Ο βομβαρδισμός του πλοίου Βίριλ (Wiril)
στις 7 Φεβρουαρίου 1944.
στις 7 Φεβρουαρίου 1944.
Παναγιώτης Καρασούλης.
Περάσανε 65 χρόνια από τότε.
Λίγες μέρες όμως πιο μπροστά απ’ αυτόν το βομβαρδισμό, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Λεωνή Καλβοκορέση «Χρονικό Κατοχής της Χίου παρά των Γερμανών» στη σελίδα 115, στις 16 Ιανουαρίου 1944, Αγγλικά αεροπλάνα εμφανίσθηκαν ξαφνικά και έρριψαν βόμβες. Κατάστρεψαν σπίτια ευρισκόμενα μακριά από το λιμάνι, όπως το Παρθεναγωγείο το οποίο δεν λειτουργούσε, ήταν Κυριακή, επίσης το εργαστήριο απόρων γυναικών, τα σπίτια Ραυτόπουλου και Πλουμή στο δρόμο Ελ. Βενιζέλου, του Καραμαούνα στο δρόμο Ροδοκανάκη και του Πάνου στο δρόμο Θεοπόμπου.
Επίσης στις 26 Ιανουαρίου, αεροπλάνα έρριψαν μερικούς πολυβολισμούς εκ των οποίων φονεύτηκαν οι Ανδρ. Μαρτάκης και Π. Σκούφαλος ευρισκόμενοι στο Βουνάκι, τραυματίστηκαν δε τρεις άλλοι.
Ανεξήγητα παραμένει αν αυτές οι επιθέσεις ήταν κτυπήματα κατά του εχθρού.
Στις 24 Ιανουαρίου 1944 λίγο μετά τα μεσάνυκτα, κατορθώσαμε οι δυο αποσταλμένοι της Στρατιωτικής Συμμαχικής Αποστολής να αποβιβαστούμε κρυφά στην παραλία των Αγιασμάτων. Με τη βοήθεια του Παναγιώτη Γεωργαλά από τον Κέραμο καταλήξαμε σε δυο μέρες στην Καλλίτειχο, όπου μείναμε στην καλύβα του γέρο Δημήτρη Καραγκιόζη, εκεί στην όχθη του χειμάρρου που κατεβαίνει από τη μονή Μουνδών.
Μέχρι τις 2 του Φλεβάρη προσπαθούσαμε να βρούμε καταφύγιο για την εγκατάσταση του ασυρμάτου στέλλοντας πότε το γαμπρό του Καραγκιόζη τον Κόκκινο και πότε το γιο του Πέτρο σε διαφόρους γνωστούς τους, χωρίς αποτέλεσμα.
Στις 2 του Φλεβάρη ο Καλαμπόκας αποφάσισε να κατεβεί στην πόλη της Χίου και να συναντήσει το γιατρό Σωτ. Λίναρη για να του δώσει ένα συστατικό γράμμα από τον Γιάννη Παπαστεφάνου διοικητή στην Αγγλοελληνική βάση της Αγρελιάς. Εγώ παρέμεινα στην καλύβα περιμένοντας την επάνοδο του και φυλάγοντας τον ασύρματο με τα λοιπά πράγματα.
Ο Καλαμπόκας αφού κατόρθωσε να γίνει δεκτός από το γιατρό, παρέμεινε κλεισμένος στο σπίτι του αναμένοντας να βρεθεί κατάλληλος τόπος για να φιλοξενήσει τον ασύρματο. Στις 7 του Φλεβάρη πήγε ο Αντώνης Γλύκας στού γιατρού όπου συνάντησε τον Καλαμπόκα και του είπε ότι έχει σπίτι για να φιλοξενηθεί ο ασύρματος.
Στις 8 του Φλεβάρη ο Καλαμπόκας επέστρεψε στην Καλλίτειχο καταπονημένος, Η καταρρακτώδης βροχή δεν μας άφησε να ξεκινήσομε αμέσως, όπως το ήθελε. Την άλλη μέρα 9 του Φλεβάρη καθώς βαδίζαμε το μακρύ δρόμο προς την πόλη μου διηγιόταν την περιπέτεια του ώστε να πείσει με επιτυχία το γιατρό.
