Aποχαιρετισμός σε ένα φίλο
της Αντιγόνης Καράλη
Αν δεν είχα σηκώσει το τηλέφωνο, ο χρόνος δεν θα μου έπαιζε αυτό το παιχνίδι.
«Πέθανε ο Αριστείδης», άκουσα.
Yστερα… είδα τους λαλάδες να βάφουν κόκκινα τα χωράφια, τα παιδιά να τρέχουν και να κυλιούνται στο φρέσκο χορτάρι, μια μέλισσα να βουίζει και τις βάρκες να λικνίζονται στο αντιμάμαλο.
Μια παρέα τσούγκριζε τα ποτήρια κι αντάλλασσε ευχές.
Τότε, στον ανθό της νιότης της.
Ο Μήτσος, ο Νίκος, η Μαρία, ο Αριστείδης, η κυρία Αριέττα, ο κύριος Γιώργος, το Μαράκι, ο έτερος κύριος Γιώργος. Με τα ωραία τους, το κέφι τους, τα τραγούδια τους, τα ταξίδια τους, τις συγκεντρώσεις τα Σαββατόβραδα, τις εκδρομές τους.
Και σιγά σιγά ήλθε η… εξάπλωση.
Η Βαγγελίτσα, η Αγγελική, ο Παντελής, ο Γιάννης, το Κλαιράκι…
Κι η «παρέα» μεγάλωνε.
Τα χρόνια περνούσαν, ο κόσμος άλλαζε, τα αεροπλάνα είχαν γίνει από ντακότες μπόινγκ, τα πλοία καταμαράν, τα τηλέφωνα κινητά, αλλά η φτωχιά προκυμαία, η ιχθυόσκαλα, οι Άγιοι Πατέρες, ο Χότζας παρέμεναν τα ίδια.
Όπως κι αυτός ο ανθός που, αν και όχι πια στην πρώτη νιότη του, δεν έμοιαζε να μαραίνεται. Κι ο ήχος από τα ποτήρια ακουγόταν καθαρός και κρυστάλλινος κάθε Σαββάτο βράδυ.
Και τα χρόνια κυλούσαν.
Κάποιοι έφυγαν για να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα, οι νεότεροι έστησαν οικογένειες. Αλλά στις γιορτές, στη χαρά, στη λύπη, τα ποτήρια ηχούσαν.
Όπως και προχθές.
Την ώρα του αποχαιρετισμού.
Τα ποτήρια ηχούσαν όπως οι καμπάνες: πένθιμα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: EΘNOΣ
Αν δεν είχα σηκώσει το τηλέφωνο, ο χρόνος δεν θα μου έπαιζε αυτό το παιχνίδι.
«Πέθανε ο Αριστείδης», άκουσα.
Yστερα… είδα τους λαλάδες να βάφουν κόκκινα τα χωράφια, τα παιδιά να τρέχουν και να κυλιούνται στο φρέσκο χορτάρι, μια μέλισσα να βουίζει και τις βάρκες να λικνίζονται στο αντιμάμαλο.
Μια παρέα τσούγκριζε τα ποτήρια κι αντάλλασσε ευχές.
Τότε, στον ανθό της νιότης της.
Ο Μήτσος, ο Νίκος, η Μαρία, ο Αριστείδης, η κυρία Αριέττα, ο κύριος Γιώργος, το Μαράκι, ο έτερος κύριος Γιώργος. Με τα ωραία τους, το κέφι τους, τα τραγούδια τους, τα ταξίδια τους, τις συγκεντρώσεις τα Σαββατόβραδα, τις εκδρομές τους.
Και σιγά σιγά ήλθε η… εξάπλωση.
Η Βαγγελίτσα, η Αγγελική, ο Παντελής, ο Γιάννης, το Κλαιράκι…
Κι η «παρέα» μεγάλωνε.
Τα χρόνια περνούσαν, ο κόσμος άλλαζε, τα αεροπλάνα είχαν γίνει από ντακότες μπόινγκ, τα πλοία καταμαράν, τα τηλέφωνα κινητά, αλλά η φτωχιά προκυμαία, η ιχθυόσκαλα, οι Άγιοι Πατέρες, ο Χότζας παρέμεναν τα ίδια.
Όπως κι αυτός ο ανθός που, αν και όχι πια στην πρώτη νιότη του, δεν έμοιαζε να μαραίνεται. Κι ο ήχος από τα ποτήρια ακουγόταν καθαρός και κρυστάλλινος κάθε Σαββάτο βράδυ.
Και τα χρόνια κυλούσαν.
Κάποιοι έφυγαν για να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα, οι νεότεροι έστησαν οικογένειες. Αλλά στις γιορτές, στη χαρά, στη λύπη, τα ποτήρια ηχούσαν.
Όπως και προχθές.
Την ώρα του αποχαιρετισμού.
Τα ποτήρια ηχούσαν όπως οι καμπάνες: πένθιμα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: EΘNOΣ
Διαφήμιση
