Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιάννης Μακριδάκης: το άρθρο εκδότη στο τεύχος Φθινοπώρου του ΠΕΛΙΝΝΑΙΟΥ

Γιάννης Μακριδάκης: το άρθρο εκδότη στο τεύχος Φθινοπώρου του ΠΕΛΙΝΝΑΙΟΥ

15


Τελικά τα φέρανε από δω τα πήγανε από κει, καταφέρανε να μη μας λείψουν οι εκλογές ούτε αυτό το φθινόπωρο. Οδεύουμε λοιπόν για άλλη μια φορά προς την κάλπη έχοντας κάνει αναλύσεις επί αναλύσεων και με κυρίαρχη τη γενική αίσθηση της παρακμής και της ιδιοτέλειας που επικρατεί στον πολιτικό βίο. Όμως το ότι δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών το αναγνωρίζουμε;
Και δεν είμαστε διότι η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδας είναι ο μικροαστός Έλληνας. Εκείνος που κοιτάζει μόνο τη δουλίτσα του, που δρα μονάχα για το συμφέρον της οικογένειάς του, που ονειρεύεται να διορίσει το παιδί του στο δημόσιο για να κάθεται και να πληρώνεται «βρέξει χιονίσει…», που θέλει να ανήκει σε ένα κόμμα για να νιώθει ασφαλής, που είναι κουτοπόνηρος και δε θέλει να ανήκει πουθενά, ούτε παίρνει δημοσίως θέση για τίποτα, έτσι ώστε να μπορεί μυστικά να συνδιαλέγεται με φιλικούς όρους με την εκάστοτε εξουσία, που δε δίνει δεκάρα για το αν υποφέρει ο διπλανός του, που θεωρεί πως η δημόσια περιουσία δεν ανήκει σε κανέναν, που κλέβει όσο μπορεί το δημόσιο και μετά αγανακτεί γιατί δε βρίσκει νοσοκομεία αντάξια της περίθαλψης που δικαιούται, που καταπατά ρέματα και δάση και ύστερα απαιτεί από το κράτος να τον σώσει ή να τον αποζημιώσει.
Η Ελλάδα είναι γεμάτη τέτοιους πολίτες. Δέσμιους ακόμη, μιας πανευρωπαϊκά ξεπερασμένης εδώ και διακόσια χρόνια νοοτροπίας. Κομπλεξαρισμένους από θρησκοληψίες και ανασφαλείς ωσάν υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και από αυτούς τους πολίτες αναδεικνύονται βέβαια οι κυβερνώντες ως σαρξ εκ σαρκός. Γεγονός που σημαίνει πως ό,τι κατώτερο κοινωνικά, βρίσκεται στην ανώτερη θέση εξουσίας. Διότι, σκεφτείτε το λίγο, το να είσαι πολίτης με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά φιλαυτίας και κουτοπονηριάς και παρόλα αυτά να σε κυβερνά η ματαιοδοξία ή η απληστία ή και τα δύο, κάνοντάς σε να εκτίθεσαι, αυτό δε μπορεί παρά να σε κατατάσσει ακόμα πιο χαμηλά από τους λοιπούς «ξύπνιους». Τα δείγματα πολιτικής αλητείας εξάλλου είναι πάμπολλα αυτή την εποχή. Οι φορείς τους μας κάνουν όλους (ακόμα και τους όμοιούς τους) να αγανακτούμε. Ο καθείς για διαφορετικό λόγο βέβαια. Και αναρωτιέται η ισχνή μειοψηφία των σοβαρών ανθρώπων, που επιβιώνουν παρόλα αυτά ακόμη εντός επικράτειας, αν έχουν πάνω τους λίγη τσίπα όλοι αυτοί, αλλά για να ντρέπεται κανείς πρέπει βασικά να έχει αξιοπρέπεια και φιλότιμο. Χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με το είδος που περιγράφεται ως άνω, ζει, πολλαπλασιάζεται και αυτοδιοικείται εντός του ελώδους βιοτόπου που λέγεται Ελλάδα.
Το ελληνικό κράτος έχει ηλικία μικρότερη των δύο αιώνων, περνάει την εφηβεία του και χρειάζεται περίπου άλλα τόσα χρόνια μέχρι να καθαρίσει ο νους του και να μπει σε ηλικία δημιουργικής ωριμότητας (τότε πλέον θα αποκτήσει και καθαρό πρόσωπο, δίχως τα αντιαισθητικά σπυριά της παρ-ακμής). Στα γονίδια των σύγχρονων ελλήνων δεν έχουν περάσει ακόμη τα χαρακτηριστικά του «Πολίτη» και οι αλλαγές που είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε λόγω της ευρωπαϊκής μας συνύπαρξης συγκρούονται με τα προσωπικά ή συντεχνιακά μας συμφέροντα δημιουργώντας κοινωνική αναταραχή ή πολιτικά σκάνδαλα και οδηγώντας σε αδιέξοδο. Οι περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων από τέτοιες καταστάσεις εκβιάστηκαν.
Μέχρι λοιπόν να γίνουμε πρώτα απ’ όλα «Πολίτες», μέχρι να αποκτήσουμε αλτρουισμό, αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και δημοσίου συμφέροντος, μέχρι να απεκδυθούμε τον δήθεν φιλήσυχο οικογενειάρχη που κατά βάθος είναι κοινωνικός επιβήτορας, θα περάσουν πολλές γενιές, πολλές εκλογικές αναμετρήσεις και πολλές κυβερνήσεις άγονες και ανίκανες.
Καλή ψήφο.

Γιάννης Μακριδάκης
pelineo@chiosonline.gr
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΚ. Μουσουρούλης: συνάντηση με τον πρόεδρο του Κυνηγετικού Συλλόγου
Επόμενο άρθροΑντώνης Ζαννίκος: Ανοικτή επιστολή στα κόμματα- ΔΕΣΜΕΥΤΕΙΤΕ!