Γιώργος Κακαρίνος: Οι ασθένειες του καπιταλισμού και η τρομοκρατία της υγείας

 Επειδή πολλή κουβέντα γίνεται γύρω από τον ιό της γρίπης των χοίρων (ή της νέας γρίπης, με την πολιτικά ορθή ονομασία) θα ήθελα να εκθέσω κάποιες απόψεις (και ως απόφοιτος ιατρικής). Τις τελευταίες ημέρες έχουμε έναν καταιγισμό πληροφόρησης γύρω από επιδημιολογικά στοιχεία για τον ιό, εκτιμήσεις για την πιθανή έκταση της πανδημίας (με τον υπουργό Υγείας να δηλώνει ότι θα νοσήσει το 30%-50% του πληθυσμού της Ελλάδας) στο επόμενο διάστημα, αλλά και μέτρα που θα παρθούν για να αντιμετωπιστεί ο (υποτιθέμενος) κίνδυνος. Αυτά συνοδεύονται από τις κατάλληλες εικόνες στα ΜΜΕ με ανθρώπους να κυκλοφορούν με μάσκες, ειδικούς να φορούν απίστευτες στολές για να μεταχειριστούν αρρώστους (λες και βρίσκονται σε πεδίο ραδιενέργειας ή στον Άρη) κ.ο.κ. Φυσικά μετά από όλα αυτά μας διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
      Ας δούμε λίγο τα επιστημονικά δεδομένα. Η θνητότητα από τον νέο ιό κινείται σε παγκόσμια κλίμακα περίπου στα ίδια επίπεδα (ίσως και χαμηλότερα) σε σχέση με τη θνητότητα του ιού της κοινής γρίπης (περίπου 0,1%). Δηλ, αν νοσήσουν 1000 άτομα πεθαίνει 1. Αυτό το ποσοστό ωστόσο προκύπτει αν συνυπολογίσουμε τους θανάτους στο Μεξικό, στις ΗΠΑ αλλά και στη Λατινική Αμερική. Όμως, επειδή η θνητότητα από έναν μικροοργανισμό σχετίζεται με τη διαλεκτική αλληλεπίδραση διαφόρων παραγόντων, όπως η ισχύς του ιού, το επίπεδο υγείας του πληθυσμού (διατροφή, σύστημα περίθαλψης, κοινωνικοοικονομικό επίπεδο κτλ) και οι περιβαλλοντικές συνθήκες σε κάθε περιοχή, είναι αρκετά διαφορετική σε κάθε χώρα ή και ήπειρο. Έτσι αν δούμε μόνο την Ευρώπη η θνητότητα είναι χαμηλότερη (και πιθανά περιλαμβάνει κυρίως ανθρώπους που μολύνθηκαν στις ΗΠΑ ή το Μεξικό). Στην Ελλάδα σε περίπου 300 κρούσματα μέχρι πριν λίγες μέρες δεν υπήρχε κανένας θάνατος και μία μόλις περίπτωση μέτριας βαρύτητας (εκδήλωση ελαφριάς πνευμονίας). Όλα τα άλλα περιστατικά είχαν ελαφριά κλινική εικόνα και αυτοϊάθηκαν χωρίς φαρμακευτική παρέμβαση.
      Παρόλα αυτά πριν λίγες ημέρες δημοσιεύεται έρευνα που έγινε σε διάφορα ζώα (ποντίκια, νυφίτσες, χοίρους και μακάκους) και ισχυρίζεται ότι ο ιός είναι πιθανόν να προκαλέσει πνευμονία και έχει ομοιότητες με τον ιό της ισπανικής γρίπης που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους στις αρχές του 20ού αιώνα. Το ότι υπάρχουν χιλιάδες μικροοργανισμοί που είναι περισσότερο παθογόνοι σε ένα βιολογικό είδος και λιγότερο ή καθόλου σε άλλα, δε φαίνεται να λαμβάνεται υπόψιν. Το ότι όλοι οι ιοί που προκαλούν γρίπη στον άνθρωπο έχουν κοινά χαρακτηριστικά αποσιωπάται (σκοπίμως;) ώστε να προβληθεί μόνο η τρομακτική συσχέτιση του νέου ιού με τον φονικό ιό της ισπανικής γρίπης που εμφανίστηκε σε τελείως διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες.  Ενώ στη συγκεκριμένη έρευνα δε λαμβάνονται υπόψιν τα πραγματικά επιδημιολογικά δεδομένα του νέου ιού. Βέβαια με βάση τέτοιες, δήθεν επιστημονικές, έρευνες, τα ενδεχόμενα που συζητούνται από τις κυβερνήσεις περιλαμβάνουν υποχρεωτικούς εμβολιασμούς εκατομμυρίων ανθρώπων παγκόσμια, αναβολή έναρξης σχολικής χρονιάς κ.α.