Ο Αντώνης Γλύκας μας περίμενε εκεί στα Παγιαύλικα όπου αρχίζει ο δρόμος της Σταματίας Γλύκα-στενάδι τότε- και μας οδήγησε στο πατρογονικό του σπίτι στο Λατόμι. Εδώ στις 12 του Φλεβάρη εγκατάστησα τον ασύρματο, και ύστερα από πολλές προσπάθειες κατόρθωσα να πάρω επαφή με το συμμαχικό σταθμό στη Σμύρνη στις 18 του Φλεβάρη και στις 20 με το στρατηγείο στο Κάιρο.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1944, ημέρα Δευτέρα και ώρα 11,40 π.μ. έξι Βρετανικά βομβαρδιστικά επιτέθηκαν στο Σουηδικό πλοίο του Ερυθρού Σταυρού Βίριλ ελλιμενισμένο στο λιμάνι της Χίου, σύμφωνα με το ημερολόγιο του πλοίου μεταφρασμένο στα Αγγλικά, που κατόρθωσε να βρει η φιλόλογος Σοφία Καρασούλη στα αρχεία του Βρετανικού Public Record Office όταν βρισκόταν στο Λονδίνο. Το Βίριλ χωρητικότητας 1225 τόνων με πλήρωμα 17 ατόμων, εκτελούσε δρομολόγιο μεταξύ Πειραιά και νησιών του Αιγαίου για να διανείμει σιτάρι από τον Καναδά. Οι τρεις αλλεπάλληλες επιθέσεις κατά του πλοίου έγιναν από χαμηλά.
Το Βίριλ έφερε διακριτικά σημεία του Ερυθρού Σταυρού, και τα Σουηδικά χρώματα στο κατάστρωμα και τα πλευρά. Δεν βρισκόταν κοντά σε στρατιωτικό στόχο. Ο απολογισμός της επίθεσης εκτός τις καταστροφές στο πλοίο, 15 νεκροί και 60 τραυματίες.»
Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Σουηδός αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού Νιλς Έρικ Νίλσον.
Η αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των θυμάτων του Βίριλ εντοιχισμένη στο τελωνείο της Χίου αναγράφει 17 νεκρούς χωρίς να περιέχει και τον Όττο Βισχάουζερ της γερμανικής οικονομικής υπηρεσίας.
Κύριος υπεύθυνος για τα αίτια και το σκοπό αυτής της επίθεσης, με τα οδυνηρά αποτελέσματα της είναι ο πόλεμος. Τα βλέπομε σήμερα στην Παλαιστίνη και το Ιράκ, που τα πληρώνουν μόνον οι άμαχοι πολίτες. Μόνο οι προσπάθειες από όλους για την εδραίωση της ειρήνης στον κόσμο, αποτρέπει αυτά τα θλιβερά γεγονότα.
——————————– Στη Χίο. Φλεβάρης του 2009. Παναγ. Καρασούλης.
Υστ. Αναφέρω τις ημερομηνίες αφίξεως μας στο νησί, της καθόδου μας στην πόλη και την επαφή δια του ασυρμάτου με το Στρατηγείο, γιατί στα πέτρινα χρόνια κατηγόρησαν τον Καλαμπόκα ότι ειδοποίησε δια του ασυρμάτου το Στρατηγείο, και βομβαρδίστηκε το πλοίο.
Περάσανε 65 χρόνια από τότε.
Λίγες μέρες όμως πιο μπροστά απ’ αυτόν το βομβαρδισμό, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Λεωνή Καλβοκορέση «Χρονικό Κατοχής της Χίου παρά των Γερμανών» στη σελίδα 115, στις 16 Ιανουαρίου 1944, Αγγλικά αεροπλάνα εμφανίσθηκαν ξαφνικά και έρριψαν βόμβες. Κατάστρεψαν σπίτια ευρισκόμενα μακριά από το λιμάνι, όπως το Παρθεναγωγείο το οποίο δεν λειτουργούσε, ήταν Κυριακή, επίσης το εργαστήριο απόρων γυναικών, τα σπίτια Ραυτόπουλου και Πλουμή στο δρόμο Ελ. Βενιζέλου, του Καραμαούνα στο δρόμο Ροδοκανάκη και του Πάνου στο δρόμο Θεοπόμπου.
Επίσης στις 26 Ιανουαρίου, αεροπλάνα έρριψαν μερικούς πολυβολισμούς εκ των οποίων φονεύτηκαν οι Ανδρ. Μαρτάκης και Π. Σκούφαλος ευρισκόμενοι στο Βουνάκι, τραυματίστηκαν δε τρεις άλλοι.
Ανεξήγητα παραμένει αν αυτές οι επιθέσεις ήταν κτυπήματα κατά του εχθρού.
Στις 24 Ιανουαρίου 1944 λίγο μετά τα μεσάνυκτα, κατορθώσαμε οι δυο αποσταλμένοι της Στρατιωτικής Συμμαχικής Αποστολής να αποβιβαστούμε κρυφά στην παραλία των Αγιασμάτων. Με τη βοήθεια του Παναγιώτη Γεωργαλά από τον Κέραμο καταλήξαμε σε δυο μέρες στην Καλλίτειχο, όπου μείναμε στην καλύβα του γέρο Δημήτρη Καραγκιόζη, εκεί στην όχθη του χειμάρρου που κατεβαίνει από τη μονή Μουνδών.
Μέχρι τις 2 του Φλεβάρη προσπαθούσαμε να βρούμε καταφύγιο για την εγκατάσταση του ασυρμάτου στέλλοντας πότε το γαμπρό του Καραγκιόζη τον Κόκκινο και πότε το γιο του Πέτρο σε διαφόρους γνωστούς τους, χωρίς αποτέλεσμα.
