Την εμπειρία της από το ταξίδι στην πρωτεύουσα της Τουρκίας, όπου εκπροσωπώντας το Φροντιστήριο ΕΦΟΔΙΟ συμμετείχε σε συνέδριο Τουρκικής γλώσσας, μας περιγράφει με το γνωστό γλαφυρό ύφος της η Μέλη Τσακού:
Ξεκίνησα την Πέμπτη 5 Μαρτίου αεροπορικώς για Αθήνα, από κει για Κωνσταντινούπολη και κατόπιν για Άγκυρα, ένα ταξίδι που με έφερε στον προορισμό μου στις 7 το βράδυ, εξουθενωμένη, έχοντας διασχίσει χιλιάδες μίλια. Ήταν και η συναισθηματική φόρτιση των λίγων ωρών που περίμενα στο αεροδρόμιο της Πόλης, προσπαθώντας από τα παράθυρα να ρουφήξω τη μεγαλούπολη, έναν προορισμό που ακόμα δεν έχω καταφέρει να βάλω στις αναμνήσεις μου. Μπόρεσα μόνο να την φωτογραφήσω από ψηλά, καθώς αναχωρούσαμε, αυτή την τεράστια πόλη των δεκαπέντε πια εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως έμαθα αργότερα.
Η Άγκυρα δεν διαφέρει σε τίποτα από τις σύγχρονες πρωτεύουσες του κόσμου, αν και δεν κατάφερα να την περπατήσω, αφού το βαρύ πρόγραμμα του συνεδρίου δεν μου έδωσε αυτή την ευκαιρία. Από τις μετακινήσεις μου από το ξενοδοχείο στο συνεδριακό κέντρο μόνο μπόρεσα να διαπιστώσω ένα εξαιρετικό δικό δίκτυο, τουλάχιστον στο κέντρο, με ανισόπεδες διαβάσεις και φανάρια που σου δείχνουν και τα δευτερόλεπτα αναμονής μέχρι την αλλαγή τους! Ευτυχώς ήμασταν τυχεροί και πετύχαμε εξαιρετικές για την πόλη θερμοκρασίες, όχι λιγότερο από 4 βαθμούς, σε μια εποχή που συνήθως η Άγκυρα είναι σκεπασμένη με χιόνια.
Το ξενοδοχείο που έμεινα με την καθηγήτριά μας των Τουρκικών είναι ο χώρος πρακτικής εξάσκησης των φοιτητών της σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων, κάτι σαν την αντίστοιχη της Πάρνηθας. Πολύ εξυπηρετικά τα παιδιά και φιλικά, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να μη μας λείψει τίποτα, πάντα με χαμόγελο. Όσο για το συνεδριακό κέντρο είναι τμήμα του πανεπιστημίου ΤΟΜΕR , το οποίο και μας είχε προσκαλέσει. Η υποδοχή που μας έγινε ήταν συγκινητική, συναντώντας ξανά τους συνεργάτες μας από τις περσινές εξετάσεις, λες και ήμασταν φίλοι παλιοί που συναντιούνται κι έχουν να πουν ένα σωρό! Το Χιώτικο ούζο, το λικέρ μαστίχα, το «κούκουδο» μαστίχα, και οι τσίχλες, που είχαμε πάρει μαζί μας, έγιναν δεκτά με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Το ίδιο και το υλικό ενημέρωσης και προώθησης του νησιού μας και των προιόντων του, που βάραιναν τις αποσκευές μου, όπως οι Οδηγοί της Χίου που πήρα από την ΑΛΗΘΕΙΑ, τα διαφημιστικά φυλλάδια που πρόθυμα μου έδωσαν οι κυρίες Βίνα και Κατερίνα Σόδη, καθώς και τα αντίστοιχα της νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης που μετά από επαφή μου με την κυρία Έφη Λυπαρή, προμηθεύτηκα από το ΕΝΤΥΠΟ. Είμαι σίγουρη πως αποτέλεσαν τον καλύτερο πρεσβευτή για το νησί μας, κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί έφτασαν σε χέρια αξιόλογων ανθρώπων από όλο τον κόσμο, που μπορούν να τα εκτιμήσουν ανάλογα.
