Στέλιος Καμπούρης: Ο «δομημένος» εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς

Ο «δομημένος» εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς
Του Στυλιανού Ιωαν. Καμπούρη
Δασκάλου
Προέδρου Νομ.Συμβ.Χίου

Με αφορμή τον διχαστικό τρόπο που αντιμετωπίστηκε για άλλη μια φορά η γιορτή της εργατικής Πρωτομαγιάς, πάντρεψα στη σκέψη μου την ωμή πραγματικότητα των δομημένων ομολόγων – του ληστρικού αυτού εγχειρήματος των αποθεματικών των ταμείων μας – με τη «δομημένη» όπως αποδεικνύεται πρακτική εργατοπατέρων,οι οποίοι στη λογική μιας μίζερης σκοπιμότητας αδιαφορούν για την ενότητα του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος.
Ξεκαθαρίζω προκαταβολικά πως ουδέποτε έχω υποτιμήσει την προσφορά οποιουδήποτε συνδικάτου ή συνδικαλιστικής οργάνωσης οιασδήποτε χρωματικής κατεύθυνσης. Όπως και το ότι δεν ανέχομαι την μονοπωλιακή διεκδικητική πρακτική από κανένα φορέα, κοινωνικό – πολιτικό – οικονομικό κ.α. Με άλλα λόγια το δίκιο του εργαζόμενου δεν είναι μονόχρωμο και μονότονο.
Στο πλαίσιο αυτής της λογικής αδυνατώ να καταλάβω το νόημα του εορτασμού της εργατικής Πρωτομαγιάς στον τόπο μας. Δε μπορεί να χωρέσει στο μυαλό μου η διάσπαση, η διαίρεση των εργαζομένων. Άλλωστε στο σύνολό τους οι δύο εκδηλώσεις είχαν δεν είχαν εκατό εργαζομένους. Τι κατάφερε λοιπόν η διχαστική λογική το εξής απλό Εξήντα στη μία – Σαράντα στην άλλη. Με αποτέλεσμα αγώνα μπάσκετ κατηγορίας παίδων μου μοιάζει περισσότερο παρά με συγκέντρωση σε εργατική Πρωτομαγιά…
Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, είναι απείρως περισσότερα αυτά που ενώνουν τους εργαζόμενους από εκείνα που ενδεχομένως να τους χωρίζουν. Και στην προκειμένη περίπτωση, η απόσταση μεταξύ Πλατείας Βουνακίου και Εργατικού Κέντρου είναι πάρα πολύ μικρή για να χωρίζει τους συναδέλφους, οι οποίοι βρίσκονται καθημερινά ο ένας δίπλα στον άλλο στους χώρους δουλειάς. Όσο δεν γίνεται κατανοητό αυτό το πολύ απλό πράγμα τόσο η απόσταση θα μεγαλώνει σε βάρος των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων, δίνοντας το δικαίωμα στον οποιοδήποτε εργοδότη και κρατούντα να τρίβει τα χέρια του από χαρά γι΄αυτό τους το κατάντημα !!!
Το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα έχει ανάγκη την επένδυση σε σταθερές αξίες, οι οποίες θα ενισχύουν την αξιοπιστία του, την διεκδικητική του δυνατότητα και την αποτελεσματικότητά του. Κάθε άλλη επένδυση « υψηλού ρίσκου » εγκυμονεί κινδύνους, οι οποίοι το ωθούν στην αναξιοπιστία, την χαλαρότητα και την αναποτελεσματικότητά του. Κι επειδή πιστεύω πως ΟΛΟΙ ενδιαφερόμαστε για τις σταθερές αξίες που προάγουν το συνδικαλιστικό μας κίνημα, ελπίζω κι εύχομαι στον καθημερινό αγώνα και στον επόμενο εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς να είμαστε και πάλι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !!!