Στις 2 του Φλεβάρη ο Καλαμπόκας αποφάσισε να κατεβεί στην πόλη της Χίου και να συναντήσει το γιατρό Σωτ. Λίναρη για να του δώσει ένα συστατικό γράμμα από τον Γιάννη Παπαστεφάνου διοικητή στην Αγγλοελληνική βάση της Αγρελιάς. Εγώ παρέμεινα στην καλύβα περιμένοντας την επάνοδο του και φυλάγοντας τον ασύρματο με τα λοιπά πράγματα.
Ο Καλαμπόκας αφού κατόρθωσε να γίνει δεκτός από το γιατρό, παρέμεινε κλεισμένος στο σπίτι του αναμένοντας να βρεθεί κατάλληλος τόπος για να φιλοξενήσει τον ασύρματο. Στις 7 του Φλεβάρη πήγε ο Αντώνης Γλύκας στού γιατρού όπου συνάντησε τον Καλαμπόκα και του είπε ότι έχει σπίτι για να φιλοξενηθεί ο ασύρματος.
Στις 8 του Φλεβάρη ο Καλαμπόκας επέστρεψε στην Καλλίτειχο καταπονημένος, Η καταρρακτώδης βροχή δεν μας άφησε να ξεκινήσομε αμέσως, όπως το ήθελε. Την άλλη μέρα 9 του Φλεβάρη καθώς βαδίζαμε το μακρύ δρόμο προς την πόλη μου διηγιόταν την περιπέτεια του ώστε να πείσει με επιτυχία το γιατρό.
Ο Αντώνης Γλύκας μας περίμενε εκεί στα Παγιαύλικα όπου αρχίζει ο δρόμος της Σταματίας Γλύκα-στενάδι τότε- και μας οδήγησε στο πατρογονικό του σπίτι στο Λατόμι. Εδώ στις 12 του Φλεβάρη εγκατάστησα τον ασύρματο, και ύστερα από πολλές προσπάθειες κατόρθωσα να πάρω επαφή με το συμμαχικό σταθμό στη Σμύρνη στις 18 του Φλεβάρη και στις 20 με το στρατηγείο στο Κάιρο.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1944, ημέρα Δευτέρα και ώρα 11,40 π.μ. έξι Βρετανικά βομβαρδιστικά επιτέθηκαν στο Σουηδικό πλοίο του Ερυθρού Σταυρού Βίριλ ελλιμενισμένο στο λιμάνι της Χίου, σύμφωνα με το ημερολόγιο του πλοίου μεταφρασμένο στα Αγγλικά, που κατόρθωσε να βρει η φιλόλογος Σοφία Καρασούλη στα αρχεία του Βρετανικού Public Record Office όταν βρισκόταν στο Λονδίνο. Το Βίριλ χωρητικότητας 1225 τόνων με πλήρωμα 17 ατόμων, εκτελούσε δρομολόγιο μεταξύ Πειραιά και νησιών του Αιγαίου για να διανείμει σιτάρι από τον Καναδά. Οι τρεις αλλεπάλληλες επιθέσεις κατά του πλοίου έγιναν από χαμηλά.
Το Βίριλ έφερε διακριτικά σημεία του Ερυθρού Σταυρού, και τα Σουηδικά χρώματα στο κατάστρωμα και τα πλευρά. Δεν βρισκόταν κοντά σε στρατιωτικό στόχο. Ο απολογισμός της επίθεσης εκτός τις καταστροφές στο πλοίο, 15 νεκροί και 60 τραυματίες.»
Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Σουηδός αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού Νιλς Έρικ Νίλσον.
Η αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των θυμάτων του Βίριλ εντοιχισμένη στο τελωνείο της Χίου αναγράφει 17 νεκρούς χωρίς να περιέχει και τον Όττο Βισχάουζερ της γερμανικής οικονομικής υπηρεσίας.
Κύριος υπεύθυνος για τα αίτια και το σκοπό αυτής της επίθεσης, με τα οδυνηρά αποτελέσματα της είναι ο πόλεμος. Τα βλέπομε σήμερα στην Παλαιστίνη και το Ιράκ, που τα πληρώνουν μόνον οι άμαχοι πολίτες. Μόνο οι προσπάθειες από όλους για την εδραίωση της ειρήνης στον κόσμο, αποτρέπει αυτά τα θλιβερά γεγονότα.
——————————– Στη Χίο. Φλεβάρης του 2009. Παναγ. Καρασούλης.
Υστ. Αναφέρω τις ημερομηνίες αφίξεως μας στο νησί, της καθόδου μας στην πόλη και την επαφή δια του ασυρμάτου με το Στρατηγείο, γιατί στα πέτρινα χρόνια κατηγόρησαν τον Καλαμπόκα ότι ειδοποίησε δια του ασυρμάτου το Στρατηγείο, και βομβαρδίστηκε το πλοίο.
Διαφήμιση