Στο συνέδριο συμμετείχαν εκπρόσωποι Πανεπιστημίων και εκπαιδευτικών φορέων από 34 χώρες, τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας. Θέμα συζήτησης για όλους ήταν οι προοπτικές της Τουρκικής γλώσσας, τρόποι βελτίωσης της διδασκαλίας της, και η αναγνώρισή της από τα Υπουργεία διαφόρων χωρών ως προσόν γλωσσομάθειας. Μάθαμε ότι γίνονται επαφές και με το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, με καλές προοπτικές να έχουμε τις πρώτες εξετάσεις Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας σ’ αυτή τη γλώσσα τον προσεχή Νοέμβριο για το επίπεδο Β2. Στις παρουσιάσεις εργασιών των συμμετεχόντων αναλύθηκαν ενδιαφέροντα στοιχεία για τη χρήση της γλώσσας, σύγχρονοι τρόποι διδασκαλίας, η εισαγωγή της «εξ αποστάσεως» διδασκαλίας και πιστοποίησης, και άλλα. Ώρες πολλές, παρουσιάσεις σε τρία αμφιθέατρα, έπρεπε να διαλέξουμε το τι θα παρακολουθήσουμε, είχαμε σημαντικότατες συναντήσεις με ανθρώπους χρήσιμους και αξιόλογους, καθώς και με εκδοτικούς οίκους, που θα διευρύνουν την επιλογή μας σε βιβλία, την ούτως ή άλλως περιορισμένη. Έτσι, παρά τα εξουθενωτικά ωράρια (9πμ με 7μμ) καθημερινά, η γενική εικόνα είναι θετική.
Μέσα σ’ αυτό το «σφιχτό» πρόγραμμα, μπόρεσαν να χωρέσουν και «ανάσες» τουριστικές, παρ’ όλα αυτά. Το Σάββατο 7 Μαρτίου, πριν μεταφερθούμε στο Πανεπιστήμιο, μας ξενάγησαν στο μαυσωλείου του Ατατούρκ, ορόσημο για την πόλη, ορατό απ’ όλα της τα σημεία κι εξαιρετικά φωταγωγημένο το βράδυ. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό στο μέγεθός του χώρο, λιτό κι επιβλητικό, που σε καθηλώνει από τη σοβαρότητα των φρουρών του και την περιποίηση τιμής που είναι διάχυτη. Έγινε κατάθεση στεφανιού από το ΤΟΜΕR, που γιορτάζει φέτος τα 25 χρόνια από την ίδρυσή του. Στο πρόγραμμα ήταν κι επίσκεψή μας στο μουσείο, αλλά διακόπηκε απότομα όταν μας ανακοινώθηκε ότι ερχόταν για επίσκεψη ο BILL CLINTON, κι έπρεπε οώρος να εκκενωθεί για να ελεγχθεί από τη φρουρά του για λόγους ασφαλείας. Πρόλαβα μόνο να ρίξω μια γρήγορη ματιά στις πρώτες αίθουσες του μουσείου, όπου εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του Ατατούρκ, πολύτιμα δώρα που του είχαν προσφερθεί κλπ. Η πρώτη αίθουσα παρουσιάζει τις πολεμικές του δραστηριότητες σε φωτογραφίες, σκίτσα και λιθογραφίες, κι εδώ, φίλοι μου, βλέπει κανείς την Ιστορία ανάποδα! Η αντίθετη εικόνα απ’ αυτήν που όλοι μας έχουμε μάθει στη σχολική Ιστορία!
