Μισθωτοί και συνταξιούχοι τα πρώτα θύματα της κρίσης
Οι αποφάσεις που ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός για τη νέα εισοδηματική πολιτική προκάλεσαν αναταραχή σε μισθωτούς και συνταξιούχους. Είναι γεγονός ότι τα μέτρα αυτά αποτελούν μία από τις πιο άγριες επιθέσεις σε βάρος των εργαζομένων στη μεταπολιτευτική περίοδο. Μπορεί φυσικά μέσα στο γενικότερο κλίμα της εκλογολογίας αλλά και του πανικού που καλλιεργούν τα αστικά ΜΜΕ για την οικονομική κρίση που ολοένα διογκώνεται, τα μέτρα αυτά να φαίνονται αναμενόμενα. Για τις προτάσεις αυτές, για τις οποίες επί μήνες καλλιεργούσαν το έδαφος και συνεχίζουν να καλλιεργούν, η αιτιολογία είναι μία και αδιαμφισβήτητη: «Στο πλαίσιο της διογκούμενης οικονομικής κρίσης, όλοι καλούμαστε να κάνουμε θυσίες και να σφίξουμε το ζωνάρι». Στο πλαίσιο αυτό, οφείλουμε όλοι να περιορίσουμε τις σπατάλες και η κυβέρνηση αναλαμβάνει να μας συμμορφώσει, θεσπίζοντας μέτρα για να μειώσει τα έξοδα και να αυξήσει τα έσοδα.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι: ποιος θα την πληρώσει την κρίση; Γιατί με βάση τα όσα ακούσαμε από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών το μόνο σίγουρο μέχρι στιγμής είναι ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι αυτοί που καλούνται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Διότι τι άλλο παρά πλήγμα για χιλιάδες οικογένειες μπορεί να είναι:
– το πάγωμα των μισθών όλων των εργαζομένων σε δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα;
– το εφάπαξ οικονομικό βοήθημα από 300 – 500 ευρώ σε εργαζόμενους με μικτές αποδοχές από 1700 – 1500;
Αντί αυξήσεων, που αποτελούν κεκτημένο εργασιακό δικαίωμα, η κυβέρνηση δίνει σε κάποιους εργαζόμενους ελεημοσύνη!
Όσο για τους συνταξιούχους, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι αυτοί δεν αποτελούν προτεραιότητα για την κυβέρνηση. Αφού οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών κατασπατάλησαν τα αποθεματικά των ταμείων και τίναξαν στον αέρα το ασφαλιστικό σύστημα, τώρα αντιμετωπίζουν τους συνταξιούχους σαν βάρος, στους οποίους επίσης αντί αυξήσεων δίνουν ελεημοσύνη και συγκεκριμένα:
– στους συνταξιούχους με βασική σύνταξη 800 ευρώ θα δοθεί βοήθημα 500 ευρώ ενώ όσοι έχουν 1.100 ευρώ θα πάρουν 300 ευρώ.
Πράγμα που σημαίνει ότι αν κάποιος έχει σύνταξη 1.101 ευρώ, τότε δεν δικαιούται του έκτακτου βοηθήματος.
Είναι νομίζω προφανές ότι η κρίση είναι το πρόσχημα. Πρόσχημα για την κυβέρνηση να εφαρμόσει την σκληρότερη πολιτική λιτότητας σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων. Αποτελεί επίσης αφορμή για την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Μόλις χθες ακούγαμε για την μείωση της εργάσιμης εβδομάδας, ενώ οι ειδήσεις για απολύσεις πολλαπλασιάζονται.
Τραγική ειρωνεία σε όλο αυτό το σκηνικό του παραλόγου: η κυβέρνηση ονομάζει την πολιτική της «πολιτική στήριξης των οικονομικά αδυνάτων», ενώ εξισώνει θύτες και θύματα καθώς την ίδια στιγμή καταδικάζει την πλειοψηφία μισθωτών και συνταξιούχων σε μηδενικές αυξήσεις και ενισχύει τις τράπεζες με πολλά δισεκατομμύρια, διότι η αγορά χρειάζεται ρευστότητα! Άλλωστε και με τα νέα φορολογικά μέτρα, ο υπουργός Οικονομίας το δήλωσε ανερυθρίαστα: στόχος μας είναι να μην πληγούν οι επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για να αντιληφθεί κανείς ότι σίγουρα ο Υπουργός δεν κατατάσσει τις μικρές, μεσαίες και οικογενειακές επιχειρήσεις στην κατηγορία αυτών που έχουν στο απυρόβλητο.
Γίνεται φανερό από τα παραπάνω ότι το βάρος της λιτότητας θα το σηκώσουμε πάλι μισθωτοί και συνταξιούχοι. Είναι ανάγκη επιτακτική να είμαστε σε αγωνιστική εγρήγορση για να προασπίσουμε τα εργασιακά δικαιώματα και τις συντάξεις μας για τις οποίες χρόνια παλέψαμε για να έχουμε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Η χρονιά που διανύουμε, αλλά και οι επόμενες που θα έρθουν θα είναι δύσκολες. Πρέπει όμως αυτοί που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους.
Νικόλαος Γιόμελος
Συνταξιούχος ΝΑΤ
