Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: Ο ρεαλισμός του οράματός μας

Δημήτρης Λαβατσής: Ο ρεαλισμός του οράματός μας

8

   Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ  ΜΑΣ
 
  Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, σε ένα ταξίδι μου στη  μεσσηνιακή Μάνη, αγαπημένο μέρος που  επισκέπτομαι κατά καιρούς, σταμάτησα σε ένα χωριό  για να επισκεφθώ ένα περίεργο  «μουσείο». Είχα περάσει   πολλές φορές  απ’  έξω αλλά δεν με έπειθε για την αλήθεια του ονόματός του. Αυτή τη  φορά  μπήκα ….και δικαιώθηκα.
  Πράγματι  πέρα από κάποια σαμάρια και χαϊμαλιά ο ιδιοκτήτης του (που μου δήλωσε, λίγο μετά, θαυμαστής του  Χίτλερ!) είχε δεκάδες προκηρύξεις των ταγματασφαλιτών της νότιας Πελοποννήσου. Προσπάθησα παρά τη σιχασιά και τον θυμό μου να επωφεληθώ. Διάβασα λοιπόν αρκετές από αυτές. Όλες είχαν ένα κοινό σημείο. Το ρεαλισμό των επιχειρημάτων τους: « Κατά την δύσκολην αυτήν περίοδον  δια την πατρίδα μας   οι εγκληματίαι  του ΚΚΕ και του ΕΑΜ  ενεργούντες προδοτικώς παραπλανούν και ξεσηκώνουν κάποιους εκ των πολιτών και με τας  δολιοφθοράς που προκαλούν αναγκάζουν τα συμμαχικά στρατεύματα(δηλαδή τις  δυνάμεις κατοχής σ.σ.)  εις αντίποινα .Οι κομμουνιστοσυμμορίτες του ΕΑΜ και του ΚΚΕ είναι υπεύθυνοι  δι  όλην την κατάσταση  και τα δεινά μας…»
  Από τις προκηρύξεις αυτές κατάλαβα δύο πράγματα:                                                                                 –Ότι  ο ρεαλισμός της προσαρμογής δείχνει, πάντοτε, να πατάει τόσο γερά στη γη ώστε να νομίζουμε  ότι αυτή  θα  σταματήσει να γυρίζει.                                                                      –Και ότι παρ όλα  αυτά ήταν ο σκληρός πολιτικός αγώνας που νίκησε τον ρεαλισμό και  δημιούργησε το Εαμικό Έπος και όχι κάποια νομοτέλεια(ιδεαλιστική προσέγγιση της ιστορικής εξέλιξης).
  Από τότε  όσες φορές με ενεκάλεσαν (και δεν ήταν λίγες)  ως ανεύθυνο λόγω ελλιπών εναλλακτικών προτάσεων, ονειροπόλο, μειοψηφικό, εξτρεμιστή κλπ θυμήθηκα τον ρεαλισμό των εθνικών δυνάμεων :των ταγματασφαλιτών.
  Όλα τα παραπάνω μου ξανάρχονται στο νου τον τελευταίο καιρό,  όταν οι σύγχρονοι ταγματασφαλίτες του κοινωνικού πολέμου, που λέγεται οικονομική κρίση δηλαδή το πολιτικό  προσωπικό του αστικού κράτους μας εγκαλούν πάλι. Όλοι τους, αστικά κόμματα,  δημοσιογράφοι της κοινωνικής δεξιάς, «έγκριτοι»  αναλυτές, θεσμικοί διανοούμενοι, το αφάν γκατέ του έθνους, σε διεθνική σύμπνοια  με τους ομολόγους τους άλλων χωρών, υπεύθυνοι και ρεαλιστές, ρεαλιστές ως υπεύθυνοι πολιτικοί(και όχι ομάδες κουκουλοφόρων ή ΣΥΡΙΖΑ)αναζητούν το φως στην άκρη του τούνελ. Και στο τούνελ του, κατ’ αυτούς, μόνου δυνατού κόσμου, του καπιταλισμού χωράνε όλες οι αναγκαίες θυσίες: μειώσεις μισθών, απολύσεις και ανεργία, πνίξιμο των κοινωνικών αναγκών (Δημόσιας Υγείας ,Παιδείας, Ασφάλισης)φτώχεια, καταστολή, αυταρχισμός.