Οι εργασίες του Συνεδρίου έληξαν το βράδυ του Σαββάτου και μετά τους χαιρετισμούς των επισήμων μεταφερθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, όπου μας περίμενε βραδιά επισήμου γεύματος και γλεντιού! Η περιποίηση ήταν καταπληκτική, το ίδιο και το μουσικό πρόγραμμα που περιλάμβανε τραγούδια από όλο τον Ανατολικό κόσμο. Τότε γίναμε όλοι ένα και χορέψαμε σε ήχους οικείους, με χέρια ενωμένα με τον άγνωστο από το Καζακστάν, την Ταιβάν, τη Σουηδία, τη Ρωσία, στη συνάθροιση αυτή που η μόρφωση δημιούργησε, ένα πλήθος ανθρώπων που δεν είχαν ξαναειδωθεί κι ίσως ποτέ δεν θα ειδωθούν ξανά, στην πόλη αυτή που βρέθηκα κι εγώ τόσο απρόσμενα! Κι είναι τόσο όμορφη η σμίξη των ανθρώπων σε ειρηνικούς σκοπούς, με τους ήχους μουσικής που πάνω-κάτω την ξέρουμε. Αν οι Κυβερνήσεις άφηναν τους ανθρώπους να βρουν λύσεις στα προβλήματα, αυτό θα γινόταν πανεύκολα!
Η Κυριακή, η τελευταία μέρα της παραμονής μου στην Άγκυρα, ήταν αφιερωμένη σε εκδρομή γνωριμίας με την εξοχή της πόλης. Επειδή οι περισσότεροι σύνεδροι, όσοι τουλάχιστον αναχωρούσαν οδικώς, έφευγαν αυτή τη μέρα, οι υπόλοιποι εμείς μεταφερθήκαμε σ’ ένα πανέμορφο χωριό σε απόσταση περίπου 2 ωρών από την πόλη, το BEYPAZAR. Φάγαμε δίπλα σ’ ένα ποτάμι που κατέβαζε τόνους λασπωμένου νερού από τα γύρω βουνά, κι ύστερα μας άφησαν για ψώνια στο χωριουδάκι που μου θύμισε την Αράχωβα. Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε τον τοπικό Γυναικείο Συνεταιρισμό, όπου είδαμε την επεξεργασία του μαλλιού του προβάτου, τη βαφή του με εντελώς φυτικές ύλες και την ύφανσή του σε εξαιρετικά κιλίμια, χράμια και χαλιά.
Επιστρέψαμε κατάκοποι για να ετοιμάσουμε τις αποσκευές μας, αφού αναχωρούσαμε αεροπορικώς για Σμύρνη στις 9πμ την επομένη, από κει με πούλμαν για Τσεσμέ και με το καραβάκι για Χίο.
Το ταξίδι αυτό, που δεν ήταν προγραμματισμένο αλλά που αποδείχτηκε χρησιμότατο κι ευχάριστο, μου έδωσε τη ευκαιρία αφ’ ενός να γνωρίσω και να γνωριστώ με ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, κι αφ’ ετέρου να μιλήσω για το νησί μου και την πατρίδα μου, κάτι που επιδιώκω όποτε μου δίνεται η δυνατότητα. Θέλω να έχω την ρομαντική, ίσως, αίσθηση ότι κάποιοι θα επισκεφτούν το νησί μας με αφορμή τη δική μου διαφήμιση. Ταυτόχρονα, η αναφορά του ονόματος του ΕΦΟΔΙΟ στο πρόγραμμα παρουσιών στο Συνέδριο, μου έδωσε τη συγκινητική ικανοποίηση των προσπαθειών μου όλα αυτά τα χρόνια για αναγνώριση της δουλειάς μας, της ποιότητας και της ευρύνειας για την οποία έχω δώσει 17 χρόνια από τη ζωή μου, μεταγγίζοντας το ίδιο πάθος και στα παιδιά μου που συνεχίζουν και θα συνεχίσουν μετά από μένα.
Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω δημόσια την καθηγήτριά μας, χωρίς τη βοήθεια της οποίας οι τρεις αυτές μέρες θα ήταν δύσκολες για μένα, αφού το πρόβλημα της γλώσσας θα ήταν εντονότερο. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω όσους με βοήθησαν να «δείξουμε» τη Χίο μας και τις ομορφιές της σε ανθρώπου που θα μεταφέρουν το όνομά της στις τέσσερις γωνιές της γης. Ευχαριστώ και σας, φίλοι, για τη φιλοξενία της περιγραφής μου αυτής.
Φιλικά,
Μέλη Τσακού