      Με βάση τα πραγματικά δεδομένα βέβαια, απειλούμαστε όλοι από μια πανδημία (η έκταση της οποίας μπορεί να είναι πολύ μικρότερη από την εικαζόμενη από τον, καθησυχαστικό κατά τα άλλα, κ. Αβραμόπουλο) κοινού κρυολογήματος (ή έστω γρίπης) όπως κάθε χρόνο σε συγκεκριμένες εποχές του έτους. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα μιας μοιραίας για την ανθρωπότητα μετάλλαξης η οποία επίσης υπερπροβάλλεται από τα ΜΜΕ, όμως αυτή είναι η ίδια για όλους τους μικροοργανισμούς που κυκλοφορούν, όπως επίσης είναι ίδια όσα εκατομμύρια χρόνια υπάρχει το ανθρώπινο είδος. Το τελευταίο, δυστυχώς, δεν ισχύει επακριβώς και αυτό το αποδεικνύει η εμφάνιση αυτού του ιού, όπως και η εμφάνιση του ιού της γρίπης των πτηνών πριν λίγα χρόνια. Και οι δύο εμφανίστηκαν σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής κρέατος (χοιρινού και κοτόπουλου, αντίστοιχα) που ανήκουν σε πολυεθνικές επιχειρήσεις. Οι μονάδες αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν επάξια βιομηχανίες παραγωγής νέων (δυνητικά παθογόνων και για τον άνθρωπο) μικροοργανισμών. Και αυτό γιατί εκεί εμφανίζεται ο συνδυασμός εξαιρετικά αδύναμων ανοσολογικά έμβιων όντων (σε συνθήκες ακινησίας, παχυσαρκίας κτλ) τα οποία παίρνουν τεράστιες ποσότητες αντιβιοτικών προληπτικά με αποτέλεσμα να δημιουργείται εξελικτική πίεση στους μικροοργανισμούς για μεταλλάξεις. Είναι λοιπόν η καπιταλιστικά οργανωμένη βιομηχανία διατροφής η αρχική αιτία εμφάνισης των νέων μικροοργανισμών.
      Από την άλλη, μεγάλο ρόλο στην εν εξελίξει τρομοκρατική επίθεση εις βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη με επίκεντρο την υγεία τους παίζουν και οι πανίσχυρες φαρμακοβιομηχανίες που θα εκτοξεύσουν τα κέρδη τους λόγω της υστερίας που έχουν προκαλέσει αυτές και οι πολιτικοί τους υπάλληλοι. Μόνο στην Ελλάδα η κυβέρνηση θα παραγγείλει 8 εκ. (!!!!) εμβόλια. Ωστόσο αυτή είναι μόνο η μια πλευρά του φαινομένου. Ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις παριστάνουν ότι επιτελούν κοινωνικό έργο, σε μια περίοδο όπου, η ακραία νεοφιλελεύθερη επέλαση, σε συνδυασμό με την τρέχουσα οικονομική κρίση, έχουν οδηγήσει στην απαξίωση της πολιτικής και στην απώλεια της εμπιστοσύνης προς το πολιτικό προσωπικό σε παγκόσμιο επίπεδο. Όλα αυτά συνδυάζονται και με την καλλιέργεια του φόβου σε μια σειρά τομείς της κοινωνίας (τρομοκρατία, μετανάστες, υγεία κτλ) που φαίνεται να είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου στα πλαίσια της εν εξελίξει παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, με κύριο στόχο την αποφυγή ριζοσπαστικών, ανατρεπτικών κινημάτων που θα έθεταν σε κίνδυνο την κυριαρχία του. Θα πρέπει, τέλος, να επισημανθεί ότι η συνειδητή και σχεδιασμένη πρόκληση πανικού που επιχειρείται είναι εξαιρετικά επικίνδυνη καθώς η ανεξέλεγκτη και αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών και αντιιικών φαρμάκων μπορεί πράγματι να οδηγήσει (ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία) στην εμφάνιση νέων μεταλλαγμένων μικροοργανισμών.
      Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλα αυτά είναι ότι οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής είναι εξαιρετικά ανεπαρκείς (έως επικίνδυνες) για τη διαχείριση των σύγχρονων δυνατοτήτων ανάπτυξης της ανθρωπότητας, αλλά και για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προβλημάτων. Μάλιστα οι κίνδυνοι αυξάνονται εξαιτίας της ανεύθυνης και καταστροφικής διαχείρισης των συνεπειών της κυριαρχίας του κεφαλαίου από τους πολιτικούς υπαλλήλους του για την επίτευξη ευκαιριακών πολιτικών στόχων. Απαιτείται, λοιπόν, μια εναλλακτική στρατηγική που να υπερβαίνει τους κινδύνους και τις αντιφάσεις της κεφαλαιοκρατίας, και να οδηγεί σε έναν διαφορετικό τύπο ανάπτυξης για το σύνολο της ανθρωπότητας. Ακριβώς αυτή τη στρατηγική καλείται να χαράξει η κομμουνιστική Αριστερά σήμερα.
     
Γιώργος Κακαρίνος
Απόφοιτος Ιατρικής Σχολής Α.Π.Θ.