  Φυσικά οι σύγχρονοι πατριώτες δεν τα βιώνουν έτσι. Βλέπουν μόνο την ανάγκη να σωθεί η πατρίδα τους, δηλαδή  η καπιταλιστική εξουσία, ο «μόνος δυνατός»  κόσμος τους .Πάση θυσία. Και εδώ μπαίνουν τα ερωτήματα για εμάς τους μεροληπτικούς ,τους διχαστικούς, τους μειοδότες:                                                                                                                       –Θα πάρουμε χαμπάρι ότι έχουμε κοινωνικό πόλεμο; θα καταλάβουμε ότι ο εχθρός δεν είναι κάπου στην εικονική πραγματικότητα αλλά δίπλα μας; Θα υπερβούμε δοξασίες δεκαετιών που επανέρχονται  ως βρικόλακες: η εθνική οικονομική  ανάπτυξη και ενότητα, η ουδετερότητα της  αγοράς, οι σύμμαχοι μας μικρομεσαίοι….
  Θα γίνουμε  επιτέλους ρεαλιστές ως αντεθνικοί  και όχι  ως πατριώτες;
  Για να  θυμηθούμε τον  Λένιν  ξεκινάμε από το κυρίαρχο, την έκφραση της ταξικής αντίθεσης σήμερα: Ο καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας φέρνει δυστυχία είτε ως ένδεια είτε ως ανασφάλεια στην πλειοψηφία του πληθυσμού, τον  κόσμο της εργασίας και  η απάντηση στην κρίση την εντείνει. Αυτός είναι εν τέλει ο εχθρός και όχι  η  συρρίκνωση της ανάπτυξης.
  Να μετρήσουμε τους εαυτούς μας και τους κοινωνικούς εχθρούς μας: στην  Ελλάδα του ανεπτυγμένου καπιταλισμού το 67% του ενεργού πληθυσμού πουλάει την εργατική του δύναμη σε εργοδότη για να ζήσει-αμειβόμενο με μισθό ή μπλοκάκι. Είναι απαραίτητο λοιπόν να θυμόμαστε μονίμως ότι οι άνθρωποι της (καπιταλιστικής) αγοράς και του κέρδους από τον βιομήχανο και τον τραπεζίτη μέχρι τον μικρομεσαίο της διπλανής πόρτας, που και αυτός  κλέβει ένσημα και  δίνει ξεφτίλα μισθούς είναι αντίπαλοι της εργασίας. Χρησιμοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες σαν εξαρτήματα της οργάνωσης της παραγωγής τους και του κόσμου που αυτοί οργανώνουν.
  Σήμερα λοιπόν πιο απροκάλυπτα από τις «ήρεμες» περιόδους της καπιταλιστικής αναπαραγωγής το σημείο σύγκρουσης είναι ανάμεσα στις ασυμφιλίωτες ανάγκες του κέρδους και των εργαζομένων :Αναδιανομή και εξουσία  πάνε μαζί  όσο ποτέ. Το κυρίαρχο  αίτημα για αξιοπρεπή πλήρη απασχόληση ισοδυναμεί με αίτημα ανατροπής.  Το καθήκον μας: Να αναδείξουμε το ανείπωτο, το υφέρπον αίτημα, έναν άλλο τρόπο κοινωνικής οργάνωσης, τον δημοκρατικό κομμουνισμό του 21ου αιώνα .
 
                                          Δημήτρης  Λαβατσής