Περί συμβασιούχων, Ζαχαριαδισμού, ανεμομύλων, ανεμογεννητριών και άλλων τινών.
Διαβάζοντας στην «ΑΛΗΘΕΙΑ» 31/08/07, την παρέμβαση του γρ. της ΝΕ Χίου του ΚΚΕ, σχετικά με τους εξαπατημένους από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, συμβασιούχους του Δημοσίου, έμεινα με μία μεγάλη απορία. Πως είναι δυνατόν ένας συγκροτημένος (όπως εξ άλλου δείχνει και η θέση του στην κομματική ιεραρχία) αλλά και ευφυής άνθρωπος, εν μέσω προεκλογικού πυρετού, να σπαταλήσει χρόνο για την συγγραφή ενός τέτοιου ανιαρού και γεμάτου κοινοτυπίες άρθρου; Υπάρχει μήπως κάποιος μεταξύ των συμβασιούχων αλλά και μεταξύ ολόκληρου του ελληνικού λαού που:
α) Να μην γνωρίζει ότι τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) εμπαίζουν εδώ και χρόνια την συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών (συμβασιούχους);
β) Να μην γνωρίζει ότι πάγια θέση τόσο του ΚΚΕ (όσο και των υπολοίπων κομμάτων της Αριστεράς) είναι η μονιμοποίηση των εκτάκτων;
Άρα προς τι το συγκεκριμένο άρθρο; Τι το καινούργιο έρχεται να προσθέσει;
Ένας ανυποψίαστος πολίτης θα μείνει με αυτή την απορία. Κάποιος όμως ο οποίος έχει γνώση των κουτοπόνηρων μεθόδων, οι οποίοι «μεταφέρονται» από την εποχή του Ζαχαριαδισμού και τους οποίους κατά καιρούς χρησιμοποιούν οι ηγεσίες του ΚΚΕ κατά των υποτιθέμενων εχθρών τους (οι πιο επικίνδυνοι εκ των οποίων, όπως φαίνεται από την πρακτική του εν λόγω κόμματος, είναι τα υπόλοιπα κόμματα και σχηματισμοί της αριστεράς), μπορεί εύκολα να λύσει το «γρίφο». Η επίκληση του προβλήματος των συμβασιούχων και η ανιαρή επανάληψη των ήδη γνωστών (και σωστών στα περισσότερα σημεία) θέσεων του ΚΚΕ για το πρόβλημα, δεν αποτελούν παρά το περίβλημα του «ηθικού διδάγματος». Ποιο είναι αυτό; Ιδού: «Το θεσμό των εκτάκτων εκμεταλλεύθηκαν κατά κόρον υπουργεία και δημοτικές αρχές που στηρίζονται από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τον ΣΥΝ, προχωρώντας σε αθρόες προσλήψεις με οποιαδήποτε σχέση εργασίας πλην αυτής της μόνιμης και σταθερής». Αυτά είναι όλα και όλα αυτά που ήθελε να «περάσει» ο συγγραφέας του εν λόγω άρθρου. Αυτός είναι και ο λόγος που η συγκεκριμένη φράση περιέχεται στην αρχή σχεδόν του άρθρου. Κάποιος συμβασιούχος που θα διαβάσει το κείμενο, εξαπατημένος από τον τίτλο και θεωρώντας ότι περιέχει κάτι νέο για το ζωτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει, γρήγορα θα το εγκαταλείψει αντιλαμβανόμενος την απάτη. Τη συγκεκριμένη παράγραφο όμως θα έχει προλάβει να την διαβάσει. Άρα ο σκοπός επετεύχθη.
Πέραν της «Ζαχαριάδικής» φιλοσοφίας του εν λόγω κειμένου (φιλοσοφία η οποία έχει κάνει «θαύματα» κατά το παρελθόν. Π.χ ο χαρακτηρισμός του αγωνιστή και κατόπιν εκτελεσθέντα Πλουμπίδη ως πράκτορα των Αμερικανών, από τον ίδιο το Ζαχαριάδη), αξίζει να σταθούμε λίγο στην προαναφερθείσα πρόταση για τον λόγο ότι αποτελεί ένα ανθολόγιο κουτοπονηριάς. Προφανώς ο συγγραφέας δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση την νοητική ικανότητα των συμβασιούχων του Δημοσίου. Έτσι επιχειρεί να παρουσιάσει ότι οι δύο μονομάχοι του δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) έχουν κάτι κοινό με ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς, τον Συνασπισμό. Ποιο είναι αυτό το κοινό; Μα η εκμετάλλευση των συμβασιούχων. Πως γίνεται αυτή η εκμετάλλευση; Μα με την αθρόα πρόσληψη, σε Υπουργεία και Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης τους οποίους ελέγχουν τα τρία αυτά κόμματα. Μάλιστα, καλά ακούσατε. Ο Συνασπισμός ελέγχει κάποια Υπουργεία και μάλιστα κάνει και διορισμούς σε αυτά!!! Ίσως να κυβερνάει και την χώρα χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε. Θα μου πείτε παραδρομή της γλώσσας. Δυστυχώς ζούμε σε μικρή κοινωνία. Γνωρίζουμε όλοι πόσο καλά χειρίζεται τη γλώσσα ο γραμματέας της ΝΕ του ΚΚΕ. Άρα μάλλον πρόκειται περί εσκεμμένης συκοφαντίας εναντίον ενός άλλου αριστερού κόμματος. Εξ άλλου η μέθοδος «λέγε – λέγε, κάτι θα μείνει» είναι συστατικό στοιχείο του Ζαχαριαδισμού.
