Δημήτρης Λαβατσής: Το 11ο Δημοτικό Σχολείο και η αναβάθμιση του ιστορικού κέντρου της πόλης Χίου

    ΤΟ   11ο  ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ Η ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ
                                        ΚΕΝΤΡΟΥ  ΤΗΣ ΧΙΟΥ
   
   Μετά από την πρόσφατη συνέντευξη του Αντινομάρχη κ.Νύκτα στο Ράδιο Αλήθεια (όπου δηλώθηκε ότι «δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή θέμα συζήτησης για τη μετατροπή χρήσης του 11ου Δημοτικού Σχολείου»), μπορούμε να μιλάμε για καταρχήν δικαίωση όσων αρνούνται την πρόταση για κλείσιμο του 11ου Δημοτικού Σχολείου: Συνέλευση Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, Σύλλογος Διδασκόντων, αρθρογράφων-γονέων κ.α. Μια καταρχήν δικαίωση, μια καταρχήν ικανοποίηση.
   Είναι όμως σκόπιμο και …διδακτικό-μια και μιλάμε για σχολεία- να μελετήσουμε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και πράττουν, και ευτυχώς δεν αποφασίζουν, οι «ιθύνοντες» και εν προκειμένω η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Να μελετήσουμε την πολιτική τους κουλτούρα, τις αξίες τους απέναντι σε τόσο σοβαρά θέματα όσο αυτά στα οποία αξιώθηκαν να έχουν «επαγγελματική» εμπλοκή ως εκπαιδευτικοί. Να δούμε, πάνω απ’ όλα, τη Δημοκρατία μας και πως την αντιλαμβάνονται με τις πρακτικές τους οι ιθύνοντες.
   Εν αρχή ην η πρόταση, σε έγγραφο προς τη Νομαρχία Χίου με θέμα: «Πρόταση για  ένταξη σε πρότυπα Καινοτόμα Σχέδια Ανάπτυξης». Προτείνεται το κλείσιμο του σχολείου λόγω ακαταλληλότητας του κτιρίου, η διοχέτευση των παιδιών σε άλλα γύρω σχολεία και η μετατροπή του σε Διοικητήριο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ή σε πολυχώρο…πάλι για παιδιά…). Η καινοτόμος αυτή πρόταση δεν κοινοποιήθηκε στους Συλλόγους γονέων και διδασκόντων του σχολείου. Καθώς όμως ζούμε (ακόμα τουλάχιστον) σε Δημοκρατία, και τα δημόσια έγγραφα, βάσει του Συντάγματος, είναι προσιτά σε όλους τους πολίτες, το έγγραφο έφτασε στα χέρια των άμεσα ενδιαφερομένων.
   Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων λοιπόν, θορυβημένος, προχώρησε σε Συνέλευση στις 2 Μαΐου 2007, όπου λήφθηκε ομόφωνη απόφαση για την μη κατάργηση του Σχολείου.
   Εμάς βέβαια, ως γονείς αλλά κυρίως ως πολίτες, δεν μας απασχολεί ο χαρακτήρας ή ο αυταρχισμός των ιθυνόντων αλλά οι επιπτώσεις από την συμπόρευση αυτών των προσωπικών χαρακτηριστικών με το κλίμα της εποχής: κλίμα νοικοκυρέματος και μείωσης των δαπανών για την Παιδεία την ίδια στιγμή που η περιφρόνηση και κατασπατάληση του Δημοσίου είναι σημαία της κυρίαρχης πολιτικής (είτε πρόκειται για την Παιδεία, είτε για την Υγεία ή το Ασφαλιστικό).
   Στην «υπεράσπιση» της πρότασης για κλείσιμο του Σχολείου, υπήρξε η σχετική επιχειρηματολογία της Διευθύντριας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, σε άρθρο της στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ, την 4.5.2007.
   Τίθεται λοιπόν πρωτίστως ζήτημα πυρασφάλειας για τις αίθουσες δίπλα στον καυστήρα του Σχολείου. Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων έχει τοποθετηθεί σχετικά και υπεύθυνα, με πρότασή του για επέκταση της αυλής –όπως αναφέρεται παρακάτω-προκειμένου να διευθετηθεί οριστικά το θέμα αυτό.
