του Γιάννη Κολλιάρου
Δεν είμαι τοπικιστής με τη στενή έννοια.
Όμως θεωρώ και δική μου υπόθεση την προβολή κάποιων αξιών του νησιού μου.
Έχω γυρίσει όλη σχεδόν την Ελλάδα. Κάποιοι έχουν εξαγώγιμα πολιτιστικά προϊόντα «μικρές δουλειές» χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κι όμως τολμούν και καλά κάνουν. Στη Χίο μας κάποιες σημαντικές «δουλειές» είτε από αμέλεια, είτε από οχαδελφισμό, είτε από εγκληματική αδιαφορία άλλοτε μένουν στο περιθώριο, άλλοτε πληγώνονται κι άλλοτε εξαφανίζονται. Η άγνοια ύπαρξής του μας δίνει κάποια άφεση. Το έργο του λαϊκού καλλιτέχνη Σέργιου Πατέντα κάποτε είχε προβληθεί. Ήταν ένα πεφταστέρι που χάθηκε; Ήταν ένα σύννεφο που διαλύθηκε; Δεν ξέρω. Πάντως είναι γεγονός πως κάποιες φορές μια εκδήλωση ισούται με καμία εκδήλωση. Μιλώ για εκείνους που τους χρειάζεται καλύτερη μοίρα. Για εκείνους που έχουν την αρχοντιά να δώσουν στη μοίρα του πολιτισμένου νησιού μας ένα ακόμα πολιτιστικό στέκι.
Βρεθήκαμε, μια κόρη του καλλιτέχνη, δυο ακόμα σπουδαίες κυρίες κι εγώ. Τιμή μου που με κάλεσαν. Πήγαμε στα Μεστά. Εκεί που η παράδοση κυλά, λες, μες στα καλντερίμια. Εκεί που ο χρόνος σε πισωσέρνει θες και δε θες. Εκεί είχε το σπιτικό του, εκεί δούλεψε την πέτρα ο Σέργιος Πατέντας. Πιο πολύ τη μαλακιά θυμιανούσικη πέτρα δούλεψε και πιο λίγο το μάρμαρο. Η δουλειά του πολυποίκιλη. Σχέδια και εικόνες απ’ την ιστορία, απ’ τη ζωή, απ’ την τέχνη, χαραγμένα σε πέτρα, ανάγλυφα, γλυπτά. Σίγουρα δεν είμαι ο κατάλληλος για κάποια κριτική. Σαν θεατής των έργων του μιλώ. Σε κάποια έργα σταματάς μπροστά. Αγγίζουν κάποιες πτυχές του ρομαντισμού σου. Συγκινούν.
Ο χώρος που είναι τοποθετημένα τα περισσότερα είναι ένα παραδοσιακό Μεστούσικο σπίτι. Ισόγειο, ανώγειο. Κάποιο τοίχοι ασφυκτικά γεμάτοι. Γωνιές, μα κι έξω στην ταράτσα αρκετά σημαντικά κομμάτια λαογραφικού ενδιαφέροντος. Ο πραγματικός καλλιτέχνης είναι ανοιχτομάτης και πολύπλευρος.
Κάποια υπέροχα έργα του αφημένα στη φθορά, σ’ ένα υπαίθριο χώρο, κάπου πιο έξω απ’ το χωριό, στο τελευταίο του εργαστήρι. Κάποια χτισμένα στο ντουβάρι του χωραφιού.
Οι κυρίες της παρέας έχουν προ καιρού φωτογραφήσει έργα του. Συμφωνήσαμε – όχι για να εισπράξουμε κάποιο εύγε, αλλά γιατί πρέπει – να συνάξομε όσα άλλα καλλιτεχνήματά του μπορούμε, να βγει κάποιο λεύκωμα, να διαμορφωθεί ο υπάρχων χώρος ως πρόχειρο εκθετήριο, να προβληθούν τα γλυπτά απ’ τα τηλεοπτικά μας κανάλια και να έρθουμε σε επαφή με τους τοπικούς άρχοντες και όχι μόνο, για εύρεση καταλληλότερου χώρου στα Μεστά, γιατί αξίζει, ναι αξίζει να γίνει ένα μουσείο. Το μουσείο του λαϊκού μας καλλιτέχνη Σέργιου Πατέντα.
