Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: Τα αυτονόητα, τα αιρετικά

Δημήτρης Λαβατσής: Τα αυτονόητα, τα αιρετικά

23

  κοινωνικοοικονομική κρίση  βρίσκεται ουσιαστικά στην αρχή της, έχει απροσδιόριστο βάθος χρόνου και   μέσα  από αυτήν  ο κόσμος μας θα αλλάξει  ριζικά.
         Η σφοδρότητα των επερχομένων ταξικών συγκρούσεων θα παράξει  μεγάλες δυνατότητες και θέτει άμεσα ιστορικά καθήκοντα για την Αριστερά
        Η ιδεολογική ήττα του νεοφιλελευθερισμού  δεν είναι οριστική  και, πολύ περισσότερο, δεν σημαίνει ότι  νομοτελειακά  οι εκμεταλλευόμενες τάξεις χειραφετούνται από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα του καπιταλισμού
       Ήδη  η ανασφάλεια παράγει σύγχυση και πολύ γρήγορα  ο κατασταλτικός και ιδεολογικός  εκβιασμός της εξουσίας θα έχει χαρακτηριστικά πολεμικής περιόδου
       Διάφοροι Πρετεντέρηδες  θυμούνται το « όλοι μαζί  ενωμένοι να κάνουμε θυσίες για να βγούμε από την κρίση»
Έτσι  η νοηματοδότηση  των γεγονότων, οι ιδεολογικές μάχες μέσα στα κοινωνικά δρώμενα, η προσπάθειά  μας να «φωτίσουμε» με τις δικές μας ερμηνείες τα φαινόμενα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας είναι καθοριστική.
Όπως είχε πει και εκείνος ο τύπος με το γενάκι «για τις λέξεις μπορεί να χυθεί αίμα». Αυτό μετά από εμπειρία 2 αιώνων εργατικών αγώνων οφείλουμε να το θυμόμαστε
H πρόταξη κοινωνικών αξιών, το όραμα ενός άλλου κόσμου αύριο-τώρα! μαζί με προτάσεις γειωμένες που ωστόσο θα  στοχεύουν τον ουρανό» είναι σήμερα η Αριστερή Πολιτική.


Και ερχόμαστε έτσι στο ζήτημα του «εργαλείου» αυτού του αγώνα που είναι οι ίδιες οι συλλογικότητες μας
20 χρόνια νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας επηρέασαν  σε βάθος τον τρόπο σκέψης της Αριστεράς.
Μεταμοντέρνες προσεγγίσεις, χυδαίος καταναλωτισμός ιδεών, οι ευκολίες της αγοράς ,το θέαμα, έγιναν συστατικά στοιχεία του τρόπου ύπαρξης μας και των λειτουργιών των συλλογικοτήτων μας. Ταυτόχρονα παράχθηκαν, ως αμυντικά αντανακλαστικά,  στείρος οργανωτισμός,  ακτιβισμός χωρίς πολιτική διαπίδυση
 με τις ευαισθησίες της κοινωνικής αριστεράς.
Πολλές φορές είχαμε την διάχυτη αίσθηση  ότι είμαστε μακριά από την « μυστική
ζωή» των κινημάτων, από τα «όνειρα των αντιστάσεων»
Επειδή όμως  η αριστερά μας  υπάρχει για να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στον αστισμό, για να είναι ο εμβρυουλκός της ιστορίας πρέπει  «αλλάζοντας τον κόσμο να αλλάζουμε και  εμείς»
Και αυτό προϋποθέτει ιδεολογική και θεωρητική δουλειά σε όλο το σώμα της συλλογικότητάς μας
-Για να μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικά εξωστρεφείς
-Για να μπορούμε να δίνουμε αποτελεσματικά τις μάχες απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία και ερμηνεία των γεγονότων.
Είναι άμεση  ανάγκη η «πολιτικοποίηση» των πολιτικών οργανώσεων.
Η πολιτική συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται μόνο με πρωτοβουλίες  κάποιων μελών, ούτε να σταματάει στα  sites και στις εκδηλώσεις του Ινστιτούτου Πουλαντζάς, στα έντυπά μας ή σε διαλέξεις που τις παρακολουθούμε άμα δεν έχουμε κάτι άλλο
Όλα τα παραπάνω είναι πολύτιμα  αλλά δεν αρκούν.
Είναι ανάγκη ως δουλειά, το ίδιο σημαντική με την πολιτική παρουσία μας στους μαζικούς χώρους και στα κινήματα, να αποτελέσουν κεντρική προσπάθεια των οργάνων του ΣΥΝ. Να υπάρχει  κεντρική κατεύθυνση σε αυτή την προσπάθεια μόνιμη και συνεχής.
Μία  από τις λίγες ίσως, καλές συνήθειες της  τριτοδιεθνιστικής αριστεράς με όλες τις προκρούστειες  συνήθειες  της ήταν  η  «ιδεολογική δουλειά».
Την αντικατέστησε η ενημέρωση της TV, το life-style ,οι επικοινωνιακές μαγκιές…
Φθάσαμε στο σημείο η πλειοψηφία των μελών μας να ζυμώνεται από τα ΜΜΕ.
 Εάν  αυτή την δουλειά συνεχίσουμε να την παραμερίζουμε στο όνομα πρακτικών προτεραιοτήτων  θα τρέχουμε χωρίς εφόδια σε μία κοινωνία εξαιρετικά απαιτητική.
Αν την δεκαετία του 70 και του 80 πολλές φορές αρκούσαν τα συνθήματα γιατί οι ταυτότητες ήταν δεδομένες,σήμερα μετά τον μεγάλο κατακερματισμό οι νεώτερες γενιές με έντονη πληροφόρηση και χαοτικά κριτήρια είναι και δύσπιστες και απαιτητικές.
Θεωρώ αναγκαίο να ξεκινήσουμε με τα πολιτικά επίδικα της περιόδου: οικονομία, κρίση, εργασία, κράτος κλπ
Έτσι και  οι έντονες διαφορές που υπάρχουν στο εσωτερικό του ΣΥΝ θα επικαιροποιηθούν  με βάση τις ανάγκες του κινήματος και όχι του  κυβερνητισμού.
Αν δεν κατακτήσουμε αυτό το τόσο αναγκαίο αξιακό –ιδεολογικό πλαίσιο και η παραγωγή θεωρίας, απαραίτητη  για την θεώρηση και δράση μας, θα είναι ασυνεχής και η «ευτυχής συνάντηση» με τις δυνατότητες της περιόδου  αδύνατη.
Θα ξεπέφτουμε σε δημοσκοπικές προσεγγίσεις β διαλογής.
«Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα» θα προσμένουμε κάποιο θάμα,
και θα χάνονται  οι «ευκαιρίες», θα προσπερνούν αγέρωχες…


                                                            Δημήτρης Λαβατσής
                                                                 μέλος ΣΥΝ Χίου

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΠροβολή της Χίου στο ΣΚΑΙ
Επόμενο άρθροΙσίδωρος Κάργατζης, συμμετοχή σε μαραθώνιο στο Παρανέστι Δράμας