Μπήκα σε μια μεγάλη τράπεζα, με μια μεγάλη ουρά. Το χαρτάκι με τον τριψήφιο αριθμό προτεραιότητας έμοιαζε σαν ένα αντιπαθητικό και καταπιεστικό πρέπει, ικανό να μου χειροτερέψει την ήδη χαλασμένη μου ψυχολογία. Κι όμως έπρεπε να περιμένω, με μόνη γέφυρα εμψύχωσης την ευχάριστη και δροσερή ατμόσφαιρα που χάριζαν τα κλιματιστικά.
Ξαφνικά, άκουσα ένα περίεργο τραγούδι, μάλλον ακαταλαβίστικο, αλλά διασκεδαστικό και πολύ ρυθμικό. Γύρισα στα δεξιά, απ’ όπου ερχόταν ο ρυθμός της μικρής χορωδίας και είδα δυο πανέμορφες μικρούλες να τραγουδάνε πιασμένες χέρι- χέρι, στραμμένες προς μια μεγάλη διαφημιστική αφίσα της τράπεζας. Όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα μάλιστα, η ένταση της φωνούλας τους δυνάμωνε. Δεν ξέρω αν τους ενέπνευσε η αφίσα για τα στεγαστικά δάνεια ή αν απλά βαριόντουσαν να κοιτούν τους βιαστικούς πελάτες κι ήθελαν να συγκεντρωθούν στο τραγούδι τους, πάντως ήταν πολύ διασκεδαστικές οι φιγούρες τους!
Πάνω που πήγα να χαμογελάσω λοιπόν, ακούστηκε ένα αυστηρό «Σςςςςςςςςςςςςς ςςςςςςςςςςς» και τα κοριτσάκια σώπασαν αυτόματα. Λίγο αργότερα όμως, το μικρότερο άρχισε να γελάει πονηρά και να ξαναρχίζει να τραγουδάει τον ίδιο σκοπό. Το μεγαλύτερο κορίτσι κάτι έσκυψε και της είπε, μετά γέλασαν μαζί και τελικά τραγούδησαν χαμηλόφωνα το τραγούδι τους, ρίχνοντας κλεφτές συνωμοτικές ματιές μεταξύ τους, αλλά και προς τους μεγάλους…
Ήταν η πιο αισιόδοξη εικόνα που είδα τελευταία, μετά από τόση μαυρίλα, καταστροφή, απόγνωση και ερήμωση…Η νευρωτική τακτική των καναλιών να είναι συνέχεια εκεί, «χαρίζοντάς» μας τα πιο σοκαριστικά πλάνα, η «συμπαράσταση του καναπέ», απ’ όπου τα βλέπεις και τα νιώθεις όλα εκ του ασφαλούς, οι κόμποι στο λαιμό μου, που δε λύνονται με μια κατάθεση στους τραπεζικούς λογαριασμούς για τους πυρόπληκτους και κυρίως η συνειδητοποίηση ότι η καταστροφή ήταν μακριά από ‘δω και άρα «θα ξεχαστεί όπως όλα»…, όλ’ αυτά με είχαν ψυχοπλακώσει απίστευτα.
Η παιδική αφέλεια και το τραγούδι των μικρών κοριτσιών στην τράπεζα, ήταν κάτι σαν φυσική υπόσχεση ότι η ζωή προχωράει, μια υπόσχεση ειλικρινής και αβίαστη, χωρίς προλόγους, «δεσμεύσεις» και προσποιήσεις…
katesar_ch@yahoo.gr
