Το σύνδρομο του σπασμένου θερμομέτρου
Δεν ήταν δυνατό να μη ζωντανέψουν στη μνήμη μου τα θλιβερά συναισθήματα και τα γνωστά βιώματα που είχα, ως κατηγορούμενος από το Νομάρχη Χίου, όταν πληροφορήθηκα από τον τύπο, έστω και αργά, ότι εγκαλείται από τη Διοίκηση ο Προϊστάμενος του Τμήματος Βιομηχανίας της Ν. Α. Χίου, κ. Γ. Στεφανίδης.
Τότε, μετά την ανάκληση της κατηγορίας από τον κ. Νομάρχη και τη λήξη δικονομικά της υπόθεσης, η Ένωση Ελλήνων Χημικών στις 5-11-2005 εξέδωσε δελτίο τύπου, όπου μεταξύ άλλων αλληγορικά, πλην εύγλωττα, ανέφερε ότι «το θερμόμετρο δεν φταίει σε τίποτα όταν δείχνει πυρετό. Ούτε η υγεία του αρρώστου αποκαθίσταται σπάζοντάς το».
Εντούτοις και πάλι το θερμόμετρο κατηγορείται….
Δεν είναι μυστικό ότι βασικό πρόβλημα του Δήμου Χίου και όχι μόνο, είναι η εξασφάλιση επαρκούς και καλής ποιότητας πόσιμου νερού. Ουδείς, απ’ όσο γνωρίζω, το αρνείται. Όπως επίσης είναι σε όλους κατανοητό, ότι η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ο κ. Στεφανίδης, ως αποδέκτης του προβλήματος, ενεργός πολίτης, αλλά και γνώστης, έκανε τρία απλά πράγματα :
Εξέφρασε την αγωνία του για τις όντως πολλές στιγμές που έχουν περάσει χωρίς να έχει λυθεί το πρόβλημα,
Έκανε την κριτική του,
Πρότεινε λύση.
Ενεργοποίησε, όμως, το σύνδρομο του σπασμένου θερμομέτρου, που δυστυχώς ενδημεί στη Χίο και κλήθηκε σε απολογία από τη διοίκηση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Σαν γεγονός είναι πραγματικά απογοητευτικό.
Προσωπικά δεν συμφωνώ με τον κ. Στεφανίδη, ότι λύση βρίσκεται στις αφαλατώσεις.
Ίσως να είναι η καλύτερη επιλογή για μικρά νησιά ή άνυδρες περιοχές και για πλοία. Για τη Χίο όμως, που είναι μεγάλο νησί και έχει νερά, υπόγεια και επιφανειακά, εκτιμώ ότι η λύση βρίσκεται στη διαχείρισή τους, με ενδεχόμενη επικουρικά συμβολή της τεχνικής της αφαλάτωσης. Σε κάθε περίπτωση, μια ολοκληρωμένη για τη Χίο υδρογεωλογική μελέτη, που θα περιλαμβάνει και διαχείριση και θα λαμβάνει υπόψη της την υπάρχουσα ή την εν εξελίξει υποδομή, θα επικύρωνε την ορθότητα των επιλογών και θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις οριστικές, τερματίζοντας τον ατέρμονα προβληματισμό που συνήθως εδράζεται σε αποσπασματικές θεωρήσεις. Αν τέτοια μελέτη υφίσταται πρέπει να δοθεί στη δημοσιότητα. Αν δεν υφίσταται, τότε φωνές, σαν του κ. Στεφανίδη, που κατά τεκμήριο έχει γνώση του θέματος, πρέπει να ακούγονται με την προσήκουσα προσοχή και να αξιολογούνται, ζητώντας μάλιστα γι’ αυτό τη συνδρομή των ίδιων των «φωνασκόντων».
Μυτιλήνη 17-10-2007
Ηλίας Θ. Πολυχνιάτης
Χημικός
Πρόεδρος του Π.Τ.Β. Αιγαίου
της Ένωσης Ελλήνων Χημικών