Επίκαιροι προβληματισμοί!
Χρειάζεται τιμονιέρη η οικογενειακή οικονομία……
Ιακώβου Γ. Μπριλή
Μαθηματικού.
Μέρες δύσκολες ήδη ξημέρωσαν και δυσκολότερες θα ξημερώσουν με την εν εξελίξει τρέχουσα οικονομική κρίση… Η οικογένεια που είναι το πρώτο περιβάλλον στο οποίο κάθε άτομο έρχεται σε επαφή με τη ζωή και στο οποίο αναπτύσσεται πέραν της ατομικότητας και η σημαντική έννοια της συλλογικότητας, βρίσκεται δυστυχώς σε βαθιά κρίση. Οι άρρηκτοι οικογενειακοί δεσμοί του παρελθόντος έδωσαν τη θέση τους σε πολύ μεγάλο βαθμό στη χαλαρότητα μέσα στην οικογένεια, στον ωχαδελφισμό, στην αδιαφορία του ενός μέλους για το άλλο. Η σημερινή οικογένεια έχει χάσει τη συνοχή της , έχει χάσει τη ζεστασιά της, τον δυναμισμό και δημιουργικότητά της και μοιάζει να έχει μετατραπεί σε ένα αχόρταγο καταναλωτή αγαθών και υπηρεσιών μέσα στο παγκοσμιοποιημένο αγοραίο περιβάλλον.
Δεν υπάρχει ο σωστός οικονομικός προγραμματισμός και η ορθολογική διαχείριση όπως υπήρχε σε προηγούμενες εποχές. Τώρα, κάθε μέρα το πορτοφόλι είναι ανοικτό και όλα τα μέλη της οικογένειας θέλουν απλόχερα να ξοδεύουν όλο και περισσότερα για το άτομό τους. Κι όλο δεν μας φτάνουν τα χρήματα, κι όλο να τρέξουμε περισσότερο μήπως μας φτάσουν κι έτσι μας πνίγει το άγχος και μας καταστρέφει τη ζωή.
Εγκαταλείφθηκαν όλες οι καθημερινές παραγωγικές μικροεργασίες της οικιακής οικονομίας. Αν σκεφθούμε το χθες θα δούμε ότι υπήρχε μια ενδοοικογενειακή οικονομία. Σε όλη την Ελληνική Επικράτεια οι οικογένειες πάλευαν να εξοικονομήσουν έστω και μικροπράγματα προς το ζην. Ποιος δεν θυμάται τις κοτούλες της αυλής του για το αβγουλάκι, την κατσικούλα για το τυράκι, τη γιαγιά να μεταποιεί παλαιά ρούχα ή να πλέκει με «χυμένα μαλιά» μπλούζες ή τσουράπια ή να μπαλώνει στα γόνατα τα παντελόνια ή να μαντάρει κάλτσες στο ξύλινο αβγό;
Ήρθε μετά σταδιακά η μεγάλη στροφή. Με το κύμα αστυφιλίας , ήρθαν οι νέες αντιλήψεις περί των νέων τρόπων και ιδεών του γρήγορου πλουτισμού, και μπήκαν παράλληλα στο πέρασμα των χρόνων στην οικογένεια χιλιάδες ζιζάνια όπως, τα σπίτια μας και τα αυτοκίνητά μας να είναι πολυτελή, τα ρούχα μας να είναι με διάσημες ετικέτες τα σκεύη μας και οι οικιακές συσκευές να τα αγοράζουμε καινούργια όλα και να πετάμε ασυζητητί τα παλαιά γιατί δεν αξίζει να επισκευάζονται, τα φαγητά μας που πλεονάζουν να τα πετάμε στους κάδους απορριμμάτων, τα δώρα στους φίλους μας πρέπει να είναι ακριβά, τα ταξίδια μας να είναι σε ονειρεμένους προορισμούς και πόσα άλλα…..
Και εδώ πλέον τίθεται το ερώτημα. Πώς να αντεπεξέλθει σε όλες αυτές τις επίπλαστες επιθυμίες του υπέρμετρου καταναλωτισμού η σύγχρονη οικογενειακή οικονομία; ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ! Η συνταγή ήρθε έτοιμη πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια και στην Ελλάδα, από τους παράγοντες του παγκόσμιου οικονομικού επιτελείου και καλλιεργήθηκε επιμελώς , κατά τη γνώμη μας από τις Τράπεζες, τις μεγάλες επιχειρήσεις και το διεθνές εμπόριο. Το θαύμα του δανεισμού των νοικοκυριών. «Θέλετε να ζήσετε άνετα κι ανέμελα, πάρτε δάνεια- εορτοδάνεια- θαλασσοδάνεια – πιστωτικές κάρτες και αγοράσετε κόσμε ότι θέλετε εδώ και τώρα».
