Ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΧΙΟ:
μια δυνατότητα για τη Ριζοσπαστική Αριστερά που με δύναμη τη συλλογική διαδικασία, την άμεση δημοκρατία και την κοινή δράση, μπορεί να νικήσει.
του Βασίλη Μαυρέλου
Η συνέλευση των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής και Κινηματικής Αριστεράς στη Χίο, απότοκη της πρώτης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε την αναγκαία ώθηση για να έρθουν στο προσκήνιο μια σειρά από πολιτικές πρωτοβουλίες και καμπάνιες, το νέο ρεύμα του πολύμορφου ενωτικού εγχειρήματος της Αριστεράς στο νησί μας. Επιδίωξη, στόχευση και φιλοδοξία είναι να ανοίξει μια καινούρια σελίδα, ένα νέο κεφάλαιο στο πολιτικό πεδίο του τόπου μας και, γιατί όχι, να επιχειρηθεί η ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού των πολιτικών δυνάμεων και στη Χίο.
Δεν είμαστε αιθεροβάμονες, ξέρουμε ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όμως, ξεπερνώντας την πρώτη δυσκολία κάθε προσπάθειας, που είναι η αρχή της, κάνουμε το πρώτο βήμα. Με την καταρχήν αντιμετώπιση της οργανωτικής συγκρότησης (ουσιαστικά πολιτικής) και την ανάδειξη των μετώπων πάλης, των επιτροπών και των θεματικών ομάδων δουλειάς, καταλήξαμε στο ότι για να γίνουμε χρήσιμοι πολιτικά θα πρέπει άμεσα να δράσουμε. Συγκεκριμενοποιώντας και εξειδικεύοντας στις τοπικές συνθήκες τις αποφάσεις μας θα είμαστε εξελικτικά πιο αποτελεσματικοί. Αξιοποιώντας τον πλούτο της σκέψης και της εμπειρίας του αριστερού αλλά και συνολικά όλου του εργατικού κινήματος, θα βγούμε επιτέλους από το καβούκι μας, από τη βολή μας. Να σπάσουμε τη δύναμη της αδράνειας και του εφησυχασμού. Να γίνουμε μαζικότεροι και περισσότερο ανοιχτοί. Να προσδιορίσουμε τις άμεσες και μεσοπρόθεσμες παρεμβάσεις μας, ανοίγοντας δρόμους και δυναμώνοντας εν τέλει τον αέρα στα πανιά της πολιτικής μας πρωτοβουλίας. Η διέξοδος που εμείς θέλουμε χτίζεται με υλικά τον κόσμο της εργασίας και της Αριστεράς και κινηματικά μέρα με τη μέρα με τον αγώνα μας και τη δράση μας. Δεν μας αρέσει να μιλάμε στο όνομα του κινήματος. Αντίθετα, θέλουμε να αποτελούμε τον πυρήνα ενός λαϊκού κινήματος που με τις παρεμβάσεις και τις εναλλακτικές προτάσεις του να απεγκλωβίζει δυνάμεις του καθημερινού μόχθου από το συναινετικό δικομματισμό, γιατί απλά δεν του αξίζει.
Τώρα ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα μέτωπα αντίστασης, πάλης και διεκδίκησης στη νέα φτώχια, τη λιτότητα, την ακρίβεια, την ανεργία, την επισφαλή και ανασφάλιστη εργασία, την παιδεία, την υγεία, το περιβάλλον, στην προστασία του δημόσιου χώρου που «βγαίνει στο σφυρί» απ’ την κυβέρνηση Καραμανλή, αφού βέβαια φρόντισαν να ανοίξουν το δρόμο όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της προηγούμενης δεκαετίας.
Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να απομυθοποιήσουμε το πολιτικό σύστημα εξουσίας κεντρικό και τοπικό, τις εκπροσωπήσεις του και τους ανθρώπους του. Να βγάλουμε με περήφανη θρασύτητα και χλεύη τη γλώσσα έξω, όπου χρειάζεται, αναδεικνύοντας τις τεράστιες ευθύνες που έχουν για όλα αυτά που βιώνουμε.
Δεν έχουν να μας που επί της ουσίας τίποτα καινούριο! Κοροϊδία, λαϊκισμός και υποσχεσιολογία. Να τελειώνουμε με τα παραμύθια και τα κούφια λόγια. Να ρίξουμε τις μάσκες για να αποκαλυφθεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός! Γνωρίζουμε την αποτύπωση της δυσαρέσκειας και της κοινωνικής δυναμικής της προσπάθειάς μας. Αντιλαμβανόμαστε τη συμπάθεια και το «κλείσιμο του ματιού», βλέπουμε τα χαμόγελα και τις καλημέρες να πληθαίνουν. Όμως δεν επαναπαυόμαστε. Δεν το παίρνουμε πάνω μας. Μπορούμε να διακρίνουμε το μπόι από τη σκιά. Δεν δικαιούμαστε και δεν μας αναλογεί σήμερα η αποτυχία.
Εξακολουθούν να μας εμπνέουν, να μας αφυπνίζουν και να μας κινητοποιούν τα λόγια του δημιουργού του «Σαμπάχ» Θανάση Παπακωνσταντίνου:
μια δυνατότητα για τη Ριζοσπαστική Αριστερά που με δύναμη τη συλλογική διαδικασία, την άμεση δημοκρατία και την κοινή δράση, μπορεί να νικήσει.
