Πρώτη βάρδια
Κλειδού
4 Αυγούστου 2007
ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΡΚΟΥ ΣΚΟΥΦΑΛΟΥ
Φίλες και φίλοι
Πριν 250 περίπου χρόνια ο Ζαν – Ζακ Ρουσό είχε γράψει στην πραγματεία του για την ανισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους ότι ο πρώτος που έχοντας περιφράξει ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει “Αυτό είναι δικό μου”, υπήρξε ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών, εννοώντας φυσικά ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος την κοινωνία της ανισοτιμίας, την κοινωνία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της κοινωνίας που η λέξη κέρδος αφορά στη γη – στον αέρα – στη θάλασσα, την ανθρώπινη κοινωνία. Γι’ αυτ’ο και προφητικός συμπλήρωνε ο Ρουσό όπως κάθε μεγάλος διανοητής: από πόσα εγκλήματα, πολέμους, φόνους, από πόσες αθλιότητες και αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος εκείνος που ξεριζώνοντας τους πασσάλους ή σκεπάζοντας το χαντάκι θα φώναζε στους συνανθρώπους του: “Μην ακούτε αυτόν τον αγύρτη. Χαθήκατε αν ξεχάσετε πως οι καρποί ανήκουν σε όλους και η γη δεν ανήκει σε κανέναν”.
Χαθήκαμε όλοι φίλες και φίλοι αν ξεχάσουμε τι σημαίνει για όλους μας τούτη η περιοχή που μαζευτήκαμε. Χαθήκαμε αν ξεχάοσυμε τις αγελούδες με τα όσα μας ψιθύριζαν στα παιδικά μας χρόνια, αν αφήσουμε να βγει στο σφυρί η συκιά του μώρου, ο Τρυπατες, ο Άγιος Δημήτρης, των περδίκων το νερό: Χαθήκαμε αν μπούμε στη λογική αυτών που θένε να αξιοποιήσουν την περιοχή δηλαδή να της δώσουν αξία. Μα ποιοι; Αυτοί που τη μόνη αξία που αναγνωρίζουν είναι οι μετοχές του χρηματηστηρίου; Η Terra Norma και όσοι άλλοι φανούν στην πορεία;
Οι υποδουλωμένες δημοσιογραφικές πένες και φωνές στους ντόπιους έχοντες και κατέχοντες που θεωρούν τα δάση, τα βουνά μας, τις πηγές μας και ό,τι άλλο υπάρχει ως προσωπική τους ιδιοκτησία; Η’ μήπως θα τους δώσουν αξία οι κυβερνήσεις του δικομματισμού που με τους νόμους τους το 79 και το 87 αποχαρακτήρισαν 70 εκατομμύρια στρέμματα δάσους χαρακτηρίζοντάς τα ως χορτολιβαδική έκταση κσι βοσκοτόπια.
Ή μήπως το δάσος δεν κάηκε τρεις φορές εξαιτίας των εμπρηστικών τους πολιτικών που δίνουν κίνητρα για όσους θέλουν να οικοπεδοποιήσουν και να επελαύνουν με τον πολιτισμό του τσιμέντου.
Φίλες και φίλοι
Όλο αυτό το διάστημα που όλοι εμείς και δεν εννοώ μόνο την Αγωνιστική Πρωτοβουλία, αλλά και το οικολογικό κίνημα του νησιού και κόμματα και παρατάξεις που συμπαρατάσσονται μαζί μας πάνω στο συγκεκριμένο πρόβλημα, έχουν ακουστεί πολλά από όσους λειτουργούν ως γραφεία Τύπου της Terra Norma:
* Ότι είμαστε μια μικρή μειοψηφία που αντιτίθεται στην ανάπτυξη του τόπου.
* Ότι γιατί αντιδρούμε αφού πρόκειται για βιολογικές καλλιέργειες και αμπελώνες.
* Ότι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας είναι ένας άνθρωπος που ξεκίνησε με μπαλωμένα παντελόνια και ξέρει τον πόνο του εργάτη.
* Ότι το θέλει για ησυχαστήριο.
* Ότι θα προστατέψει το δάσος και διάφορα άλλα.
Εμείς απαντάμε ξεκάθαρα: η ανάπτυξή τους που είναι ανάπτυξη των κερδών τους, των περιουσιών τους, η ανάπτυξή τους που τη ζούμε καθημερινά και αλέθει τη φύση και τους ανθρώπους, μας είναι αδιάφορη για να είμαστε ακριβείς τοποθετούμαστε απέναντί της.
