πέρα πού είναι θαμμένος…
Καί άν ψάξεις καλά τήν “λίστα” τών δολοφονημένων στά “ημερολόγια” καί στά “αρχεία” τής “έννομης τάξης” καί τής “δικαιοσύνης” πού πάσχει από επιλεκτική “αμνησία” όταν βρίσκεται μπροστά σέ συνθήκες θανάτου καί σέ βασανιστήρια απλών πολιτών από τήν αστυνομία,θά βρείς καί άλλους κοντά στό “ατύχημα” τού Αλέκου!
ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ,πίσω σκοτάδι,Μπογιάτι,ΕΣΑ,Μακρόνησος,
φυλακές,τό τάνκ πού γκρέμισε τήν πύλη…
Μά καί η “δημοκρατία” τών ελίτ,τού εργασιακού μεσαίωνα καί τής καταστολής σήμερα ΑΛΕΚΟ ανασφάλεια καί τρόμο μάς γεμίζει κι άς μήν είναι χούντα,έκτακτα στρατοδικεία καί εξορίες!
Καί σέ αυτόν τόν αυταρχισμό πού κυκλοφορεί ολογυρά μας μέ τό ψευδεπίγραφο τής “δημοκρατίας” ,ξέρουμε πολύ καλά πώς θά έκανες ξανά τό ίδιο…
“…σπόρος οργής πέφτει στό χώμα
μήνυμα πάλης τρέφει φτερά
σπίθα φεγγίζει μές στό σκοτάδι
νέοι αγώνες σέ προσκαλούν”…
Εσύ τό έγραψες,εμείς δέν τό έχουμε ξεχάσει…
ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ!!!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΗ ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΚΑΙ TIMO BEHRENDT ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Kάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τόν αναρχικό /αντιεξουσιαστικό χώρο
1/5/07