του Βασίλη Μαυρέλου
Η συνέλευση των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής και Κινηματικής Αριστεράς στη Χίο, απότοκη της πρώτης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε την αναγκαία ώθηση για να έρθουν στο προσκήνιο μια σειρά από πολιτικές πρωτοβουλίες και καμπάνιες, το νέο ρεύμα του πολύμορφου ενωτικού εγχειρήματος της Αριστεράς στο νησί μας. Επιδίωξη, στόχευση και φιλοδοξία είναι να ανοίξει μια καινούρια σελίδα, ένα νέο κεφάλαιο στο πολιτικό πεδίο του τόπου μας και, γιατί όχι, να επιχειρηθεί η ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού των πολιτικών δυνάμεων και στη Χίο.
Δεν είμαστε αιθεροβάμονες, ξέρουμε ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όμως, ξεπερνώντας την πρώτη δυσκολία κάθε προσπάθειας, που είναι η αρχή της, κάνουμε το πρώτο βήμα. Με την καταρχήν αντιμετώπιση της οργανωτικής συγκρότησης (ουσιαστικά πολιτικής) και την ανάδειξη των μετώπων πάλης, των επιτροπών και των θεματικών ομάδων δουλειάς, καταλήξαμε στο ότι για να γίνουμε χρήσιμοι πολιτικά θα πρέπει άμεσα να δράσουμε. Συγκεκριμενοποιώντας και εξειδικεύοντας στις τοπικές συνθήκες τις αποφάσεις μας θα είμαστε εξελικτικά πιο αποτελεσματικοί. Αξιοποιώντας τον πλούτο της σκέψης και της εμπειρίας του αριστερού αλλά και συνολικά όλου του εργατικού κινήματος, θα βγούμε επιτέλους από το καβούκι μας, από τη βολή μας. Να σπάσουμε τη δύναμη της αδράνειας και του εφησυχασμού. Να γίνουμε μαζικότεροι και περισσότερο ανοιχτοί. Να προσδιορίσουμε τις άμεσες και μεσοπρόθεσμες παρεμβάσεις μας, ανοίγοντας δρόμους και δυναμώνοντας εν τέλει τον αέρα στα πανιά της πολιτικής μας πρωτοβουλίας. Η διέξοδος που εμείς θέλουμε χτίζεται με υλικά τον κόσμο της εργασίας και της Αριστεράς και κινηματικά μέρα με τη μέρα με τον αγώνα μας και τη δράση μας. Δεν μας αρέσει να μιλάμε στο όνομα του κινήματος. Αντίθετα, θέλουμε να αποτελούμε τον πυρήνα ενός λαϊκού κινήματος που με τις παρεμβάσεις και τις εναλλακτικές προτάσεις του να απεγκλωβίζει δυνάμεις του καθημερινού μόχθου από το συναινετικό δικομματισμό, γιατί απλά δεν του αξίζει.
Τώρα ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα μέτωπα αντίστασης, πάλης και διεκδίκησης στη νέα φτώχια, τη λιτότητα, την ακρίβεια, την ανεργία, την επισφαλή και ανασφάλιστη εργασία, την παιδεία, την υγεία, το περιβάλλον, στην προστασία του δημόσιου χώρου που «βγαίνει στο σφυρί» απ’ την κυβέρνηση Καραμανλή, αφού βέβαια φρόντισαν να ανοίξουν το δρόμο όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της προηγούμενης δεκαετίας.
Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να απομυθοποιήσουμε το πολιτικό σύστημα εξουσίας κεντρικό και τοπικό, τις εκπροσωπήσεις του και τους ανθρώπους του. Να βγάλουμε με περήφανη θρασύτητα και χλεύη τη γλώσσα έξω, όπου χρειάζεται, αναδεικνύοντας τις τεράστιες ευθύνες που έχουν για όλα αυτά που βιώνουμε.
Δεν έχουν να μας που επί της ουσίας τίποτα καινούριο! Κοροϊδία, λαϊκισμός και υποσχεσιολογία. Να τελειώνουμε με τα παραμύθια και τα κούφια λόγια. Να ρίξουμε τις μάσκες για να αποκαλυφθεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός! Γνωρίζουμε την αποτύπωση της δυσαρέσκειας και της κοινωνικής δυναμικής της προσπάθειάς μας. Αντιλαμβανόμαστε τη συμπάθεια και το «κλείσιμο του ματιού», βλέπουμε τα χαμόγελα και τις καλημέρες να πληθαίνουν. Όμως δεν επαναπαυόμαστε. Δεν το παίρνουμε πάνω μας. Μπορούμε να διακρίνουμε το μπόι από τη σκιά. Δεν δικαιούμαστε και δεν μας αναλογεί σήμερα η αποτυχία.
Εξακολουθούν να μας εμπνέουν, να μας αφυπνίζουν και να μας κινητοποιούν τα λόγια του δημιουργού του «Σαμπάχ» Θανάση Παπακωνσταντίνου:
«όσοι με γέλασαν
κι όσοι με κέρασαν
πικρό ποτήρι και άχρηστους κανόνες
θα ηττηθούν
απ’ ό,τι πιο αδύναμο
από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες»
Διαφήμιση