Ας αφήσουμε όμως τα Υπουργεία που ελέγχει ο Συνασπισμός και ας δούμε τι συμβαίνει στους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εδώ το άρθρο λέει την αλήθεια. Τη μισή όμως (η οποία ως γνωστόν είναι χειρότερη από το ψέμα). Πράγματι οι Δήμοι των οποίων η πολιτική ηγεσία πρόσκειται ιδεολογικά στο ΠΑΣΟΚ,τη ΝΔ ή το Συνασπισμό, εξακολουθεί να προσλαμβάνει εκτάκτους. Όπως ακριβώς κάνουν και οι Δήμοι που πρόσκεινται στο ΚΚΕ!!! (αυτό το τελευταίο ….ξεχνάει να το αναφέρει ο αρθρογράφος). Δεν υπάρχει Ο.Τ.Α στην Ελλάδα ο οποίος να μην προσλαμβάνει συμβασιούχους. Όποια και αν είναι η ιδεολογική προέλευση της ηγεσίας του. Οι συμβασιούχοι είναι ο κινητήριος μοχλός των Ο.Τ.Α. Χωρίς αυτούς πολλοί οργανισμοί θα είχαν βάλει λουκέτο. Βεβαίως κάτι τέτοιο επιτείνει την πολιτική ομηρία χιλιάδων ανθρώπων. Όμως η μάχη που δίνουν μέσα από τα συνδικάτα τους και με την βοήθεια των κομμάτων (της Αριστεράς) ίσως αργήσει να ευοδωθεί. Όπως εξ άλλου και όλοι οι κοινωνικοί αγώνες. Μέχρι τότε δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς προτείνει το ΚΚΕ. Τη μη πρόσληψη εκτάκτων; Ας το πει ευθέως στους ανθρώπους που σήμερα εξοικονομούν τα προς το ζην με αυτό το καθεστώς. Και μάλιστα να τους το πει παραμονές, όχι εθνικών αλλά δημοτικών εκλογών: «αν εκλεγούμε δεν θα προσλάβουμε εκτάκτους. Θα περιμένουμε μερικά χρόνια μέχρι να ευοδωθεί ο αγώνας σας και να γίνονται προσλήψεις μόνο μόνιμου προσωπικού. Μέχρι τότε μπορείτε να πεινάτε ή να τα βάζετε με το Συνασπισμό».
Όχι ότι περιμένω απαντήσεις από το συγκεκριμένο άρθρο. Είπαμε ότι είναι εμφανές ότι ο σκοπός του είναι άλλος. Επειδή όμως με προκαλεί το ερώτημα που θέτει σαν τίτλο στο άρθρο του ο Γιώργης Αμπαζής – Η στρατιά των συμβασιούχων ψηφίζει;- νομίζω ότι σαν μέλλος αυτής της στρατιάς δικαιούμαι να απαντήσω. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν δεν είναι «αν» ψηφίζει η στρατιά αλλά «τι» ψηφίζει. Αν και στη Δημοκρατία μονόδρομοι δεν υπάρχουν, εν τούτοις αυτές οι εκλογές ίσως αποτελούν εξαίρεση. Μοναδική λύση για τους συμβασιούχους (αλλά και για τις υπόλοιπες «ευαίσθητες» κατηγορίες συμπολιτών μας) αποτελεί η ήττα του δικομματισμού και η ενίσχυση των δυνάμεων της Αριστεράς.
Όμως και η ίδια η Αριστερά πρέπει να δώσει τις δικές της απαντήσεις. Η πρόταση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α όσον αφορά τις δυνατότητες συνεργασίας των αριστερών δυνάμεων, είναι σε σωστό δρόμο και αξίζει να επιβραβευθεί. Το επόμενο βήμα θα είναι να αποδειχθεί στα μάτια ημών των απλών πολιτών, αξιόπιστη και αποτελεσματική. Από την άλλη πλευρά το ΚΚΕ θα πρέπει να μας αποδείξει ότι έχει αντιληφθεί ότι πραγματικός του εχθρός είναι τα κόμματα του δικομματισμού και όχι η υπόλοιπη Αριστερά. Αν σηκώσει λίγο τα μάτια θα δει ότι πίσω από τον μικρό ανεμόμυλο (υπόλοιπη Αριστερά) που επιτίθεται, καραδοκούν δύο τερατώδεις …ανεμογεννήτριες (δικομματισμός). Μία σύγχρονη αριστερά απαιτεί συνεργασία, πολυφωνία και σεβασμό στη διαφορετικότητα της σκέψης (και όχι μόνο).
Παντελής Καβύρης
Μέλος της στρατιάς των συμβασιούχων που ψηφίζει.
