Ακτοπλοϊκές Συγκοινωνίες
Ο νησιώτης σήμερα , αλλά και ο κάθε επιβάτης για τις μετακινήσεις του με τις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες , αντιμετωπίζει αφ’ ενός μεν το υπερβολικό κόστος του εισιτηρίου και τον υπέρογκο ναύλο για το αυτοκίνητο του, με αποτέλεσμα οι μετακινήσεις του να γίνονται προβληματικές ή και για κάποιους απαγορευτικές και αφ’ ετέρου η ανυπαρξία συχνών δρομολογίων σε πολλά νησιά, πολλά εκ των οποίων εξυπηρετούνται μία φορά την εβδομάδα με επιπτώσεις στην οικονομική ανάπτυξη αυτών των νησιών, τα οποία μαραζώνουν καθημερινά και η ζωή γίνεται προβληματική, ανήκουν στις άγονες γραμμές.Είναι παράλογο να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά στις τιμές των εισιτηρίων μεταξύ των συμβατικών πλοίων και των ταχύπλοων ή ακόμη διαφορετικές τιμές σε ημέρες της εβδομάδας. Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να συμβούν σε μια ευνομούμενη πολιτεία, όπου εννοείται ισχύουν κάποιοι κανόνες που προστατεύουν τον πολίτη. Αυτά και πολλά άλλα, τα οποία δεν είναι εύκολα να απαριθμήσει κανείς, λόγω χώρου, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Όλα αυτά , άρχισαν να συμβαίνουν αφότου μπήκε στη ζωή μας ο διαλυτικός κοινοτικός Κανονισμός 3577/92 για το καμποτάζ και ο νόμος 2932/01 για την απελευθέρωση των θαλάσσιων ενδομεταφορών, ο οποίος όχι μόνο θεσμοθέτησε την απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, αλλά και την ασυδοσία των εφοπλιστών οι οποίοι δεν σταμάτησαν έκτοτε να ζητούν πλήρη απελευθέρωση των πάντων. Τις δύο τελευταίες 10ετίες, ο κοινοτικός Κανονισμός 3577/92 της Ε.Ε. τους παραχωρούσε τα πάντα, αλλά και η κυβερνητική πολιτική ήταν και εξακολουθεί να είναι προκλητικά φιλοεφοπλιστική. Στο όνομα δε, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων γίνονται μεγάλες χαριστικές πράξεις, για οφειλές προς το ΝΑΤ, παραχωρούνται νέα προνόμια και παντός είδους κίνητρα, Αυτή η πολιτική έδωσε το δικαίωμα στους ακτοοπλόους εφοπλιστές να λειτουργούν στην κυριολεξία σαν κράτος εν κράτει. Να διαμορφώνουν τιμές εισιτηρίων και δρομολόγια, όπως τους συμφέρει, αγνοώντας εντελώς τις όποιες υποχρεώσεις τους για ανθρώπινες υπηρεσίες.. Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί, ήταν η απελευθέρωση της τιμής της οικονομικής θέσης και των ναύλων οχημάτων και εμπορευμάτων, από τα διάφορα λιμάνια και από το λιμάνι του Πειραιά. . Έτσι από το Γενάρη του 2006 που έγινε η απελευθέρωση οι τιμές όλων των εισιτηρίων άρχισαν να διαμορφώνονται κατά βούληση. Τα κέρδη όλων των ακτοπλοϊκών επιχειρήσεων για το 2006 ήταν εντυπωσιακά υψηλά, το ίδιο θα συμβεί και το 2007, αφού σύμφωνα με κάποια στατιστικά στοιχεία τα εισιτήρια αυξήθηκαν μόνο από την 1η Ιούνη 9% με 12%.
Άγονες γραμμές
Πριν την απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, οι δαπάνες για τις άγονες γραμμές, δηλ. το 2002 , ήταν 3,4 δις δρχ. Το 2003 ανέβηκαν στα 14 δις δρχ περίπου και έκτοτε η δαπάνη ανέρχεται κατ’ έτος στα 60 εκατομ. Ευρώ, σύμφωνα με τον τύπο. Όπως είναι γνωστό το νέο καθεστώς για τις Άγονες γραμμές, αρμοδιότητας του ΥΕΝ, προβλέπει τρεις κατηγορίες πλοίων. Στην κατηγορία 1 ανήκουν τα πλοία ηλικίας μέχρι 8 ετών και ,ταχύτητας 25 κόμβων. Γ’ αυτά τα πλοία μπορεί να συναφθεί σύμβαση για 12 έτη. Στην κατηγορία 2 ανήκουν πλοία που δεν πληρούν τις απαιτήσεις ηλικίας και ταχύτητας της κατηγορίας 1. Για τα πλοία αυτά μπορεί να συναφθεί σύμβαση μέχρι 30 μηνών, με προϋποθέσεις. Στην κατηγορία 3 περιλαμβάνει κάθε πλοίο που δεν ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες 1 και 2. Για τα πλοία αυτά μπορεί να συναφθεί σύμβαση για ένα έτος . Στις δύο πρώτες κατηγορίες οι εφοπλιστές δεν υπογράφουν συμβάσεις διότι τις θεωρούν ασύμφορες Όλα τα καράβια, πλην αυτών που ανήκουν στην 1η και 2η κατηγορία , θεωρούνται κατάλληλα για την 3η κατηγορία, είναι όμως υπερήλικα και σχετικά μικρά για τις περισσότερες άγονες γραμμές.
Οι εξελίξεις στη διαμόρφωση μονομερώς των τιμών των εισιτηρίων και των ναύλων, ως επίσης και των δρομολογίων, μας καθιστούν έρμαια των κερδοσκοπικών ορέξεων και της αχαλίνωτης κερδοφορίας των επιχειρήσεων τους. Όπως ισχυρίζονται, έχουν γίνει πολλά, αλλά έχει ακόμη δουλειά για να γίνει η ακτοπλοΐα πλήρως ανταγωνιστική.
Επειδή την υπερβολική κερδοφορία και το αχαλίνωτο πάθος για μεγαλύτερα κέρδη θα τα πληρώσομε εμείς και ο τόπος μας, έχομε υποχρέωση να αντιδράσομε , εάν πράγματι είμαστε αποφασισμένοι να ζήσομε στον τόπο μας, εμείς και τα παιδιά μας
Χίος, 23 Ιούλη 2007 Νικόλαος Γιόμελος
Συνταξιούχος ΝΑΤ.
Διαφήμιση
