Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιάννης Μακριδάκης: ΕΛΕΟΣ με το αντίγραφο πίνακα

Γιάννης Μακριδάκης: ΕΛΕΟΣ με το αντίγραφο πίνακα

8

 ΕΛΕΟΣ!


Το ζήσαμε λοιπόν και αυτό! Σοβαροί υποτίθεται άνθρωποι, άρχοντες του τόπου και σκεπτόμενοι πολίτες να ασχολούνται εδώ και τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με το ότι δεν βρίσκεται ως έκθεμα μέσα στο ανακαινισμένο βυζαντινό μουσείο μας ένα αντίγραφο πίνακα του 19ου αι!!! Ή πώς από ένα φαιδρό αίτημα μπορεί να δημιουργηθεί τόσο μεγάλος ντόρος, μια ακόμα επιβεβαίωση της σοφής λαϊκής ρήσης πως οι άδειοι γκαζοντενεκέδες κάνουνε φασαρία.
Ναι λοιπόν, δυστυχώς είμαι πλέον βέβαιος. Η ζωή στο νησί, τα ζητήματα που τίθενται προς δημόσιο προβληματισμό και οι αντιλήψεις που εκφράζονται από τους υποτίθεται σοβαρούς άρχοντες και ασχολούμενους με τα κοινά δεν έχουν προχωρήσει ούτε βήμα από την εποχή που η Χίος εντάχθηκε στο νεοελληνικό κράτος. Λες και διαιωνίζεται γονιδιακά η κενότητα του νου στις τάξεις των πολιτικών προσώπων του τόπου. Κατάρα, δε μπορείτε να πείτε.
Όλα λοιπόν ξεκινήσανε από ένα, επαναλαμβάνω, φαιδρό αίτημα πολιτικού προσώπου που κατά την επίσκεψή του στο βυζαντινό μουσείο είδε ότι λείπει το αντίγραφο του πίνακα της Σφαγής, το οποίο ήτανε κάποτε ΑΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΟ εκεί μαζί με χίλια δυο άλλα αντικείμενα, όταν το Τζαμί έπαιζε το ρόλο της ΑΠΟΘΗΚΗΣ της 3ης ΕΒΑ, σκέφτηκε λοιπόν το πολιτικό πρόσωπο, τι να κάνω για να δημιουργήσω ντόρο και να γίνει αισθητή η παρουσία μου, μιας και έχω σιωπήσει πολύν καιρό και θα μ’ έχουν ξεχάσει, ας φωνάξω για το αντίγραφο. Πολιτικό πρόσωπο είναι αυτό, τη δουλειά του έκανε. Και ώ του θαύματος, όλοι μπήκανε στο παιχνίδι! Όσοι λαϊκιστές εκ των Αρχών και του Τύπου, σπεύσανε αμέσως, βρήκανε έδαφος γόνιμο για να σπείρουνε την ημιμάθειά τους. Και άρχισε μια διελκυστίνδα δημοσιευμάτων, επιστολών προς τα Υπουργεία και αντιπαραθέσεων που δυστυχώς είναι μόνο για γέλια και για κλάματα διότι δείχνουνε το επίπεδο των προβληματισμών μας ως κοινωνία. Είναι αυτό που λέει ο λαός «εδώ ο κόσμος καίγεται…».
Και επειδή δεν είναι διόλου σοβαρά αυτά τα πράγματα,
επειδή το αντίγραφο του πίνακα δεν έχει καμία θέση μέσα στο Βυζαντινό Μουσείο,
επειδή ούτε καν ο πρωτότυπος πίνακας δεν θα είχε θέση μέσα εκεί,
επειδή μπορώ κι εγώ να βγω αύριο και να ξεσηκώσω τον κόσμο διότι εκείνη η γοργόνα – ακρόπρωρο από το καΐκι του Σπόρτη που ήτανε κι αυτή αποθηκευμένη μέσα στο Τζαμί πρέπει να ξαναμπεί και να εκτίθεται, θα μου πείτε δεν είναι το ίδιο, ο πίνακας, έστω και αντίγραφο, είναι συμβολικός, τον Σπόρτη από τη Λαγκάδα και το καΐκι του με την υπέροχη σκαλιστή γοργόνα – ακρόπρωρο ποιος τον ξέρει,
επειδή όμως όλες αυτές οι αντιδράσεις γύρω από θέματα πάσης φύσεως συμβολισμών παραπέμπουν σε μεσαίωνα
επειδή όσες συνωμοσίες και να παίζονται κάθε λεπτό στον πλανήτη, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να απασχόλησε κάποιον εκ της απέναντι χώρας η έκθεση ή όχι του αντιγράφου στο βυζαντινό μουσείο της Χίου,
επειδή όλη αυτή η πρεμούρα ότι όλοι συνωμότησαν εναντίον μας, ότι οι εντολές απομάκρυνσης του αντιγράφου ήρθανε από πολύ άνωθεν, ότι ασχολήθηκαν το τουρκικό και το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών και διάφορες τέτοιες μπουρδολογίες, εκφράζονται μονάχα λόγω του ότι ως απαίδευτοι χωρικοί έχουμε πάρει τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά και δε βλέπουμε το μαύρο μας το χάλι και την παρακμή μας
τέλος, επειδή η ενασχόληση με ανούσια θέματα μαρτυρά είτε το ανούσιον του χαρακτήρα μας είτε ότι όλα τα ουσιώδη τα έχουμε επιλύσει και για να μη βαριόμαστε το ρίξαμε στην πρέφα και κάνουμε και ντόρο παίζοντας
για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν εκλιπαρώ έλεος.
Το αντίγραφο της Σφαγής δεν έχει καμία απολύτως θέση μέσα σε ένα βυζαντινό μουσείο. Αν δε θέλετε να είναι σε αποθήκη βάλτε το στη Σκοτεινή Φυλακή που είναι και πολύ σχετική με το θέμα του, βάλτε το εν τέλει στην Αίθουσα Αναμονής Επιβατών ή μέσα στο Τελωνείο για να μπείτε και στο μάτι των απέναντι που διατάξανε να μην εκτίθεται (!), επιτέλους όμως σταματήστε να εκθέτετε το νησί με τέτοιου επιπέδου διαβουλεύσεις και αιτήματα προς τους Υπουργούς. Είναι ντροπή, και στο μέλλον αν υπάρξει κάποιο σοβαρό ζήτημα κανένας δε θα μας δίνει σημασία.


Το κείμενο γράφτηκε όπως γράφτηκε, δείχνοντας δηλαδή το πραγματικό συναίσθημα οργής, δίχως να καλλωπιστεί,  μόνο και μόνο για να μείνει στην ιστορία του χιώτικου τύπου, για χρήση μελλοντικών μελετητών, ότι υπήρξανε και άνθρωποι στη σημερινή εποχή που εξοργιστήκανε με όλη αυτή τη γελοιότητα


Γιάννης Μακριδάκης

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ:Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ
Επόμενο άρθροΚλείσιμο Σχολικών Μονάδων λόγω ιώσεων