Γιώργος Στεφανίδης: αν είχαμε μυαλό… θα είχαμε πόσιμο νερό με μικρότερο ημερήσιο οικογενειακό κόστος από ότι ένα… φρεντουτσίνο!

Διανύουμε το “νιοστό” καλοκαίρι με αλατισμένο νερό στις βρύσες μας, ευγνωμονώντας εκείνους που φρόντισαν όλα τα προηγούμενα χρόνια αλλά και τούτους που συνεχίζουν να φροντίζουν να μας το παρέχουν σε εύγευστη μορφή.
Την ίδια στιγμή, καταμεσής μιας πρωτοφανούς άνυδρης περιόδου, η μικρή κατάξερη Κύπρος εφοδιάζει τη χώρα μας με φτηνές πατάτες, που οι εκεί αγρότες τις ποτίζουν με αφαλατωμένο νερό της θάλασσας, που το παράγει ένας μικρός αλλά με τεράστια ευφυΐα λαός, χωρίς αγκυλώσεις και ανόητες ψευτοοικολογικές εμμονές, που ζει σε μια χώρα που το ετήσιο ύψος βροχής ανέρχεται στο ένα τρίτο του δικού μας.
Και εδώ στο Ελλαδιστάν, στη νησιωτική επαρχία του Χιοστάν, οι δήμαρχοι και οι αντινομάρχες δίνουν καθημερινές συνεντεύξεις με θέμα «το άλμα του υδραργύρου». Οι μεν κατεβάζουν τον πήχη, εξαπατώντας με προκλητικό ύφος τους αγαθούς δημότες τους, οι δε τον ανεβάζουν τόσο ώστε να μη μπορεί η δημοτική αρχή να τον “πηδήξει”.
Και επειδή δήμος και νομαρχία ανήκουν “ψυχή και σώματι” στα δύο μεγάλα κόμματα, οι τυχεροί πολίτες της Χίου θα συνεχίζουν να παρακολουθούν για πολύ καιρό ακόμα ένα απίθανο ντέρμπι μεταξύ των δύο αυτοδιοικητικών ομάδων για τη σούπερ λίγκα του νερού.
Οι αυτοδιοικητικοί μας άνθρωποι, που είναι πλέον βέβαιο ότι στη πλειοψηφία τους διαθέτουν ανεπαρκή αυτοδιοικητική συνείδηση και υπευθυνότητα, φαίνεται ότι θεωρούν τον τόπο μας ρωμαϊκή αρένα και για αυτό αρέσκονται να παριστάνουν τους ωραίους και σφριγηλούς μονομάχους, που κονταροχτυπιούνται φορώντας κομματικές πανοπλίες, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι όσο υπάρχουν θεατές στις κερκίδες που τους ζητωκραυγάζουν κάθε φορά που ξεκοιλιάζονται, αυτοί θα συνεχίζουν να επιδίδονται στις “επικερδείς” και ανέξοδες μονομαχίες τους, τις οποίες πρόθυμα πληρώνουν οι πολίτες θεατές, που έχουν εθιστεί σε τέτοιου είδους θεάματα.
Συμφέρει επομένως και στους δύο μονομάχους να μη λύνεται το πρόβλημα του νερού και πάντως σε καμιά περίπτωση δεν συμφέρει να συνεργαστούν για να το επιλύσουν. Θα ήταν ωσάν να έβγαζαν μόνοι τους τα μάτια τους. Αλλά ακόμη και αν, στην τελείως απίθανη περίπτωση, έκαναν κάποια αμυδρή απόπειρα συνεργασίας, θα τους έβγαζαν τα μάτια οι κομματικοί αφέντες τους και έτσι, προδότες και τυφλοί πλέον, δεν θα τους ήθελε κανένα κομματικό τσαντίρι να τους στεγάσει.
Το πρόβλημα του νερού κάποτε θα λυθεί. Μέχρι τότε όμως θα έχουμε δαπανήσει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και θα έχουμε πλουτίσει πολλούς εργολάβους και άπειρους αυτοδιοικητικούς. Το χειρότερο όμως είναι ότι μέχρι τότε θα έχουμε μετατραπεί σε αλίπαστα από το άφθονο αλάτι ή σε βιονικά πλάσματα από τα βαρέα μέταλλα και τον υδράργυρο.
Και όμως, αν χρόνια πριν, είχαμε προσπαθήσει να απαλλαχτούμε από τις αγκυλώσεις μας και είχαμε απαιτήσει από τους δημοτικούς μας άρχοντες (οι οποίοι έχουν κατά καιρούς εισπράξει παχυλές έκτακτες βοήθειες) να προστεθεί άμεσα στο διαιτολόγιό μας και ένα μέρος, σε λογικό ποσοστό, αφαλατωμένου νερού από την ολοκάθαρη θάλασσα που μας περιβάλλει, υποστηρίζοντας ενεργειακά το εργοστάσιο αφαλάτωσης με μια μόνο ανεμογεννήτρια του ενός μεγαβάτ, έτσι ώστε να είμαστε συμβατοί και με τις οικολογικές ευαισθησίες μας, σήμερα δεν θα διψούσαμε ούτε θα δηλητηριαζόμασταν, αλλά με μια ασύγκριτα χαμηλότερη  συνολική δαπάνη θα είχαμε άφθονο και καθαρό νερό στις βρύσες μας με ένα ημερήσιο οικογενειακό κόστος κατά πολύ χαμηλότερο από ένα φρεντουτσίνο.