Έτσι απερίσκεπτοι, αφελείς και μωρόπιστοι στην αρχή λίγοι και μέρα με τη μέρα περισσότεροι, δεν σκέφθηκαμε το ρητό « όπου φτάνει το χέρι μας να κρεμάζουμε το καλάθι μας» και τρέξαμε στον δανεισμό δίχως να σκεφτούμε την εξόφληση που είναι η μεγάλη αγχόνη που ακολουθεί. Ιδού το αποτέλεσμα. «Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα» κατασχέσεις επί κατασχέσεων, πτωχεύσεις επί πτωχεύσεων και συμπολίτες με εμφράγματα επί εμφραγμάτων λόγω τεράστιων οικονομικών προβλημάτων.
Τα κατάφεραν έντεχνα και πλούτισαν κάποιοι σε βάρος όλου του ανθρωπίνου γένους, μάζεψαν όλο το ρευστό να το έχουν για τριακόσιες ζωές και το 99,5% ας πεινάσει.
Εμφανίστηκε τώρα η οικονομική κρίση και να η αντιστροφή!! «Πάρτε σκληρά μέτρα κυβερνήτες για να σώσετε την κατάσταση για να διατηρηθεί το σύμφωνο σταθερότητας». Κι όλα τα μέχρι τώρα ληφθέντα μέτρα δείχνουν να είναι σε βάρος των λαών και όχι των εχόντων και κατεχόντων, σε βάρος των εργατών και όχι Τραπεζών ή των επιχειρήσεων με τα υπερκέρδη, των golden boys και των ευκατάστατων πλουσίων. Μηδενικές αυξήσεις μισθών, κεφαλικός φόρος, εισπρακτικά τεχνάσματα και τόσα άλλα αποδεικνύουν ως τώρα περίτρανα τα παραπάνω.
Αυτή φαίνεται να είναι η νέα συνταγή από τα ίδια κέντρα που ενορχήστρωσαν όλο το χθεσινό παγκοσμιοποιημένο σκηνικό της δήθεν γενικής ανάπτυξης και ευημερίας του πλανήτη.
Να λοιπόν η παγκόσμια οικονομική κρίση ήρθε και μαζί της η οικογενειακή οικονομία τινάχθηκε στον αέρα και τα χρέη των νοικοκυριών και σε συνδυασμό με τις δυσοίωνες προβλέψεις για την αύξηση της ανεργίας, είναι σήμερα ανυπέρβλητα.
Οι διαπιστώσεις καλές αλλά στο «διά ταύτα» τι γίνεται;
Σ αυτή την ώρα της κρίσης δεν μπορεί η οικογενειακή οικονομία να συνεχίσει έτσι την ανεξέλεγκτη πορεία στον κατήφορο.
Δεν δικαιούται κανένας να είναι απλός θεατής και να παραμένει αμέτοχος νομίζοντας ότι δεν τον αφορά το ζήτημα. Δυστυχώς πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε ότι μας αφορά όλους και στην πόρτα μας αν δεν έφτασε, σύντομα θα φτάσει η ανέχεια. Χρειάζεται το κάθε μέλος της κάθε οικογένειας να βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και να προσαρμοστεί στις δύσκολες οικονομικές καταστάσεις που περνά. Η ισχυρογνωμοσύνη ή η αλόγιστη επιμονή μας για αγορές ακριβών αγαθών με δανεικά χρήματα πρέπει να τελειώσει εδώ. Να μάθουμε κι εμείς και τα παιδιά μας, προπάντων αυτά που τα έχουμε καλομαθημένα, να συνεκτιμούμε τις ανάγκες ο ένας του άλλου και της οικογένειας συνολικά, να κάνουμε οικονομικό προγραμματισμό δαπανών και να υποχωρούμε ή να λέμε ΟΧΙ στα άμετρα «θέλω» μας. Ο καθένας οφείλει να περιορίσει τις επίπλαστες ανάγκες του και τα καθημερινά έξοδά του. Λιγότερες έξοδοι, λιγότερες σπατάλες, φτηνότερα δώρα, γενικά πιο μετρημένη ζωή με περικοπή κάθε περιττής δαπάνης.
Ακόμη θα λέγαμε ότι πρέπει να βάλλει ο καθένας σε λειτουργία το μυαλό του ώστε να επεξεργαστεί δημιουργικά ιδέες ή σκέψεις που να προάγουν την παραγωγική διαδικασία. Σε όλες τις περιόδους κρίσης τη λύση στα αδιέξοδα έδωσε η εφευρετικότητα και εργατικότητα του ανθρώπου.
Με αυτές τις σκέψεις κρίνουμε ότι θα ισορροπήσει και θα σταθμίσει με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της κάθε οικογένεια. Πάντως το οικογενειακό σκάφος που έπλεε ακυβέρνητο κι «όσα πάνε κι όσα ρθούνε», χρειάζεται σίγουρα τώρα καλό τιμονιέρη μέσα στα μανιασμένα κύματα της τρέχουσας οικονομικής καταιγίδας.