Η ανάπτυξή τους είναι αυτή που περιγράφεται από μια απολίτιστη κατ’ αυτούς ινδιάνα της φυλής των Ουϊντού: “Οι λευκοί ποτέ δε νοιάστηκαν για τη γη, για τις αρκούδες, για τα ελάφια. Όταν εμείς σκοτώνμαε για το κρέας, το τρώγμε όλο. Όταν σκάβαμε τη γη για να βρούμε ρίζες, κάναμε μιρκές τρύπες. Δεν καταστρέφαμε τίποτε, ούτε ακόμα όταν καίγαμε το χορτάρι για να διώξουμε τις ακρίδες. Οι λευκοί όμως καταστρέφουν τη γη, ρίχνουν τα δέντρα, σκοτώνουν τα πάντα… Πώς μπορούν τα πνεύματα της γης να συμπαθήσουν τους λευκούς; ό,τι έχει αγγιχτεί στη γη από λευκό έχει πληγωθεί”.
Ας μη μιλούν για σκοινί λοιπόν στο σπίτι του κρεμασμένου όλοι αυτοί οι αναπτυξιολάγνοι γιατί αν τελικά αυτή η ζωή έχει το αλάτι της, αν έχουν γραφτεί ηρωικές σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας αυτές οφείλονται στις μειοψηφίες (κατ’ αυτούς φυσικά).
Φίλες και φίλοι
Δεν είναι τυχαίο που η Αγωνιστική Πρωτοβουλία ακόμα από τότε που ήταν επικεφαλής ο Γ. Παντελίδης είχε μια σταθερή ρότα να υπερασπίσει αυτήν την περιοχή, από συμφέροντα που θέλουν να την οικοπεδοποιήσουν. Δεν είναι τυχαίοι ούτε οι εμπρησμοί της, ούτε τα πληγωμένα της ρέματα από μπάζα και σκουπίδια, ούτε η ανεξέλεγκτη βοσκή από ορισμένους ευτυχώς λίγους που μέχρι και το συρματόπλεγμα του πηρύνα των προσκόπων έκοψαν, ούτε τα πεταμένα αυτοκίνητα, ούτε οι λοικές να πουλήσουμε γη για να φτιαχτούμε. Όλα αυτά είναι ενταγμένα μέσα στους στόχους τα δάση, οι φυσικοί δρυμοί να πάψουν να έχουν την αυταξία που έχουν. Οι αγροτικές καλλιέργειες όπου υπάροχυν να πάψουν να ααυτοπροσδιορίζονται, να γίνουν όλα επισκέψιμοι χώροι όπως έγραψε ο κ. Ανωμερίτης σε άρθρο του σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα.
Να γίνουν οι χώροι που ο κάθε επιχειρηματίας θα εκτονώνει τα άλλοθί του, θα χτίζει τους γυάλινους πύργους της συνεδίησής του, σφού πρώτα θα έχει ξεζουμίσει τους εργάτες τους προκειμένου να δημιουργήσει το ησυχαστήριο και τα θέρετρά του.
Οι προτάσεις μας ήταν και παραμένουν απλές. Στα μέτρα πρώτα της φύσης και μετά του ανθρώπου. Αυτή την πρόταση καταθέσαμε στο Δημοτικό Συμβούλιο και ομόφωνα έγινε δεκτή, για δεύτερη φορά, άσχετα αν η δημοτική αρχή την απαξιεί όπως και τόσα άλλα και τρέχει να γίνει το φερέφωνο του επενδυτή. Αυτή(την πρόταση) αποδέχτηκε ο Νομάρχης και δεσμεύτηκε να την προωθήσει, γεγονός που στην πράξη θα φανεί αν την πιστεύει. Αυτήν την απόφαση στηρίζουμε με τη συγκέντρωσή μας και θα παλέψουμε να υλοποιηθεί ώστε να προστατευθεί η περιοχή.
Η όποια Terra Norma σ’αυτή οφείλει να προσαρμοστεί και να υποστηρίξει σε ό,τι αφορά τα 19,5 στρέμματα γιατί εμείς συρματοπλέγματα σε αναδασωτέα περιοχή που εκμεταλλεύεται την έλλειψη κτηματολογίου και δασολογίου τη θεωρούμε ασύμβατη με την ιστορία του δάσους και της περιοχής μας, τα κρίνουμε απαράδεκτα και ως τέτοια τα αντιμετωπίζουμε.
Κλείνω με τα λόγια και πάλι ενός σοφού ινδιάνου:
“Οι γέροι Λακότα ήταν σοφοί. Ήξεραν πως η ανθρώπινη καρδιά σκληραίνει όταν είναι μακριά από τη φύση, ήξεραν πως η έλλειψη σεβασμού σε ό,τι αναπτύσσεται και ζει, οδηγεί γρήγορα και σε έλλειψη σεβασμού προς τους ανθρώπους”.