   Ως επόμενο επιχείρημα για το κλείσιμο του Σχολείου (και την ανάδειξη του ιστορικού κέντρου) αναφέρεται το γεγονός ότι τα παιδιά που φοιτούν σ’ αυτό είναι κυρίως εργαζομένων στο κέντρο, που μπορούν να τα γράψουν σε σχολεία των περιοχών κατοικίας τους. Δεν σκέφτηκε βέβαια κανείς ότι τα παιδιά δεν είναι δέματα να τα ακουμπάμε ότι ώρα να’ ναι στο σχολείο και να τα παίρνουμε όποτε να’ ναι. Γιατί ένας εργαζόμενος που μένει 15 ή 20 λεπτά μακριά από το κέντρο, θα αναγκαστεί ή να πάει στη δουλειά του πιο αργά ή να αφήσει το παιδί του στο σχολείο της γειτονιάς του στις 7.30, ώρα που δεν έχει ανοίξει ακόμα. Και βέβαια, το μεσημέρι, το παιδί θα πρέπει να περιμένει το γονιό του, ότι ώρα καταφέρει να το πάρει. Επομένως, το ότι ένα εννιάχρονο παιδί μπορεί να διευκολυνθεί πηγαίνοντας στην εργασία του γονιού του φαίνεται απλώς «πολυτέλεια»…
   Τελευταίο επιχείρημα υπέρ του κλεισίματος του 11ου : οι γονείς είναι ελίτ, ρατσιστές μιας και το Σχολείο έχει λίγα παιδιά μεταναστών γεγονός που το καθιστά «ταξικό».  Είναι ελίτ πράγματι: γονείς αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες, σερβιτόροι, συμβασιούχοι του Δημοσίου, εκπαιδευτικοί ίσως και κάποιοι γιατροί. Ακόμα ηλεκτρολόγοι, εμποροϋπάλληλοι… Τόσο ελίτ! Τώρα αν στο κέντρο μένουν λίγοι κάτοικοι και λίγοι μετανάστες, μπορούμε να τους διώξουμε κι αυτούς κλείνοντας το Σχολείο. Έτσι θα αναπλάσουμε το κέντρο, χωρίς κατοίκους, μπας και καταφέρουμε να το αναδείξουμε.
   Ας σοβαρευτούμε όμως. Είναι προφανές ότι δεν θα ασχολούμασταν με το θέμα αν σκεφτόμασταν ιδιοτελώς, βραχυπρόθεσμα και με μικροψυχία: τα «δικά μας» παιδιά άλλωστε θα έχουν τελειώσει το Δημοτικό μέχρι το 2013. Ως γονείς αλλά κυρίως ως πολίτες που σκεφτόμαστε και νοιαζόμαστε για τον τόπο μας συνολικότερα και χωρίς πολιτικές ή υπηρεσιακές σκοπιμότητες, εκτιμούμε ότι:
* Η ανάπλαση του ιστορικού κέντρου της πόλης σημαίνει ζωντάνεμα και ενίσχυση των λειτουργιών του. Και απαραίτητο συστατικό στοιχείο αυτών των λειτουργιών είναι και η ύπαρξη Δημοτικού Σχολείου που θα κρατήσει τους κατοίκους. Πέραν αυτού, δεν απασχόλησε καν τους «ιθύνοντες»  (ή απλώς θεώρησαν σκόπιμο να μην το αναφέρουν?) το γεγονός ότι το κλείσιμο του Δημοτικού Σχολείου θα συνοδευτεί αναπόφευκτα και από το κλείσιμο του γειτονικού Γυμνασίου μιας και το τελευταίο τροφοδοτείται από μαθητές του πρώτου.
* Τα παιδιά είναι συμπολίτες μας, κομμάτι της κοινωνικής ζωής μια πόλης και όχι κονσέρβες προς ενηλικίωση. Γι’ αυτό θέλουμε να ζουν και αυτά στο κέντρο.
* Για τους παραπάνω λόγους, στα πλαίσια αναβάθμισης του Σχολείου, o Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων έχει θέσει το αίτημα της επέκτασης της αυλής του, με απόδοση της οδού Ζολώτα σ’ αυτήν. Να σημειωθεί ότι η αυλή, σε παλαιότερη εποχή, συμπεριλάμβανε και την οδό Ζολώτα! Έτσι, θα λυθούν και τα προβλήματα πυρασφάλειας, για τα οποία οψίμως νοιάζονται ορισμένοι (οι οποίοι αντέδρασαν σ’ αυτήν την επέκταση στη δημοτική επιτροπή-ευτυχώς όμως μειοψήφησαν).
* Εν τέλει, επειδή υπάρχει αυξημένη ζήτηση, δηλαδή κοινωνική ανάγκη για εγγραφές στο 11ο, και πράγματι αυτό δεν επαρκεί, είναι καθήκον της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να αναζητήσει λύση με τη δημιουργία ενός ακόμα σχολείου στα πλαίσια του ιστορικού κέντρου.
   Η Χίος, λόγω μεγέθους, δεν έχει ζήσει την πλήρη νέκρωση του ιστορικού κέντρου, όπως η Αθήνα ή άλλες μεγάλες πόλεις. Πρέπει όχι μόνο να αποφύγουμε αυτήν την κατάσταση αλλά αντίθετα να φροντίσουμε την ανάπλασή του και την αναβάθμισή του. Σε αυτή την προοπτική, η εκπαιδευτική ζώνη Βιβλιοθήκης-Πανεπιστημίου-Γυμνασίων-Δημοτικών μπορεί να προσφέρει πολλά. Ας το φροντίσουμε λοιπόν, με μελέτη, μεράκι και πνεύμα δημιουργικό.
   
        Δημήτρης Λαβατσής,  γονέας παιδιού που φοιτά στο 11ο Δημοτικό Σχολείο