Όμως θεωρώ και δική μου υπόθεση την προβολή κάποιων αξιών του νησιού μου.
Έχω γυρίσει όλη σχεδόν την Ελλάδα. Κάποιοι έχουν εξαγώγιμα πολιτιστικά προϊόντα «μικρές δουλειές» χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κι όμως τολμούν και καλά κάνουν. Στη Χίο μας κάποιες σημαντικές «δουλειές» είτε από αμέλεια, είτε από οχαδελφισμό, είτε από εγκληματική αδιαφορία άλλοτε μένουν στο περιθώριο, άλλοτε πληγώνονται κι άλλοτε εξαφανίζονται. Η άγνοια ύπαρξής του μας δίνει κάποια άφεση. Το έργο του λαϊκού καλλιτέχνη Σέργιου Πατέντα κάποτε είχε προβληθεί. Ήταν ένα πεφταστέρι που χάθηκε; Ήταν ένα σύννεφο που διαλύθηκε; Δεν ξέρω. Πάντως είναι γεγονός πως κάποιες φορές μια εκδήλωση ισούται με καμία εκδήλωση. Μιλώ για εκείνους που τους χρειάζεται καλύτερη μοίρα. Για εκείνους που έχουν την αρχοντιά να δώσουν στη μοίρα του πολιτισμένου νησιού μας ένα ακόμα πολιτιστικό στέκι.
Βρεθήκαμε, μια κόρη του καλλιτέχνη, δυο ακόμα σπουδαίες κυρίες κι εγώ. Τιμή μου που με κάλεσαν. Πήγαμε στα Μεστά. Εκεί που η παράδοση κυλά, λες, μες στα καλντερίμια. Εκεί που ο χρόνος σε πισωσέρνει θες και δε θες. Εκεί είχε το σπιτικό του, εκεί δούλεψε την πέτρα ο Σέργιος Πατέντας. Πιο πολύ τη μαλακιά θυμιανούσικη πέτρα δούλεψε και πιο λίγο το μάρμαρο. Η δουλειά του πολυποίκιλη. Σχέδια και εικόνες απ’ την ιστορία, απ’ τη ζωή, απ’ την τέχνη, χαραγμένα σε πέτρα, ανάγλυφα, γλυπτά. Σίγουρα δεν είμαι ο κατάλληλος για κάποια κριτική. Σαν θεατής των έργων του μιλώ. Σε κάποια έργα σταματάς μπροστά. Αγγίζουν κάποιες πτυχές του ρομαντισμού σου. Συγκινούν.
Ο χώρος που είναι τοποθετημένα τα περισσότερα είναι ένα παραδοσιακό Μεστούσικο σπίτι. Ισόγειο, ανώγειο. Κάποιο τοίχοι ασφυκτικά γεμάτοι. Γωνιές, μα κι έξω στην ταράτσα αρκετά σημαντικά κομμάτια λαογραφικού ενδιαφέροντος. Ο πραγματικός καλλιτέχνης είναι ανοιχτομάτης και πολύπλευρος.
Κάποια υπέροχα έργα του αφημένα στη φθορά, σ’ ένα υπαίθριο χώρο, κάπου πιο έξω απ’ το χωριό, στο τελευταίο του εργαστήρι. Κάποια χτισμένα στο ντουβάρι του χωραφιού.
Οι κυρίες της παρέας έχουν προ καιρού φωτογραφήσει έργα του. Συμφωνήσαμε – όχι για να εισπράξουμε κάποιο εύγε, αλλά γιατί πρέπει – να συνάξομε όσα άλλα καλλιτεχνήματά του μπορούμε, να βγει κάποιο λεύκωμα, να διαμορφωθεί ο υπάρχων χώρος ως πρόχειρο εκθετήριο, να προβληθούν τα γλυπτά απ’ τα τηλεοπτικά μας κανάλια και να έρθουμε σε επαφή με τους τοπικούς άρχοντες και όχι μόνο, για εύρεση καταλληλότερου χώρου στα Μεστά, γιατί αξίζει, ναι αξίζει να γίνει ένα μουσείο. Το μουσείο του λαϊκού μας καλλιτέχνη Σέργιου Πατέντα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 17/10/2007 (dimokratiki.org)
Διαφήμιση
